انتخابات آمریکا از چند منظر جذاب و هیجان‌برانگیز است
دارا دادور
مهم‌ترین پرسش من: آیا در جمهوری اسلامی ممکن است یک بهایی نماینده بشود؟ بدتر، اصلا ممکن است بتواند در انتخابات شرکت کند؟ حالا بهایی که یک فرض حداکثری است؛ حتی آن اصلاح‌طلب بدبخت هم به‌سختی حضور مینیمم می‌تواند پیدا کند.
در روسیه چطور؟ در چین چطور؟
در فرانسه‌ی حقوق‌بشری هم ناممکن. وای اگر کسی با همسر و دختر و خواهر و دخترعمه و... محجبه دیده شود! نماینده که هیچ، دربان مجلس هم نخواهد شد.
این‌ها نه برای ستایش از آمریکا، که توصیف یک وضعیت است؛ مجموعه‌ای که هر اتفاقی در آن امکان وقوع دارد. همان‌طور که ترامپِ سرشار از نقطه‌های سیاه و رفتار نامتعارف را می‌تواند به ریاست‌جمهوری برساند، یک شیعه‌ی اثناعشری را هم به شهرداری نیویورک برمی‌گزیند. انگار نمایشی پایان‌ناپذیر روی صحنه جریان دارد و بازیگران می‌چرخند و جابه‌جا می‌شوند.
این نمایش بی‌پایان با حوادث نامنتظره، همان‌قدر جذاب است که فیلم‌های هالیوودی.
حالا این را مقایسه کنیم با هر جای دیگر دنیا؛ از روسیه و چین تا فرانسه و آلمان. بیشتر حوادث قابل پیش‌بینی، رفتارها موقر و معقول. سیاست «بازیچه» نیست — در ظاهر البته؛ امری بسیار جدی است که آدم‌های حسابی و سنگین باید اداره‌اش کنند.
بخش دیگر اهمیت این انتخابات در محتواست. من به کل با آن‌ها که می‌گویند دموکرات و جمهوری‌خواه هیچ فرقی ندارند و یکی هستند، همسو نیستم. به گمانم این «فرق ندارد» از ساده‌لوحی و تفسیری چریکی از سیاست برمی‌آید. این‌ها با هم فرق دارند و بسیار هم فرق دارند. اوباما برجام را امضا کرد و ترامپ بر ایران بمب ریخت. معلوم است که هر دو حزب به دنبال منافع کشورشان هستند. این گفتمان [که چرا دنبال منافع خود هستند] از بلاهت برمی‌خیزد؛ انگار رهبران چین و روسیه و فرانسه در جهت منافع کشورشان حرکت نمی‌کنند!
نمایندگان جدید آمریکا آشکارا اسرائیل، این نورچشم حکومت‌های غربی را به چالش می‌کشند. ترامپ حرف از قتل‌عام غزه را جرم می‌دانست و سیدِ سناتورشده به‌راحتی از آپارتاید و ژنوساید نام می‌برد.
یا این نورسیدگان سرنگون خواهند شد، ترور خواهند شد، یا بادی نو در وزیدن است که برای همگان و ایرانیان هم می‌تواند حاصلی داشته باشد.
آمریکا همان‌قدر استثنایی است که ایران؛ ایران، تنها کشوری که گروهی در رهبری‌اش هستند که منافع ملی را چندان مهم نمی‌دانند.
