در اعتراضات ایران دست‌کم ۲۲۱ کودک کشته شدند

بیانیه ویویانا کریستیوویچ، عضو کارشناس «هیئت حقیقت‌یاب در مورد ایران»،
خطاب به هشتاد و یکمین نشست کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک
۲۸ اکتبر ۲۰۲۶

جناب رئیس، عالی‌جنابان،

من ویویانا کریستیسویچ، عضو «هیئت مستقل بین‌المللی حقیقت‌یاب در مورد جمهوری اسلامی ایران» هستم. باعث افتخار من است که امروز به نمایندگی از این هیئت، و به همراه همکاران کارشناسم — سارا حسین (رئیس هیئت) و مکس دو پلسی — در برابر شما سخن می‌گویم.

این هیئت در سال ۲۰۲۲، پس از مرگ ژینا مهسا امینی در بازداشت «گشت ارشاد» و در پی آن، شکل‌گیری اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در سراسر ایران، توسط شورای حقوق بشر تأسیس شد. یافته‌های هیئت نشان می‌دهد که دولت ایران با سرکوبی گسترده به این اعتراضات پاسخ داد؛ اقدامی که منجر به نقض فاحش حقوق بشر شد و برخی از این موارد، مصداق «جنایت علیه بشریت» محسوب می‌شوند.

در ژانویه ۲۰۲۶، شورای حقوق بشر مأموریت (ماندیت) این هیئت را برای دو سال دیگر تمدید و گسترش داد و از آن خواست تا به تحقیقات خود پیرامون «موارد جدی و جاری نقض حقوق بشر در ایران» ادامه دهد و شواهد را برای اهداف پاسخگویی در آینده، گردآوری و حفظ نماید. همچنین، در چارچوب این مأموریت، از ما خواسته شده است تا موارد نقض حقوق بشر و جنایاتی را که در ارتباط با اعتراضاتِ آغازشده از دسامبر ۲۰۲۵ رخ داده‌اند، مستندسازی کنیم.

تحقیقات ما همچنان ادامه دارد؛ آن هم در شرایطی که اجازه ورود به کشور به ما داده نشده، دولت محدودیت‌های ارتباطی اعمال کرده است، و ترس از اقدامات تلافی‌جویانه و سرکوب فراملی، بسیاری از افراد — چه در داخل و چه در خارج از ایران — را از سخن گفتن باز می‌دارد.

آخرین گزارش ما به شورای حقوق بشر در ماه سپتامبر، به مستندسازیِ خیزش سراسری‌ای پرداخت که از دسامبر ۲۰۲۵، هم‌زمان با حضور مردم در خیابان‌های سراسر کشور، آغاز شد. ما به این نتیجه رسیدیم که دولت ایران با خشونت و بی‌رحمیِ فوق‌العاده و بی‌سابقه‌ای به این اعتراضاتِ گسترده و فراگیر پاسخ داده است.

علاوه بر این، ما پیامدهای خصومت‌های صورت‌گرفته در سال جاری از سوی ایالات متحده و اسرائیل را نیز بررسی کردیم؛ اقداماتی که موجب آسیب‌های شدید و ناامنی برای غیرنظامیان در ایران شده و دولت ایران از آن‌ها به عنوان بهانه‌ای برای تشدید سرکوب بهره‌برداری کرده است.

از زمان آغاز تحقیقات اولیه ما در سال ۲۰۲۳، این هیئت دریافته است که قوانین، ساختارها و رویه‌های سرکوبگرانه و تبعیض‌آمیز همچنان در ایران ریشه‌دار هستند و «مصونیت از مجازات» به امری فراگیر تبدیل شده است. در واقع، سرکوب در ایران به عنوان راهبردی از سوی مقامات برای خاموش کردن صدای مخالفان عمل می‌کند.

چارچوب حقوقی داخلی، اجتماعات و آزادی بیان را محدود می‌سازد و زمینه را برای تبعیض، بازداشت‌های خودسرانه، شکنجه، خشونت جنسی، نقض اصول دادرسی عادلانه و سلب خودسرانه‌ی حق حیات فراهم می‌کند. این مقررات قانونی توسط دستگاه قضایی‌ای اجرا می‌شوند که فاقد استقلال است و به نهادهای حکومتی اجازه می‌دهد بدون ترس از مجازات عمل کنند؛ امری که موجب تداوم چرخه‌های سرکوب و طرد می‌شود و به نوبه‌ی خود، وقوع موارد فاحش نقض حقوق بشر را امکان‌پذیر می‌سازد. ما این الگوها را در جریان و پس از موج‌های پیاپی اعتراضات مردمی در ایران مستند کرده‌ایم.

زنان و دختران همچنان در معرض قوانین و رویه‌های سرکوبگرانه‌ای قرار دارند که در مجموع، نظامی از تبعیض نهادینه و ساختاری را تشکیل می‌دهند. اقلیت‌ها، از جمله کردها، بلوچ‌ها، بهائیان و دیگر گروه‌ها نیز به‌طور مداوم و بر اساس هویت قومی، سیاسی یا مذهبی خود هدف قرار می‌گیرند.

سرکوب از طریق تداوم اعمال محدودیت‌های شدید در فضای دیجیتال و به‌کارگیری ابزارهای دیجیتال برای آزار و تعقیب مدافعان حقوق بشر، تشدید شده است. در ژانویه گذشته، مقامات یکی از طولانی‌ترین موارد قطع سراسری اینترنت را — که نزدیک به پنج ماه به طول انجامید — اعمال کردند؛ در سایه این اقدام، آمار جان‌باختگان و بازداشت‌شدگانِ اعتراضات به بالاترین سطح خود رسید.

دولت ایران خود فهرستی شامل نام بیش از ۳۰۰۰ نفر از کشته‌شدگان را منتشر کرده است. با این حال، دلایلی وجود دارد که نشان می‌دهد آمار واقعی احتمالاً به‌مراتب بالاتر است. در میان جان‌باختگانی که ما ثبت کرده‌ایم، دست‌کم ۲۲۱ کودک حضور دارند که کم‌سن‌ترین آن‌ها تنها ۴ ماهه بوده است.

علاوه بر این، شمار بازداشت‌شدگان در جریان اعتراضات ژانویه ۲۰۲۶ و پس از آن، به ده‌ها هزار نفر رسید. بازداشت‌شدگان متحمل شکنجه و بدرفتاری شدند و بسیاری از خانواده‌ها برای اطلاع از سرنوشت عزیزان خود — از جمله کودکانشان — با دشواری‌های بسیاری روبرو بودند.

ما عمیقاً نگرانیم که ایران در سال جاری استفاده از مجازات اعدام را بیش از پیش تشدید کرده است. از آغاز سال تاکنون، ایران دست‌کم ۳۴ مرد را در ارتباط با اعتراضات اخیر اعدام کرده است. در همین راستا، بیش از ۱۰۰ نفر، از جمله زنان و کودکان، در صف اعدام قرار دارند.

با توجه به حقایق و الگوهای مستندشده در گزارش‌های سال ۲۰۲۶ ما، این هیئت، ایران را مسئول نقض فاحش حقوق بشر می‌داند؛ نقض‌هایی که بسیاری از آن‌ها مصداق «جنایت علیه بشریت» محسوب می‌شوند.

افزون بر این، این هیئت عمیقاً نگران است که حملات هوایی مکرر ایالات متحده و اسرائیل در ایران، همچنان به جان غیرنظامیان در سراسر کشور آسیب می‌رساند. این حملات هوایی خسارات سنگینی به بار آورده‌اند، از جمله تخریب خانه‌ها و معیشت مردم، و همچنین مختل کردن دسترسی به حقوق بنیادین نظیر آب، آموزش و خدمات درمانی. نمونه‌ای بارز، بررسی ما در خصوص حملات ایالات متحده به مدرسه ابتدایی «شجره طیبه» در میناب، و همچنین حمله‌ای است که یک مرکز ورزشی در منطقه‌ای مسکونی در لامرد را هدف قرار داد؛ رویدادهایی که در مجموع منجر به کشته شدن دست‌کم ۱۷۸ غیرنظامی، از جمله بیش از صد کودک، شد. بر اساس شواهد موجود، «هیئت حقیقت‌یاب» به این نتیجه رسید که دلایل موجهی برای باور به این موضوع وجود دارد که این حملات مصداق «جنایات جنگی» بوده‌اند.

افزون بر این، آسیب‌هایی که غیرنظامیان در پی این خصومت‌ها متحمل شده‌اند، با اقدامات هماهنگ مقامات ایرانی برای سرکوب بیشتر مخالفان — آن هم در بستر همین درگیری‌ها — تشدید شده است؛ موضوعی که در گزارش «گزارشگر ویژه، ساتو» نیز به تفصیل به آن پرداخته شده است.

حفاظت از حقوق مردم در ایران، نیازمند اقدامی فوری و هماهنگ است.

ما در گزارش‌های خود به اقدامات متعددی اشاره کرده‌ایم که دولت ایران باید برای پایان دادن به موارد نقض حقوق و انجام تعهدات بین‌المللی خود به کار بندد.

امروز، در برابر این مجمع عمومی، از کشورهای عضو می‌خواهیم تا با انجام اقدامات دیپلماتیک فوری، برای پایان دادن بی‌درنگ به خصومت‌ها — چه در داخل و چه در خارج از کشور — تلاش کنند و بر لزوم احترام به حقوق بشر و حقوق بشردوستانه تأکید ورزند.

ما واقفیم که صلح برای تحقق کامل حقوق بشر امری ضروری است؛ همان‌طور که احترام به حقوق بشر نیز برای ایجاد صلحی پایدار، اجتناب‌ناپذیر است.

علاوه بر این، از کشورهای عضو می‌خواهیم اطمینان حاصل کنند که قربانیان — به‌ویژه زنان — و مدافعان حقوق بشر، در کانون هرگونه ابتکاری برای کاهش آسیب‌ها، حفاظت از حقوق و حرکت به سوی صلحی پایدار قرار داشته باشند.

در پایان، حمایت شما از تلاش‌ها در راستای «پاسخگو کردن» (عاملان)، برای شکستن چرخه‌های مصونیت از مجازات — که خود زمینه‌ساز آزار، خشونت و تبعیض شده و حقوق بنیادین را در کشور تضعیف می‌کند — بسیار حیاتی است.

از توجه شما سپاسگزارم.