هوش مصنوعی در حال تسخیر سیاست
اکونومیست
پنجشنبه ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۶
استیو یِم در ماه ژوئن امسال یک «پرسش اساسی» را با نمایندگان همکارش در میان گذاشت: «چه کسی در حال شکل دادن به دیگری است؟ آیا فناوری در خدمت جامعه است یا جامعه در حال بازسازی خود برای تأمین منافع شرکتهای فناوری است؟» ناظران شاید متوجه نشده باشند که فناوری تا چه اندازه عمیقاً بر همین سخنرانی خاص اثر گذاشته بود. «پانگرام» (Pangram)، ابزاری برای تشخیص متنهای نوشتهشده توسط مدلهای هوش مصنوعی، سخنرانی آقای یِم را کاملاً نوشتهشده توسط هوش مصنوعی تشخیص داد.
آقای یِم برخلاف معمول، آشکارا از همکار ماشینی خود نام میبرد. او به اکونومیست میگوید: «دفتر من، در چارچوب دستورالعملهای پارلمان، برای بسیاری از کارها، از ابزارهای هوش مصنوعی عمومیِ بهرهوری استفاده میکند»؛ از جمله برای آمادهسازی سخنرانیها. او بههیچوجه تنها نیست.
تحلیل ما با استفاده از پانگرام نشان میدهد که یک کلمه از هر ۱۰ کلمهای که در مناظرات پارلمان بریتانیا بیان میشود، با کمک هوش مصنوعی نوشته شده است. این سهم در حال افزایش است؛ در سال ۲۰۲۴ تقریباً صفر بود. بیشتر نمایندگان تمایل کمتری دارند که به استفاده از آن اعتراف کنند. رایجترین واکنش کاربران پرمصرف هوش مصنوعی در پارلمان، ابراز شگفتی و انکار بود. یکی از نمایندگان که به نظر میرسد حدود یکچهارم سخنرانیهایش با هوش مصنوعی نوشته شده، استفاده از این فناوری در محل کار را انکار کرد. او در ادامه افزود که خودش و دستیار پارلمانیاش «البته یک شوخی همیشگی با هم دارند، چون سبک نوشتاری او اغلب از همان کلیشهها و الگوهای رایج در متون تولیدشده با هوش مصنوعی استفاده میکند».
بریتانیا تنها نیست. در مجالس قانونگذاری انگلیسیزبان، نمایندگان استرالیا و کانادا بیشترین استفاده را از هوش مصنوعی دارند و سخنرانیهای آنان با سه برابر نرخ سخنرانیهای نمایندگان بریتانیا بهعنوان متن تولیدشده با هوش مصنوعی شناسایی میشوند. اعضای مجلس نمایندگان آمریکا نیز فاصله چندانی با آنها ندارند. مجلس اعیان بریتانیا، با وجود شهرت سنتی و قدیمیاش، بیشتر از مجلس عوام از هوش مصنوعی استفاده میکند. مجالس دارای کمترین میزان استفاده از هوش مصنوعی در نمونه بررسیشده، مجلس نمایندگان نیوزیلند و سنای آمریکا بودند.
راب یِتن، نخستوزیر هلند، اوایل سپتامبر زمانی که روزنامه روزانه «فولکسکرانت» فاش کرد بسیاری از پستهای او در شبکههای اجتماعی، از جمله یادبودی برای قربانیان یک سانحه هوایی و پستی درباره عذرخواهی بابت استعمار، با هوش مصنوعی نوشته شدهاند، با موقعیت ناخوشایندی روبهرو شد. آقای یِتن عذرخواهی نکرد و قصد دارد به این کار ادامه دهد. یک تحلیل دیگر که اخیراً انجام شده نیز نشان داد که یکسوم قوانینی که در مجلس قانونگذاری نروژ پیشنهاد شدهاند، حاوی متن تولیدشده با هوش مصنوعی بودهاند.
فعلاً نثر تولیدشده توسط هوش مصنوعی به شکلی دردناک از متن بیرون میزند. چتباتها با اطمینان به سراغ همان چند فرمول تکراری میروند. یکی از نمایندگان، هنگام یادآوری فاجعه ورزشگاه هیلزبورو، گفت: «این فقط یک خالکوبی نبود؛ یک وعده بود.» نماینده دیگری درباره مناطق محروم از خدمات دندانپزشکی گفت: «دولت در حال اصلاح خدمات دندانپزشکی NHS نیست؛ بلکه بر زوال مدیریتشده آن نظارت میکند.»
ابزارهای تشخیص هوش مصنوعی صرفاً به دنبال یافتن ساختارهای مشکوک نیستند؛ این ابزارها، مانند مدلهایی که در پی شناساییشان هستند، بر اساس پایگاههای عظیم متون آموزش داده شدهاند. پانگرام اکنون اعلام میکند که تنها یک مورد مثبت کاذب در هر ۲۴ هزار مورد دارد. پژوهشگران دانشگاه شیکاگو نیز بهطور مشابه، در متون طولانیتر به نرخ خطای «نزدیک به صفر» دست یافتهاند. در دادههای مربوط به پارلمان، این ابزار تقریباً هیچ سخنرانیای را که پیش از عرضه ChatGPT در نوامبر ۲۰۲۲ ایراد شده باشد، بهعنوان متن تولیدشده با هوش مصنوعی شناسایی نمیکند.
بیش از نیمی از نمایندگان پارلمان بریتانیا تقریباً هیچ استفادهای از هوش مصنوعی برای سخنرانیهایشان نمیکنند. اما آنهایی که استفاده میکنند، معمولاً کاربران پرمصرفی هستند. بسیاری از آنها نیز از جدیدترین گروه نمایندگاناند که نخستین بار در سال ۲۰۲۴ انتخاب شدند.
بر اساس یافتههای ما، نمایندهای که بیشترین استفاده را از هوش مصنوعی دارد، نیل شاستری-هرست، نماینده حزب محافظهکار، است. سهچهارم اظهارات و سخنرانیهای پارلمانی او در یک سال گذشته از سوی ابزار تشخیص، نوشتهشده با هوش مصنوعی شناسایی شده است. الکس ایستون، نماینده مستقل ایرلند شمالی، فاصله چندانی با او ندارد؛ استیو یِم و سارا هال، هر دو از حزب کارگر، نیز در همین گروه قرار میگیرند. خانم هال گفت هوش مصنوعی «یک دستیار است، نه... جایگزین» و افزود: «به ازای هر نیم ساعتی که در نوشتن سخنرانی صرفهجویی میکنیم، ۳۰ دقیقه دیگر داریم که میتوانیم صرف حمایت از موکلان و حوزه انتخابیهام کنیم.»
در میان نمایندگان عادیِ غیرعضو دولت، حزبی که بالاترین میزان استفاده از هوش مصنوعی را در سخنرانیهایش دارد، حزب لیبرالدموکرات است. سخنرانیهای وزیران و رهبران احزاب، که از تیمهای نویسنده سخنرانیِ برخوردار از منابع بیشتر و تحت نظارت دقیقتر استفاده میکنند، بهندرت به نظر میرسد با هوش مصنوعی نوشته شده باشند. در هیچیک از سخنرانیهای کیمی بَیدناخ، اندی برنهام، سر اِد دیوی، نایجل فاراژ، جان هیلی یا اِد میلیبند، نشانهای از دخالت قابلتوجه هوش مصنوعی دیده نشد.
این احتیاط احتمالاً عاقلانه است. نظرسنجیای که شرکت مشاوره «پابلیک فِرست» برای اکونومیست انجام داده، نشان میدهد که رأیدهندگان بریتانیایی بهشدت با استفاده سیاستمداران از هوش مصنوعی برای نوشتن مخالفت دارند، هرچند با استفاده بازاریابان، دستیاران و حتی معلمان از آن مشکلی ندارند. رأیدهندگان همچنین با استفاده از هوش مصنوعی در سخنرانیها بیش از هر نوع دیگری از نوشتههای سیاسی مخالف بودند؛ حتی بیشتر از استفاده از آن برای نوشتن پیامهای شخصی تسلیت به موکلان و شهروندان حوزه انتخابیه. دومین موردی که بیشترین نارضایتی را برانگیخت، مقالات سیاستگذاری نوشتهشده با هوش مصنوعی بود که آنها نیز در وستمینستر رواج یافتهاند. هواداران هر حزب، گناه را متوجه جایی دیگر میدانستند. هواداران حزب کارگر، سبزها و محافظهکاران معتقد بودند نایجل فاراژ، رهبر حزب «رفرم بریتانیا»، بیش از سایر رهبران احزاب احتمال دارد برای سخنرانیهایش از هوش مصنوعی استفاده کند؛ هواداران رفرم حدس میزدند که این فرد زَک پولانسکی از حزب سبزها باشد.
نه سیاستمداران و نه هوش مصنوعی از محبوبیت ویژهای برخوردار نیستند؛ بنابراین چندان عجیب نیست که ترکیب این دو، یعنی سخنرانیهای تولیدشده با هوش مصنوعی، با واکنش منفی گسترده روبهرو شود. اما خشم عمومی قابل درک است. رأیدهندگان نمایندگان خود را انتخاب میکنند تا در پارلمان از جانب آنها سخن بگویند؛ واژه «پارلمان» نیز از واژه فرانسوی به معنای «محل گفتوگو» گرفته شده است. این مناظرات بهندرت اوج هنر خطابه به شمار میروند. امروزه تمرکز نامتناسبی بر تلاش برای تولید کلیپهایی برای شبکههای اجتماعی وجود دارد و کار واقعی نوشتن سخنرانی نیز معمولاً به کارکنان سپرده میشود. بااینحال، شانه خالی کردن از زحمت تدوین و پرداخت یک استدلال، این خطر را دارد که کاری را که نمایندگان برای انجام آن انتخاب شدهاند، بهطور خودکار به ماشینها واگذار کنیم. و نگرانی درباره نثر ماشینی فقط به سیاست محدود نمیشود.
آلن لاکی، که زمانی نویسنده سخنرانی برای سر کییر استارمر، نخستوزیری که تا همین اواخر در این سمت بود، بوده است، با نگرانی میگوید: «سخنرانینویسی سهلانگارانه به سیاست سهلانگارانه منجر خواهد شد. ما ایدهها را از طریق نوشتههایمان منتشر میکنیم. این گوگلمپ و سازمان نقشهبرداری بریتانیا نیست؛ حالا دیگر پای چیزهای جدی و اساسی در میان است. این موضوع با فرهنگ تاریخی ما پیوندی بنیادی دارد.»
آیندهپژوهان گمانهزنی کردهاند که شاید سیاست یکی از معدود حرفههایی باشد که نمیتوان آن را خودکار کرد؛ چیزی شبیه حرفه روحانیت. (البته اوایل امسال، پاپ نیز ناچار شد از روحانیون بخواهد برای نوشتن موعظههایشان از هوش مصنوعی استفاده نکنند.) مگر نه اینکه مردم میخواهند انسانها نماینده آنها باشند، نه ماشینها؟ اما در شرایطی که نمایندگان پارلمان با کمبود وقت مواجهاند و به سراغ چتباتها میروند، هوش مصنوعی همین حالا نیز در حال ایجاد جای پایی در عرصه سیاست است.
