شرایط غیرانسانی آذر یاهو زندانی سیاسی در زندان وکیلآباد مشهد
یادداشت سپیده قلیان در اینستاگرام:
این صفحهٔ آذر یاهو زندانی سیاسی زندان وکیلآباد مشهده. آذر ۱۰ اسفند توسط اطلاعات سپاه بازداشت شد. و دیروز به سه سال حبس محکوم شد که بخشی از این حبس تعلیقیه. امروز دیدم یکی از دوستان نوشته بود قبلاً دانشجو که تعلیق میشد اسمش تیتر یک اخبار بود الان اعدام میگیره کسی اسمش رو هم نمیاره. یه دوست دیگه هم هزار تا دلیل از پهلوی و مسیح و فعال حقوق بشر کنار هم چیده بود و گفته بود مقصر اینا هستن.
اما من که مدتهاست از فضای مجازی دورم و دلم میخواد بیرون باشم تا روز سرنگونی جمهوری اسلامی تو خیابون باشم نه مثل دی ماه پشت میلههای زندان. با خودم فکر کردم واقعاً دلیلش چیه؟ جز اینکه جمهوری اسلامی اینقدر کشت و کشت و کشت که مرگ عادی شد؟ جز اینکه اینقدر اعدام کرد و اعدام کرد و اعدام کرد که اعدام شد یه چیز روزمره مثل بالارفتن لحظهای قیمت دلار؟ جز اینکه اینقدر زندانی کرد و زندانی کرد و زندانی کرد که زندان شد خونهٔ دوم خیلیامون؟
من آذر رو خیلی دوست دارم نه فقط چون رفیقمه بلکه چون خوشبختی رو یه امر جمعی میدونه و از بازماندههای دیماه عزیز ماست. با خودم گفتم بنویسم برای آذر و صفحهش رو تگ کنم بگم این صفحه رو نگاه کنید. آذر بخاطر این صفحه و کامنت قلب گذاشتن برای ترامپ و نتانیاهو به حبس محکوم شده و ماههاست زندانه.
آذر تو شرایط عادی زندانی نیست آذر زندانی بند آرامشه بندی که شرایطش غیرانسانیه و ایزولهست. ایزوله یعنی تحت تدابیر امنیتی مضاعف نگه شون میدارن با بقیهٔ زندانیها حق مراوده ندارن حق کار تو کارگاه ندارن. بند بیستوچهار ساعته قفله و امکان تردد به بقیهٔ بندها نیست. شرایط غیرانسانی یعنی بهداشت رعایت نمیشه تهویه مناسب نیست و از آشپزخونه و مواد غذایی سالم و اولیه محرومن. شرایط غیرانسانی یعنی زندانی درجه چندم حساب میشی و اگه اعتراض کنی میفرستنت انفرادی پس باید سکوت کنی و مشتمشت قرص بخوری که بتونی دو ساعت بین صدای پیج و دعوا و درگیری بخوابی بعدم قاضی ناظر ازت بپرسه خب خانما مگه ما مجبورتون میکنیم قرص بخورید و نتونی بگی آره، شرایطی که جمهوری اسلامی ساخته و تو قاضی ناظرش هستی راهی جز این نمیذاره.
آذر از بچههای عزیز شیر و خورشیده اینو میگم چون متعهدم به گفتن واقعیت. فراموشی مرگِ دوبارهٔ حقیقته؛ کشتنِ حافظهای که هنوز نفس میکشد. از نظر سیاسی اما فراموشی سلاحِ خاموشِ قدرته؛ ابزاری که رژیم با آن جنایت را عادی میکنه، قربانی رو محو و آینده را از ریشه قطع میکنه.
ما نباید به فراموشی تن بدیم چون فراموش کردن این عزیزان یعنی همدستی با همان سیستمی که اونارو به بند کشیده و میخواد تاریخ را طوری بازنویسی کنه که انگار هیچکس هیچوقت برای آزادی نجنگیده.
