جریان نفت از تنگه هرمز  دوباره برقرار شده است

کیت جانسون / فارین پالیسی

در طول هفته گذشته، شاهد تغییری چشمگیر در عرضه نفت خامی بوده‌ایم که از تنگه هرمز — که همچنان در معرض تهدید قرار دارد — عبور می‌کند؛ به‌طوری‌که حجم نفت ارسالی تقریباً به سطوح پیش از آغاز جنگ بازگشته است.

آنچه از این تنگه — و همچنین از بسیاری از مناطق روسیه یا اکنون چین — خارج نمی‌شود، فرآورده‌های نفتی پالایش‌شده نظیر بنزین و گازوئیل است. این بدان معناست که علی‌رغم موفقیت ظاهری محاصره دریایی بنادر ایران توسط ایالات متحده و اسکورتِ جریانِ رو به افزایش نفتکش‌ها توسط نیروی دریایی آمریکا در مسیر خروج از هرمز، مصرف‌کنندگان در ایالات متحده یا اروپا تا ماه‌های آینده شاهد کاهش محسوس قیمت سوخت نخواهند بود.

روند احیای جریان صادرات نفت خام از خلیج فارس (و برای عربستان سعودی، از بندر جایگزین آن در دریای سرخ) شگفت‌انگیز بوده است. بر اساس داده‌های شرکت کشتیرانی «کپلر» (Kpler)، میانگین جریان هفتگی نفت که در اواسط ماه سپتامبر حدود ۶ تا ۸ میلیون بشکه در روز بود، اکنون تقریباً دو برابر شده و به حدود ۱۳.۵ میلیون بشکه در روز رسیده است.

عربستان سعودی به‌ویژه عملکردی فراتر از ارقام صادراتی پیش‌بینی‌شده برای سال ۲۰۲۵ داشته است؛ حجم عظیمی از نفت خام این کشور از تنگه هرمز و مقادیر قابل‌توجهی نیز از مسیر دریای سرخ صادر می‌شود. کپلر برآورد می‌کند که صادرات نفت خام عربستان به حداقل ۶.۴ میلیون بشکه رسیده است، در حالی که این رقم پیش از جنگ ۵.۴ میلیون بشکه بود.

تعیین دقیق میزان احیای جریان صادرات از هرمز دشوار است، زیرا سرویس‌های ردیابی نفتکش‌ها ارقام متفاوتی ارائه می‌دهند و اغلب بازه‌های زمانی گوناگونی را مبنای محاسبات خود قرار می‌دهند. با این حال، روند کلی روشن است: جریان نفت دوباره از تنگه هرمز برقرار شده است.

این احیای نسبی جریان انرژی پس از هفت ماه جنگ، مایه دلگرمی مقامات دولت ترامپ شده است؛ مقاماتی که اطمینان داشتند ترکیب اسکورت توسط آمریکا و اعمال محاصره از راه دور علیه کشتی‌های ایرانی — که شریان حیاتی اقتصاد تهران محسوب می‌شوند — هم به اقتصاد جهانی آرامش می‌بخشد و هم ایران را وادار به پذیرش شرایط می‌کند.

اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، برآورد می‌کند که با تخلیه آخرین محموله‌های نفت ارسالی ایران به چین در دوران آتش‌بس، ممکن است ایران ظرف چند هفته با بن‌بست یا پایان فرصت‌های خود مواجه شود. تهدید اقتصادی برای مردم ایران — اگر نگوییم برای خودِ حکومت — بسیار جدی است؛ چرا که ارزش پول ملی به‌سرعت در حال کاهش است و راهکار مشخصی برای تأمین هزینه واردات کالاهای حیاتی وجود ندارد.

با این حال، مشکلات همچنان متعدد و پیچیده هستند. نخستین و فوری‌ترین مسئله این است که روند احیای وضعیت در تنگه هرمز یک‌جانبه است: جریان نفت خام تقریباً به حالت عادی بازگشته، اما حجم فرآورده‌های نفتی پالایش‌شده همچنان کمی بیش از نصفِ میزان پیش از جنگ است و گاهی حتی کمتر از آن برآورد می‌شود. مؤسسه «کپلر» (Kpler) تخمین می‌زند که روزانه ۳ میلیون بشکه فرآورده نفتی همچنان در معادلات عرضه از طریق تنگه هرمز غایب است.

این کمبود عرضه به دلیل تداوم حملات اوکراین به پالایشگاه‌های روسیه و همچنین ممنوعیت‌های جدید چین برای صادرات فرآورده‌های نفتی تشدید شده است؛ پکن هیچ عجله‌ای برای تأمین بازار جهانی و کمک به دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، ندارد.

همین شکاف عرضه، دلیل اصلیِ نزدیک شدن قیمت گازوئیل در آمریکا و اروپا به بالاترین سطوح تاریخی است؛ وضعیتی که بر تمامی بخش‌ها، از کشاورزی گرفته تا حمل‌ونقل جاده‌ای، تأثیر می‌گذارد. شرکت‌های نفتی آمریکا به بانک فدرال رزرو دالاس اعلام کرده‌اند که انتظار دارند قیمت بالای گازوئیل دست‌کم تا یک سال دیگر ادامه یابد.

به همین دلیل است که ترامپ، علی‌رغم مخالفت بسیاری از مشاورانش، همچنان ایده ممنوعیت صادرات گازوئیل آمریکا را بررسی می‌کند؛ اقدامی نادرست برای کاهش قیمت‌های داخلی پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای که در واقع وعده تسکینی کوتاه‌مدت را در ازای پیامدهای منفی میان‌مدت مطرح می‌کند.

گفته می‌شود جدیدترین ترفند او، اعمال فشار بر اقتصادهای بزرگ اروپایی نظیر فرانسه و آلمان برای آزادسازی ذخایر عظیم گازوئیل است تا بدین‌وسیله از التهاب و حباب قیمتی بازار کاسته شود.

دوم اینکه، اگرچه جریان نفت خام حتی با وجود تداوم حملات ایران به نفت‌کش‌ها — که در اوایل همین هفته سه مورد از آن‌ها هدف قرار گرفتند — همچنان به‌طرز چشمگیری باثبات و مقاوم به نظر می‌رسد، اما این وضعیت بازگشت پایدار به شرایط عادی نیست. بخش عمده‌ای از ترددها از مسیر جنوبیِ تحت حفاظت آمریکا در تنگه هرمز انجام می‌شود که نیازمند حضور گسترده و پرهزینه نیروی دریایی است؛ وضعیتی که نمی‌تواند تا ابد ادامه یابد. علاوه بر این، امروزه بخش عمده‌ای از محموله‌های نفتی خروجی از خلیج فارس نیازمند فرآیند پرهزینه و دشوارِ انتقال نفت از کشتی به کشتی در آب‌های آرام‌ترِ سواحل عمان است؛ امری که فشار مضاعفی بر ناوگان جهانی نفتکش‌ها — که هم‌اکنون نیز تحت فشار شدید قرار دارد — وارد می‌کند. نرخ کرایه حمل‌ونقل با نفتکش‌ها از زمان آغاز جنگ تقریباً بیست برابر شده و در مقاطعی به یک میلیون دلار در روز رسیده است.

در نهایت، موفقیتِ کاملِ محاصره اعمال‌شده توسط ایالات متحده (که صادرات نفت ایران را تقریباً به صفر رسانده) و همچنین احیای غافلگیرکننده رقبای منطقه‌ای ایران در خلیج فارس — که به لطف قیمت بالاتر نفت، اکنون درآمدهای بسیار بیشتری نسبت به پیش از جنگ کسب می‌کنند — می‌تواند شعله‌های درگیری را دوباره برافروزد.

ترامپ پس از رد آخرین پیشنهاد آتش‌بس ایران در هفته گذشته، همچنان به تهدید برای ازسرگیری اقدامات نظامی علیه این کشور ادامه می‌دهد؛ هرچند تلویحاً گفته است که هرگونه حمله جدیدی به پس از انتخابات میان‌دوره‌ای موکول خواهد شد. در سوی دیگر، ایران که در وضعیتی دشوار و تحت فشار شدید قرار گرفته، بار دیگر انگیزه‌هایی برای حمله به تأسیسات انرژی منطقه و تلاش برای بازپس‌گیری درجاتی از کنترل بر تنگه هرمز پیدا کرده است.

نتیجه آنکه با وجود بهبود ظاهری بخشی از زیرساخت‌های انرژی خاورمیانه، چشم‌انداز چندانی برای کاهش واقعی مشکلات مصرف‌کنندگانِ تحت فشار دیده نمی‌شود و در صورت ازسرگیری درگیری‌ها، اوضاع ممکن است به‌مراتب وخیم‌تر شود. این شرایط به هیچ‌وجه به معنای «مأموریت انجام‌شد» (پایان موفقیت‌آمیز ماجرا) نیست.