آنچه که در پرونده اغفال دختران نوجوان در بریتانیا یا در برزیل به دست دیپلمات جمهوری اسلامی اتفاق افتاد، هر دو از فرهنگ مردانه‌ای بر می‌خیزد که زن خودی را شیئی جنسی می‌شمارد و به زن نامسلمان به چشم طعمه‌ای نگاه می‌کند که می‌توان آن را تصاحب کرد و مورد تجاوز قرار داد. وقتی آیت الله خمینی تمتّع جنسی از دختر شیرخوار را مجاز می‌شمارد، از دیپلمات رژیم او در برزیل یا مرد مهاجری که از روستاهای کشمیر به شمال غرب انگلیس نقل مکان کرده، در رفتار با دخترکان ناخودی چه انتظاری می‌توان داشت؟

داستان ایرج تمام نشده است. کتاب‌هایش ماند‌ه‌اند، ترجمه‌هایش، نمایشنامه‌هایش، دست‌نوشته‌هایش که همه آن‌ها را به امانت به رفیق گرمابه و گلستانش، آرتا داوری، سپرد. هنوز می‌توان با ملانصرالدینش خندید، هنوز می‌توان در عالم خیال انگشتش را گرفت و پا به پای او رقصید. جنازه‌اش هم می‌رقصید اگر قوتی به زانو می‌داشت!

اگر تلاش‌های عنان با شکست روبرو شود می توان انتظار داشت که تشدید تحریم‌ها، ایجاد منطقه آزاد شده نزدیک مرز ترکیه برای نگهداری پناهندگان و یا مسلح کردن بیشتر و آشکارتر مخالفین در دستور کار غرب، ترکیه و کشورهای عربی خلیج فارس قرار گیرد. هریک از این رویکردها می تواند برابری قوا را به زیان اسد دگرگون سازد.

اسطوره، داستان قومی است که نه تاریخ تولد دارد نه خالقی آشنا، و آنچه که امروز در برابر ما است، خواه مکتوب و یا غیر آن، دست رنج نسل‌های مختلف همان اقوام است که زندگی‌اشان را باهمه‌ی رنج‌ها و خوشی‌ها در ظرف تفکر خود تا به امروز شکل دادند.... تراژدی اما، محصول آن، انسانی است که به گنج خود، آگاهی، دست یافته است و چون امروزی است فردایی بهتر از امروز می‌خواهد تا به جایگاهی که از او گرفته‌اند برسد.

بازهم درباره نظریه‌ حد وسط

من می‌دانم تو دانش آموز برتر فرهنگ تفکر جان لاک بودی. بدون شک در آزمونت نیز موفق گشتی. به همان اندازه نیز اطمینان دارم که قاضی تو نیز دانش آموز خوبی بوده است در مکتب فرهنگ تفکر ‌هابز. اما در این میان موضوعی مرا رنج می‌دهد که آنهم پارامتر "زمانه" است: عزیزم زمانه با تو و قاضی تو و همه ما نامهربان بود.

بانگ ِ بلند ِ شاهین / بال کشید / نشست / برشاهین ِ ترازوی ِ انصاف ِ انسان. / تا ارزش زندگی / به دست و دل و دیده زندگان / قضاوت شود. / او تنها حکایت خواری بندگان را / دشنه ِ فریادی کرد ـ / تا فرو کند، / بر قلب پلید شب. / این دشوار راست: / پژواک درد بی‌صدایان بود، / صدای بیزاران سرخورده ـ / خروشی ـ بر تارک ِ وجدان ِ خفته‌ی عدالت./...

اگر حافظ عزیز و گرامی‎ ماست نه بدلیل مقولاتی سیاسی از قبیل رادیکالیسم و انقلابی‎گری و ضد رژیم حکومتی دوران خود بودن و ... است، اگر ما بخواهیم با این پیش‎فرض‎ها به سراغ حافظ برویم شاید ناچار شویم که به یک "حافظ‌سازی" نه چندان مطلوب دست بزنیم. ارزش حافظ در متضاد بودنش است، در حرکتی ست از قطب‎های گوناگون موجود در انسان، به سوی دیگر قطب‎هایش. دقیقا به مانند هر انسان دیگر و حتی به مانند خود زندگی.