سوال از تظاهرکنندگان حامی ساواک

ضمن تشکر ار نکات آموزنده کاظم کردوانی و سعید پیوندی در گفتگوی تلوزیونی «جمهوری ایران» در باره تظاهر کنندگانی که دلتنگ رفتار ساواک با دگراندیشان قبل ار انقلاب شده‌اند.

لازم به یادآوری است که ارتشبد نعمت‌الله نصیری از بهمن ۱۳۴۳ تا ۱۶ خرداد ۱۳۵۷ رئیس ساواک و یکی از نظامیان مورد توجّه محمدرضا شاه بود. او که برای مدتی کوتاه سفیر ایران در پاکستان شده بود با اوج‌گیری نا آرامی‌ها و تظاهرات انقلابی به تهران باز گشت و به دستور شاه دستگیر و زندانی شد.

هم‌زمان، امیر عباس هویدا که ۱۳ سال نخست وزیرشاه بود یار زندانی نصیری گردید. روزنامه‌ها و رادیو و تلوزیون‌های دولتی جرات این سئوال را نداشتند که اتّهام نصیری و هویدا چیست. شاه حتی پیش از خروج از کشور آنها را آزاد نکرد. لذا بعد از فروپاشی پادشاهی، نصیری و هویدا در دادگاه فاشیسم ولائی به ریاست صادق خلخالی به جرم محاربه با خدا و افساد فی‌الأرض اعدام شدند.

واقعيت این بود که شاه برای کاهش فشار و خشم مردم که ساواک را مسئول سرکوب و شکنجه می‌دانستند، تصمیم گرفت که دستور دستگیری نصیری و هویدا را صادر کند و تلویحاً مدعی شد که از جنایات ساواک بی‌اطلاع بوده است.

لذا از هم‌وطنانی که برای دفاع از ساواک در کشورهای اروپائی تظاهرات خیابانی سازمان می‌دهند باید سوُال کرد که رفتار شاه را چگونه توجیه می‌کنند. آیا او که صدای انقلاب را شنیده بود قصد مجازات مسئولینی را داشت که در طول عمر سیاسی خود مطیع بی‌چون و چرای او بودند و یا تصور می‌کرد که با زندانی کردن این افراد می‌تواند از ظلم و جور رژیمش تبری جوید؟