گفتوگو با محمد حبیبی درباره بازداشت شش معلم و فعال صنفی
امتداد: محمد حبیبی دربارهی خبر بازداشت شش معلم و فعال صنفی در نورآباد ممسنی میگوید: بازداشت شکرالله احمدی، علی صفری، رسول بداقی، غفار دیندار، علیحسن بهامین و حجت سادات در نورآباد ممسنی، فقط بازداشت شش فعال صنفی نیست؛ این یک پیام روشن به جامعه معلمان است: حتی دیدار، عیادت، همدلی و ارتباط انسانی میان معلمان هم برای دستگاه امنیتی تحملپذیر نیست.
بر اساس گزارشهای منتشرشده، این همکاران برای دیدار و عیادت از یکی از معلمان در ممسنی حضور داشتند، اما با برخورد امنیتی مواجه شدند. یعنی دیگر مسئله فقط تجمع، بیانیه یا اعتراض خیابانی نیست؛ اکنون حتی همبستگی انسانی معلمان هم امنیتی میشود.
این دقیقاً همان نقطهای است که باید درباره آن با صدای بلند هشدار داد. برای چی باید از دیدار چند معلم با یک همکار بیمار احساس خطر کنند؟
حبیبی در ارتباط با توجیهات امنیتی این بازداشت ها گفت: این همان تحریف همیشگی است. سالهاست که فعالیت صنفی معلمان را با برچسبهای امنیتی معرفی میکنند تا اصل مسئله دیده نشود.
اصل مسئله این است:
معلمان درباره معیشت حرف میزنند.
درباره آموزش رایگان و باکیفیت حرف میزنند.
درباره عدالت آموزشی، کرامت معلم، حق تشکلیابی و حق اعتراض قانونی حرف میزنند.
کجای اینها امنیتی است؟
امنیتیسازی فعالیت صنفی یعنی فرار از پاسخگویی. وقتی مسئولان نمیتوانند درباره فقر معلمان، بحران مدارس، کمبود نیرو، ترک تحصیل کودکان و فروپاشی کیفیت آموزش پاسخ بدهند، سادهترین راه را انتخاب میکنند: فعال صنفی را بازداشت میکنند.
اما بازداشت شکرالله احمدی، علی صفری، رسول بداقی، غفار دیندار، علیحسن بهامین و حجت سادات نه بحران آموزش را حل میکند، نه صدای معلمان را خاموش خواهد کرد.
نورآباد ممسنی سالهاست یکی از نقاط مهم فعالیت صنفی معلمان بوده است. معلمان این منطقه، از جمله شکرالله احمدی، جانمحمد احمدی، علی احمدی و دیگر فعالان صنفی، در سالهای گذشته هزینههای سنگینی بابت دفاع از حقوق معلمان دادهاند.
به همین دلیل برخورد اخیر را نمیشود یک اتفاق جداگانه دید. این ادامه همان روندی است که هدفش شکستن شبکههای محلی معلمان، ترساندن فعالان شهرستانها و جلوگیری از شکلگیری همبستگی صنفی است.
دستگاه امنیتی خوب میداند که جنبش معلمان فقط در تهران یا چند شهر بزرگ معنا ندارد. قدرت این جنبش در همین شبکههای محلی، در همین انجمنهای صنفی، در همین پیوندهای انسانی و در همین معلمانی است که در شهرهای کوچک هم سکوت نمیکنند.
بنابراین بازداشت در ممسنی، فقط مسئله ممسنی نیست؛ پیامی است به همه معلمان ایران. اما پاسخ ما هم روشن است: سرکوب در یک شهر، مسئله همه معلمان کشور است.
او در مورد مطالبه شورای هماهنگی توضیح داد: مطالبه ما روشن، فوری و غیرقابل چشمپوشی است.
اول، این شش معلم و فعال صنفی باید بیدرنگ آزاد شوند.
دوم، خانوادههای آنان باید بهطور کامل از وضعیتشان مطلع شوند.
سوم، حق تماس، حق دسترسی به وکیل و حق برخورداری از روند دادرسی عادلانه باید تضمین شود.
چهارم، هرگونه پروندهسازی امنیتی علیه آنان باید متوقف شود.
ما بارها گفتهایم و باز هم تکرار میکنیم:
فعالیت صنفی جرم نیست.
عیادت از یک همکار جرم نیست.
همبستگی میان معلمان جرم نیست.
معلمان زندانی باید آزاد شوند.
اگر قرار باشد هر دیدار ساده معلمان با بازداشت پاسخ داده شود، این دیگر فقط نقض حقوق فعالان صنفی نیست؛ این حمله مستقیم به جامعه مدنی است.
