|
يكشنبه ۱ آذر ۱۴۰۵ -
Sunday 22 November 2026
|
مهدی محمودیان:
میلاد آرمون و نوید نجاران را به انفرادی بردهاند و خبرها از احتمال اجرای قریبالوقوع حکم اعدامشان حکایت دارد. دو جوان که شاید تنها چند ساعت با مرگ فاصله داشته باشند. پشت درهای بسته زندان، جان دو انسان در معرض خطری بازگشتناپذیر قرار گرفته است؛ آن هم در پروندهای که احکام صادرشده در آن با پرسشها و تناقضهای جدی حقوقی روبهروست.
این بار بحث بر سر درخواست بخشش یا رأفت نیست. بحث بر سر این است که دستگاه قضایی حتی به قوانین خودش نیز پایبند نیست. نمیشود با تفسیری موسع از قانون، برای چند جوان حکم مرگ صادر کرد و سپس بدون پاسخ به پرسشهای اساسی، طناب دار را به آخرین پاسخ دستگاه عدالت تبدیل کرد.
محاربه در قانون تعریف مشخصی دارد؛ کشیدن سلاح با شرایط مقرر قانونی. این جوانان نه سلاحی داشتهاند و نه سلاحی علیه مردم کشیدهاند. چگونه میتوان انسان بیسلاح را محارب نامید؟ عنوان افساد فیالارض نیز مجوزی نامحدود برای صدور حکم اعدام نیست. مگر میتوان بدون اثبات شرایط مشخص قانونی، صرفاً با تغییر عنوان اتهام، جان انسانها را گرفت؟
اما تناقض بزرگتر جای دیگری است. ماجرای قتل آرمان علیوردی، از مبانی اصلی اتهامات مطرحشده در این پرونده بوده است. در رسیدگی مجدد به پرونده قتل، نوید نجاران از مشارکت در قتل عمد تبرئه شده و میلاد آرمون نیز به قصاص محکوم نشده است. حال اگر مبنای صدور حکم افساد فیالارض، همان قتل است، چگونه میتوان بدون اثبات انتساب قتل به این دو جوان، آن را مبنای گرفتن جانشان قرار داد؟ اگر حکم اعدام بر پایه رفتار دیگری صادر شده، دستگاه قضایی باید توضیح دهد کدام رفتار و با کدام دلایل، شرایط قانونی چنین مجازاتی را محقق کرده است.
از سوی دیگر، پرونده قتل دارای جنبه حقالناس است و قانون درباره تقدم قصاص بر مجازات حدیِ سالب حیات، قواعد مشخصی دارد. آیا وضعیت حقوق اولیای دم و شرایط قانونی اجرای حکم بهدرستی بررسی شده است؟ چگونه دستگاه قضایی میتواند بدون رفع این ابهامات، برای اجرای حکمی بازگشتناپذیر شتاب کند؟
جان انسان، وسیله جبران ضعف یک پرونده قضایی نیست. اعدام نمیتواند جای خالی دلیل را پر کند و طناب دار نمیتواند تناقضهای یک حکم را از میان ببرد.
امروز مسئله فقط میلاد آرمون و نوید نجاران نیست. مسئله دستگاه قضایی است که سالهاست در برابر اعتراض، نارضایتی و بحران، بیش از آنکه صدای عدالت از آن شنیده شود، خبر زندان و اعدام به گوش میرسد.
از مسئولان دستگاه قضایی باید پرسید: این همه اعدام کردید، این همه حکم مرگ صادر کردید، هزاران انسان در خیابانها کشته شدند و خانوادههای بیشماری داغدار شدند. در ماههای اخیر نیز اعدامها ادامه یافته و شمار بسیاری از زندانیان با احکام مرگ روبهرو شدهاند. حاصل چه بوده است؟
کدام بحران جمهوری اسلامی را با کشتن مردم حل کردهاید؟ کدام زخم جامعه را با اعدام التیام بخشیدهاید؟ کدام بیاعتمادی به دستگاه قضایی را با طناب دار به اعتماد تبدیل کردهاید؟
مگر نمیبینید که هر بار کشتید، نه از خشم مردم کاسته شد، نه از اعتراضها و نه از فاصله عمیق میان مردم و حاکمیت؟ مگر نمیبینید که این همه مرگ و مجازات، کشور را به آرامش نرسانده است؟
تا کی قرار است پاسخ هر بحرانی، گرفتن جان انسانها باشد؟ تا کی میخواهید بر شمار مادران داغدار و خانوادههای عزادار بیفزایید؟
این بار، فقط همین یک بار، راه دیگری را انتخاب کنید.
یک بار هم نکشید. یک بار هم به جای اعدام، عدالت را اجرا کنید. یک بار هم به جای نمایش اقتدار بر بالای چوبه دار، شرافت و انسانیت را در حفظ جان انسانها نشان دهید.
این جوانان هنوز زندهاند. هنوز میتوان حکم را متوقف کرد. هنوز میتوان نگذاشت دو خانواده دیگر به جمع خانوادههایی بپیوندند که عزیزانشان را پای چوبه دار از دست دادهاند.
هیچکس از شما انتظار معجزه ندارد. فقط انتظار میرود پیش از آنکه جان دو انسان را بگیرید، به پرسشهایی که درباره احکامشان وجود دارد پاسخ دهید.
شاید یک بار نکشتن، کاری کند که این همه کشتن نکرده است.
میلاد آرمون و نوید نجاران را اعدام نکنید.
@MahmoudianMehdi
|
| |||||||||||||||||||
|
ايران امروز
(نشريه خبری سياسی الکترونیک)
«ايران امروز» از انتشار مقالاتی كه به ديگر سايتها و نشريات نيز ارسال میشوند معذور است. استفاده از مطالب «ايران امروز» تنها با ذكر منبع و نام نويسنده يا مترجم مجاز است.
Iran Emrooz©1998-2026 | editor@iran-emrooz.net
|