اینها نسل جدید سیاستمداران آمریکا هستند

مارک پیتزکه / اشپیگل آنلاین / ۴ نوامبر ۲۰۲۶

نخستین مسلمان و نخستین مردی که آشکارا همجنس‌گراست در مجلس سنا، یک کشیش، یک موسیقی‌دان سبک «تِخانو» (Tejano) و نخستین فرماندار زن از بومیان آمریکا؛ این‌ها چهره‌های جدید در عرصه سیاست ایالات متحده هستند که پس از پیروزی دموکرات‌ها پا به میدان گذاشته‌اند.

حتی بسیاری از دموکرات‌ها نیز شگفت‌زده شده‌اند. «سونامی» پیروزی آن‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده، یک‌شبه سراسر کشور را درنوردید. آن‌ها نه تنها کنترل مجلس سنا و مجلس نمایندگان را بازپس گرفتند، بلکه در چندین ایالت نیز به مقام فرمانداری رسیدند؛ جایگاهی که مدت‌ها دست‌نیافتنی به نظر می‌رسید—به‌ویژه در ایالت‌های جنوبی. از ماه ژانویه، نسل جدیدی از سیاستمداران شکل‌دهنده سیاست ایالات متحده خواهند بود و دو سال پایانی ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ را برای او دشوار خواهند کرد.

در اینجا به برخی از چهره‌های شاخص و جالب‌توجه اشاره می‌کنیم.

عبدال السید، میشیگان

او که یک متخصص اپیدمیولوژی (همه‌گیرشناسی) از منطقه دیترویت است، به نخستین سناتور مسلمان در تاریخ ایالات متحده تبدیل خواهد شد. السید به عنوان چهره‌ای برجسته در میان جریان‌های ترقی‌خواه (Progressive)، با وجود یک کارزار گسترده مبتنی بر نفرت‌پراکنی، به پیروزی رسید. ترامپ و جمهوری‌خواهان با برچسب زدنِ عنوان «جهادی» به او، مدعی شدند—بدون ارائه هیچ‌گونه مدرکی—که او به گروه اسلام‌گرای «اخوان‌المسلمین» وابسته است. رسانه‌ها نیز بارها او را تحت فشار گذاشتند تا از این گروه اعلام برائت کند. اما السید ترجیح داد بر اهداف سیاسی خود تمرکز کند: بهبود خدمات درمانی برای سالمندان، کاهش هزینه‌های زندگی، و پایان دادن به کمک‌های نظامی ایالات متحده به اسرائیل. بحث پیرامون غزه به کانون اصلی مناقشه تبدیل شد؛ به طوری که «هیلی استیونز»—از هم‌حزبی‌های دموکرات او که در انتخابات مقدماتی از السید شکست خورده بود—در پایان هفته تغییر موضع داد و از رقیب جمهوری‌خواه او، «مایک راجرز» (نماینده سابق کنگره و مأمور پیشین اف‌بی‌آی)، حمایت کرد. برای دموکرات‌ها، پیروزی السید نشان می‌دهد که سیاست‌های ترقی‌خواهانه نه تنها در شهر نیویورک و دیگر کلان‌شهرها، بلکه در منطقه «غرب میانه» (Midwest) نیز می‌تواند به موفقیت برسد.

جیمز تالاریکو، تگزاس

تالاریکو نیز در حال تاریخ‌سازی است. او نخستین دموکراتی است که از سال ۱۹۸۸ تاکنون موفق شده از ایالت تگزاس — که به‌طور سنتی محافظه‌کار است — کرسی‌ای در مجلس سنا به دست آورد. تالاریکو که پیش‌تر معلم بوده و از سال ۲۰۱۸ در مجلس ایالتی تگزاس حضور داشته، در رشته الهیات تحصیل کرده و محور کارزار انتخاباتی خود را بر مضامین «پوپولیستی-مسیحی» بنا نهاد. او در جریان انتخابات مقدماتی، «جاسمین کراکت»، نماینده ترقی‌خواه و محبوب کنگره را شکست داد. تالاریکو همچنین با حملات شخصی بسیار تندی مواجه شد؛ برای نمونه، دونالد ترامپ او را با القابی همچون «تالافریکو» (Talafreako) خطاب می‌کرد، به او برچسب همجنس‌گرا می‌زد و مدعی بود که او «به‌اندازه کافی مرد نیست». با این حال، او از این واقعیت بهره برد که رقیبش، «کن پکستون» (دادستان کل تگزاس)، به دلیل رسوایی‌های متعدد و محاکمه‌ای برای استیضاح، حتی در میان هم‌حزبی‌های جمهوری‌خواه خود نیز بسیار بدنام و فاقد اعتبار است. ایلان ماسک، ثروتمندترین مرد جهان، نزدیک به ۳۰۰ میلیون دلار به ستاد انتخاباتی پکستون تزریق کرده بود، اما همان‌طور که مشخص شد، این تلاش‌ها بی‌نتیجه ماند.

کریس پاپاس، نیوهمپشایر

این نماینده دموکرات کنگره قرار است به نخستین سناتور ایالات متحده تبدیل شود که آشکارا همجنس‌گراست. خانواده او که اصالتاً یونانی‌تبار هستند، در شهر «منچستر» — بزرگ‌ترین شهر این ایالت در منطقه «نیو انگلند» — به عنوان رستوران‌داران سرشناس شناخته می‌شوند. پاپاس فعالیت سیاسی خود را به عنوان دستیار انتخاباتی «جین شاهین» (که بعدها فرماندار نیوهمپشایر شد) آغاز کرد و از سال ۲۰۱۹ در مجلس نمایندگان ایالات متحده حضور داشته است. او در این انتخابات بر «جان سونونو»، سناتور پیشین، پیروز شد. پاپاس با وکیلی به نام «ون بنتلی» ازدواج کرده است.

روی کوپر، کارولینای شمالی

فرماندار پیشین و دادستان کل باسابقه، رقیب جمهوری‌خواه خود، «مایکل واتلی»، را با اختلاف حدود ۲۰ درصد آرا شکست داد؛ فاصله‌ای بسیار بیشتر از آنچه نظرسنجی‌ها پیش‌بینی کرده بودند. تمرکز کارزار انتخاباتی او بر موضوع گرانی (با شعار «ارزان‌تر کردن کالاها») و دشواری‌هایی بود که کشاورزان به دلیل سیاست‌های تعرفه‌ای ترامپ با آن روبرو شده بودند. پیروزی کوپر ضربه سنگینی به جمهوری‌خواهان وارد کرد؛ کسانی که در ابتدا روی پیروزی در ایالت جنوبی کارولینای شمالی حساب باز کرده بودند تا به پیشبرد برنامه‌های ترامپ در کنگره کمک کنند. با این حال، آن‌ها که خیلی زودتر از موعد متوجه شکست خود شده بودند، در نهایت بودجه‌های انتخاباتی‌شان را از کارولینای شمالی خارج کردند تا در مناطق دیگر به کار گیرند.

تروی جکسون، مین

پیروزی جکسون در این ایالت روستایی نیوانگلند به ویژه برای بسیاری از دموکرات‌ها خوشحال‌کننده است. انتخاب او، بیش از هر چیز، به عنوان یک رأی اعتراضی علیه سناتور جمهوری‌خواه سوزان کالینز - سیاستمداری که اغلب نقش یک منتقد “نگران” ترامپ را بازی می‌کرد، اما پیوسته در زمانی که رأی او واقعاً مهم بود، موضع محکمی علیه سیاست‌های او اتخاذ نمی‌کرد - عمل کرد. جکسون پیش از پیوستن به حزب دموکرات در سال ۲۰۰۴، زمانی جمهوری‌خواه و سپس مستقل بود. او مدت زیادی در سنای ایالت مین خدمت کرد. او نسبتاً دیر و غیرمنتظره، پس از شکست نامزد مترقی اولیه، گراهام پلاتنر، که با اتهامات سوءاستفاده جنسی روبرو بود، وارد رقابت فعلی شد.

آنی اندروز، کارولینای جنوبی

پیروزی این متخصص اطفال نه تنها به این دلیل قابل توجه است که او اولین زنی است که نماینده این ایالت جنوبی کاملاً محافظه‌کار در سنا می‌شود، بلکه در درجه اول به این دلیل قابل توجه است که دارلین گراهام جمهوری‌خواه - خواهر سناتور لیندسی گراهام که در ماه ژوئیه درگذشت - را شکست داد. پس از مرگ او، دارلین به عنوان جانشین موقت وفادار ترامپ خدمت کرده بود. ترامپ متعاقباً او را تحت فشار قرار داد تا علیرغم فقدان کامل تجربه سیاسی‌اش، برای یک دوره کامل در انتخابات شرکت کند - واقعیتی که اغلب باعث می‌شد او کاملاً تحت الشعاع قرار گیرد.

مجلس نمایندگان

برایان پویندکستر، اوهایو

مبارزات انتخاباتی در حوزه انتخابیه هفتم کنگره اوهایو تحت الشعاع یک رسوایی شرم‌آور قرار گرفت. مکس میلر، نماینده فعلی جمهوری‌خواه - دستیار سابق ترامپ که به دنبال انتخاب مجدد بود - خود را درگیر یک جنجال داخلی یافت: همسر سابقش، امیلی مورنو (دختر سناتور بننی مورنو)، او را به سوءاستفاده در طول ازدواجشان متهم کرد. استفانی گریشام، سخنگوی سابق ترامپ که زمانی با میلر قرار می‌گذاشت، ادعاهای مشابهی را مطرح کرد. میلر همه چیز را انکار کرد، با این حال بسیاری از جمهوری‌خواهان از او فاصله گرفتند. حتی ترامپ نیز سعی کرد فاصله خود را حفظ کند. برایان پویندکستر - عضو شورای شهر، کارگر فولاد و عضو اتحادیه - این رسوایی را به یک موضوع اصلی تبدیل کرد و با اختلاف قابل توجهی پیروز شد. این واقعیت که او خود در جوانی به جرم ضرب و شتم محکوم شده بود، به شانس او آسیبی نرساند.

لیندزی جیمز، آیووا

جیمز که یک کشیش است و از سال ۲۰۱۹ در مجلس ایالتی آیووا خدمت کرده، توانست رقیب جمهوری‌خواه خود، جو میچل، را به سیاست‌های شکست‌خورده ترامپ مرتبط سازد. به‌ویژه کشاورزان آیووا به‌شدت از پیامدهای جنگ‌های تجاری آسیب دیده بودند. جیمز که اغلب از پیشینه خود در فعالیت‌های مذهبی بهره می‌گرفت، افزایش هزینه‌های زندگی و تهدیدهای موجود علیه حقوق مدنی گروه‌های اقلیت را به محورهای اصلی کارزار انتخاباتی خود تبدیل کرد.

بابی پولیدو، تگزاس

این دموکرات اهل تگزاس — که نام کامل او خوزه روبرتو پولیدو جونیور است — عمدتاً به عنوان خواننده و موسیقیدان فعالیت داشته است. او که زمانی ستاره محبوب نوجوانان بود، به یکی از چهره‌های برجسته موسیقی «تِخانو» (Tejano) تبدیل شد؛ چه به صورت انفرادی و چه در قالب گروه موسیقی خود، «پولیدو». او همچنین در «تِلِنوولاها» — سریال‌های تلویزیونی مکزیکی — به ایفای نقش پرداخته است. پیروزی او بر نماینده جمهوری‌خواه فعلی، مونیکا دِ لا کروز — که پیش‌تر بخت اصلی پیروزی محسوب می‌شد — نشان می‌دهد که حمایت از ترامپ در میان لاتین‌تبارهای تگزاس، به دلیل سیاست‌های سخت‌گیرانه و بی‌رحمانه او در زمینه اخراج مهاجران، تا چه حد فروپاشیده است.

کیت کانلی، نیویورک

کانلی کهنه‌سرباز ارتش است و شش دوره مأموریت عملیاتی، از جمله در عراق و افغانستان، را در کارنامه دارد. او همچنین یکی از نخستین زنانی بود که در یگان‌های «عملیات ویژه» — واحدهایی که مأموریت‌های پرخطر را بر عهده دارند — به جایگاه رهبری رسید. او در مناطق حومه‌ای و مرفه شمال شهر نیویورک نامزد شد و توانست بر نماینده جمهوری‌خواه فعلی، مایک لالر — که از وفاداران سرسخت ترامپ است — پیروز شود.

برد لندر، نیویورک

لندر در سطح ملی نسبتاً ناشناخته باقی مانده است. این دموکراتِ ترقی‌خواه در انتخابات شهرداریِ پیشین، رقیب زهران ممدانی بود، اما پس از پیروزی ممدانی، از او حمایت کرد. لندر پیش‌تر به عنوان مسئول امور مالی (کامپترولر) شهر نیویورک فعالیت می‌کرد و نماینده بروکلین در شورای شهر بود. او پس از شکست دادن دن گلدمن، دموکرات میانه‌رو، در انتخابات مقدماتی، توانست در حوزه انتخابیه خود — که شامل بخش‌هایی از منهتن و بروکلین می‌شود — با کسب بیش از ۸۳ درصد آرا پیروز شود.

رقابت‌های فرمانداری

ایمی اکتون، اوهایو

رقابت فرمانداری در ایالت اوهایو در سطح جهانی خبرساز شد و شاید بتوان گفت که به عنوان «کثیف‌ترین» کارزار انتخاباتی این دوره شناخته شد. ایمی اکتون، که پزشک است، در برابر ویوک راماسوامی — میلیاردر حوزه زیست‌فناوری و نامزد ناکام انتخابات ریاست‌جمهوری — قرار گرفت. اکتون در سال ۲۰۱۹ فاش کرده بود که بین ۱۰ تا ۱۲ سالگی، توسط ناپدری‌اش مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفته است. در هفته‌های پایانی کارزار انتخاباتی، راماسوامی این موضوع را پیش کشید و به او برچسب «دروغگو» زد. دونالد ترامپ و معاون رئیس‌جمهور، جی‌دی ونس، نیز به این موج حملات پیوستند. اکنون رأی‌دهندگان نظر نهایی خود را اعلام کرده‌اند.

کیشا لنس باتمز، جورجیا

شهردار پیشین آتلانتا از ماه ژانویه به نخستین فرد سیاه‌پوست و نخستین زنی تبدیل خواهد شد که رهبری این ایالت جنوبی را بر عهده می‌گیرد؛ دستاوردی که پیش‌تر استیسی آبرمز (دادستان) نیز دو بار برای رسیدن به آن تلاش کرده بود، اما موفق نشده بود. باتمز در برابر ریک جکسون، میلیاردر جمهوری‌خواه، رقابت کرد. او در طول کارزار انتخاباتی به تبار خود از بردگان اشاره کرد و گفت که پیروزی‌اش نه تنها اهمیتی سیاسی، بلکه معنایی عمیقاً شخصی دارد.

دب هالند، نیومکزیکو

این عضو پیشین کنگره که در دولت جو بایدن به عنوان وزیر کشور ایالات متحده خدمت کرده بود، به نخستین فرماندار بومی در آمریکا تبدیل خواهد شد. او متعلق به قبیله «لاگونا پوئبلو» است؛ قبیله‌ای که در قرن هفدهم شکل گرفت، هرچند نیاکان آن‌ها هزاران سال در منطقه جنوب غربی آمریکا ساکن بوده‌اند. او که زمانی بی‌خانمان بود، بعدها به مقام وزیر (عضو کابینه) رسید. در این جایگاه، خواستار تحقیق درباره سوءرفتار با کودکان در مدارس شبانه‌روزی اجباری شد — موضوعی که مدت‌ها پنهان مانده بود — کارگروه ویژه‌ای برای رسیدگی به پرونده افراد بومیِ مفقودشده یا به قتل‌رسیده تشکیل داد، و تغییر نام مکان‌هایی را که اسامی نژادپرستانه داشتند، آغاز کرد.

بایرون دونالدز، فلوریدا

این چهره جمهوری‌خواه همچنین یک نقطه عطف تاریخی را رقم می‌زند: او به نخستین فرماندار سیاه‌پوست فلوریدا — و در واقع، نخستین فرماندار سیاه‌پوست در میان تمام ایالت‌های جنوبی آمریکا — تبدیل می‌شود. او که زاده نیویورک است و پیشینه‌ای در حوزه امور مالی دارد، از سال ۲۰۲۱ در مجلس نمایندگان حضور داشته است. دونالدز در این مجلس عمدتاً به عنوان حامی سرسخت ترامپ شناخته شد؛ به‌ویژه با امتناع از پذیرش انتخاب جو بایدن به ریاست‌جمهوری.