مردان مرموزی که جلوی سقوط «فلای‌دبی» را گرفتند، چه کسانی هستند؟
خبرگزاری آسوشیتدپرس / ۴ اکتبر ۲۰۲۶
آن خلبانان مرموزی که در لحظات هولناکِ سقوطِ قریب‌الوقوعِ پرواز «فلای‌دبی» برای تثبیت وضعیت هواپیما وارد عمل شدند، چه کسانی هستند؟
تا روز شنبه — یعنی سه روز پس از آنکه خدمه با لباس فرم، بلافاصله پس از یک سقوط ناگهانی و وحشتناک، خود را به کابین خلبان رساندند تا هواپیمای حامل ۱۸۲ مسافر به مقصد اسرائیل را کنترل کنند — هویت آن‌ها هنوز به طور عمومی اعلام نشده است. شرکت «فلای‌دبی» تنها از آن‌ها با عنوان «خدمه در حال انجام وظیفه که مسافرِ همان پرواز بودند» یاد کرده است. مشخص نیست چرا این شرکت هواپیمایی توضیحات بیشتری در این باره نداده است.
با این حال، یکی از مسافران که در بخش جلویی هواپیما نشسته بود، در مصاحبه با خبرگزاری آسوشیتدپرس، اقدامات این مردان را شرح داد و یکی از دقیق‌ترین روایت‌ها را درباره این قهرمانانِ گمنام ارائه کرد.
دانیل اشلیختر که در ردیف دوم نشسته بود، گفت: «این یکی از آن معجزات است.»
«معمولاً در هر پروازی دو خلبان اضافی همراه نمی‌برند. در این مورد خاص، آن‌ها را همراه آورده بودند چون قرار بود هواپیما را از تل‌آویو به دبی برگردانند؛ و این تنها دلیل حضورشان در آن پرواز بود.» به این رویه در اصطلاح هوانوردی «دد‌هدینگ» (deadheading) می‌گویند.
این دو مرد پس از آن وارد عمل شدند که مسافران با فریاد متوجه ماجرای در حال وقوع در کابین خلبان شدند. آن‌ها گفتند که کمک‌خلبان بارها به خلبان حمله می‌کرد و همه جا پر از خون شده بود. خلبان، با وجود جراحات شدید، موفق شد قفل درِ کابین را باز کند.
اشلیختر گفت پس از آنکه یکی از مسافران کمک‌خلبان را گرفت و بیرون کشید و دیگران برای مهار کردن آن مرد با او درگیر شدند، یکی از خلبانانِ مسافر عملاً از روی جمعیتِ درگیر پرید تا وارد کابین شود و کنترل هواپیما را به دست گیرد.
اشلیختر گفت: «او در واقع از بالای سرِ کسانی که در حال مهار کردن آن فردِ مهاجم بودند، پرید و خود را به محوطه خلبان رساند و شروع به کنترل هواپیما کرد. سپس آن یکی مرد — یعنی خلبان دیگر — هم به او ملحق شد و در را بستند، چون نمی‌خواستند کس دیگری آنجا باشد.»
اشلیختر، مانند دیگران، مطمئن نبود که آن دو مرد دقیقاً از کجا آمده‌اند. اما هر که بود، نفر اول بسیار سریع عمل کرد. اشلیختر گفت: «او واقعاً مثل یک قهرمان عمل کرد؛ کنترل هواپیما را به دست گرفت و طوری واکنش نشان داد که گویی دقیقاً می‌دانست چه اتفاقی در حال وقوع است. به گمانم ما هم به اندازه سایر قهرمانانِ حاضر در آن پرواز، مدیونِ جان‌مان به او هستیم.»
وقتی آن دو نفر وارد کابین خلبان شدند و در را بستند، اشلیختر نمی‌دانست چه کسی در داخل کابین چه کاری انجام می‌دهد. تثبیت وضعیت هواپیما — آن هم پس از سقوطی چنان شدید که بخشی از سکان عمودی دم آن کنده شده بود — «چندین دقیقه» (شاید ۱۰ دقیقه یا بیشتر) طول کشید.
در حالی که آن مردان با اضطراب و شتاب به دنبال مکانی برای فرود می‌گشتند، پیام اضطراری (Mayday) مخابره شد.
در همین حال، برخی از مسافران که وحشت‌زده و نگران بودند، درباره آن مردان و اینکه آیا می‌توان به آن‌ها اعتماد کرد یا نه، دچار تردید شده بودند.
اشلیختر گفت: «پس از آنکه موفق شدند هواپیما را تثبیت کنند، عملاً هیچ ارتباطی با ما نداشتند و باید بگویم که این موضوع باعث نگرانی من شده بود.»
او نگران وضعیتی حتی وخیم‌تر بود؛ اینکه مبادا آن مردان «قصد ربودن هواپیما و بردن آن به ایران — یا جایی دیگر که نمی‌دانستم کجاست — را داشته باشند، چرا که ما در واقع فاصله زیادی [با آن مناطق] نداشتیم.»
اما به گفته او، پس از حدود ۴۵ دقیقه، خلبانان اعلام کردند که در شهر تبوک عربستان سعودی فرود خواهند آمد و همه‌چیز به خیر و خوشی پیش خواهد رفت.
اشلیختر گفت که با شنیدن این خبر، تصمیم گرفت به آن‌ها اعتماد کند؛ و در نهایت هم معلوم شد که حق با او بوده است.
