استراتژی ترامپ در قبال ایران در نقطه عطف

 

رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی / ۶ نوامبر ۲۰۲۶

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، هفته‌های پایانی کارزار انتخابات میان‌دوره‌ای را با این پیش‌بینی سپری کرد که جنگ با ایران «بلافاصله پس از انتخابات» به پایان خواهد رسید.

اکنون که آرا شمرده شده‌اند، حزب جمهوری‌خواه او با شکست سنگینی در هر دو مجلس کنگره مواجه شده است؛ شکستی که معاون رئیس‌جمهورِ خودِ ترامپ، صراحتاً آن را ناشی از همین درگیری دانسته است.

جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، در تاریخ ۴ نوامبر در شبکه اجتماعی «ایکس» نوشت: «دلیل باخت ما، جنگ است.» ترامپ این ارزیابی را «تا حد زیادی درست» دانست، اما تأکید کرد که اگر به عقب برگردد باز هم همان تصمیم را خواهد گرفت، زیرا «نمی‌توان اجازه داد ایران به سلاح هسته‌ای دست یابد.»

بدین ترتیب، در حالی که حدود دو ماه تا زمانی که کنگره‌ی تحت کنترل دموکرات‌ها زمام امور بودجه و احضاریه‌های کمیته‌ها را به دست بگیرد باقی مانده، ترامپ با گزینه‌هایی روبروست که هیچ‌کدام ایده‌آل نیستند: مذاکره، تشدید تنش، یا اتخاذ موضعی منفعلانه (دست‌نگه داشتن).

شایان سمیعی، کارشناس امنیت ملی ساکن ایالات متحده، به «رادیو فردا» (از مجموعه رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی) گفت: «دموکرات‌ها امروز قدرت را در دست نمی‌گیرند. اگر ترامپ بخواهد عملیات نظامی را از سر بگیرد، دو ماه فرصت دارد تا بدون نگرانی از ملاحظات انتخاباتی، اقدام کند.»

سمیعی افزود که یک رئیس‌جمهور می‌تواند اقدام نظامی را با استناد به دلایل امنیت ملی توجیه کند؛ همچنین هرگونه لایحه‌ای برای محدود کردن جنگ، یا نیازمند امضای ترامپ است و یا برای غلبه بر وتوی او، به رأی دوسوم نمایندگان در هر دو مجلس (نمایندگان و سنا) نیاز دارد.

او گفت: «برخی کارشناسان معتقدند دموکرات‌ها می‌توانند مسیر رویارویی نظامی با جمهوری اسلامی را تغییر دهند. اما من چنین دیدگاهی ندارم.»

سناریوی اول: از سرگیری کامل جنگ

ترامپ بارها اشاره کرده است که ممکن است پس از انتخابات، حملات گسترده را از سر بگیرد؛ و طبق گزارش‌ها، بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، نیز او را به انجام این کار ترغیب کرده است.

در صورت از سرگیری عملیات، احتمالاً شاهد تکرار الگوی ماه آوریل خواهیم بود؛ زمانی که حملات آمریکا و اسرائیل، پل‌ها، خطوط ریلی و زیرساخت‌های برق را هدف قرار دادند و ترامپ تهدید کرد که کاری می‌کند تا «تمام نیروگاه‌های ایران» در آتش بسوزند.

در مورد جزیره خارگ، که پایانه اصلی صادرات نفت ایران است، تاکنون تنها تأسیسات نظامی آن هدف حمله قرار گرفته‌اند. هدف قرار دادن زیرساخت‌های انرژی ایران، اقدامی است که واشنگتن هنوز انجام نداده و تا کنون نیازی هم به آن نداشته است؛ چرا که محاصره بنادر ایران، صادرات نفت این کشور را به نزدیک صفر رسانده است.

شاهین مدرس، کارشناس مسائل امنیتی ایرانی ساکن رم، پیش‌بینی می‌کند که این خط قرمز شکسته خواهد شد.

او به رادیو فردا گفت: «متأسفانه آنچه می‌بینم، جنگی شدید در پیش است.»

او توضیح داد که واشنگتن گام‌به‌گام پیش رفته است: ابتدا با سیاست بازدارندگی؛ سپس، پس از شکستِ یک ​​تفاهم‌نامه در ماه ژوئن — که به گفته او برای تهران بسیار سخاوتمندانه بود — کارزاری از فشارهای اقتصادی را به راه انداخت که شامل تحریم‌های سنگین، توقف پروازها و بستنِ بخشی از مرزهای زمینی ایران می‌شد. به گفته او، از آنجا که این فشارها نتیجه‌ای در بر نداشت، مرحله بعدی، وادار کردن تهران به تسلیم است.

مدرس می‌گوید در این مرحله، «زیرساخت‌های کشور، بخش انرژی و بخش‌های اقتصادی» همگی هدف قرار خواهند گرفت؛ همچنین آنچه از برنامه‌های هسته‌ای و موشکی ایران باقی مانده است، به‌ویژه «کوه کلنگ» (Pickaxe Mountain) — یک مجتمع زیرزمینی مستحکم در نزدیکی نطنز که ترامپ از ماه ژوئیه تهدید به هدف قرار دادن آن کرده است.

هدف این است که کشور به سمت فروپاشی سوق داده شود تا جمهوری اسلامی تسلیم گردد و به «لایه‌ای از این رژیم» — یعنی عناصری از رهبری کنونی — اجازه داده شود تا «دست‌کم برای مدتی» کنترل امور را در دست بگیرند. او افزود که چنین تسلیمی، احتمال فروپاشی کامل کلِ نظام را نیز به‌شدت افزایش خواهد داد.

با این حال، تهران در هفته‌های اخیر نسبت به پیامدهای از سرگیری درگیری‌ها هشدار داده است.

در ۳۱ اکتبر، رهبر جمهوری اسلامی، مجتبی خامنه‌ای، به فرماندهان دستور داد تا برای واکنشی «فوری، تأثیرگذار و بدون محدودیت جغرافیایی» در برابر هرگونه حمله جدید آماده شوند و فهرست اهداف خود را گسترش دهند.

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نیز تهدید کرده است که کابل‌های ارتباطی زیردریایی در خلیج فارس را هدف قرار خواهد داد؛ ضمن اینکه تأکید کرده است پایگاه‌های ایالات متحده در خارج از خاورمیانه و همچنین زیرساخت‌های انرژی منطقه نیز جزو اهداف خواهند بود.

ایران تلویحاً اشاره کرده است که برخلاف «جنگ ۴۰ روزه» — که تهران دامنه آن را به سطح منطقه گسترش داد — درگیری بعدی کشورهای بیشتری را درگیر خواهد کرد. از سرگیری کامل خصومت‌ها همچنین موجب افزایش هرچه بیشتر قیمت سوخت خواهد شد.

سناریوی دوم: یک «ضربه سنگین» و سپس خروج

اگرچه بعید به نظر می‌رسد، اما یک راه میانه ممکن است برای رئیس‌جمهوری جذاب باشد که خواهان پیروزی است، بدون آنکه درگیر جنگی طولانی‌مدت شود.

گزارش‌هایی در اواخر اکتبر حاکی از آن بود که دولت ترامپ به متحدان منطقه‌ای خود هشدار داده است که احتمال انجام یک عملیات کوتاه و شدید علیه ایران پس از انتخابات وجود دارد.

یکی از اهداف کلیدی می‌تواند «کوه پیک‌اکس» (Pickaxe Mountain) باشد. در این صورت، او می‌تواند اعلام کند که به برنامه هسته‌ای ایران آسیب کافی وارد شده است و به دنبال توافقی باشد که طی آن، در ازای کاهش بخشی از تحریم‌ها، تنگه هرمز بازگشایی شود و مذاکرات هسته‌ای به تعویق بیفتد.

گفته می‌شود بخش‌هایی از این تأسیسات در عمق ۸۰ تا ۱۰۰ متری زمین قرار دارند؛ موضوعی که راستی‌آزمایی هرگونه ادعایی مبنی بر نابودی آن‌ها را دشوار می‌سازد. همچنین، فرماندهی نظامی ایران — قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیا — هشدار داده است که بمباران این کوه به معنای شعله‌ور شدن مجدد جنگ در سراسر منطقه خواهد بود.

بنابراین، در حالی که ایالات متحده ممکن است به یک عملیات کوتاه امیدوار باشد، ایران احتمالاً تلاش خواهد کرد تا با طولانی کردن درگیری، هزینه‌های سیاسی و مالی آن را برای ترامپ افزایش دهد.

سناریوی سوم: نه جنگ، نه صلح

ترامپ همچنین می‌تواند به سادگی وضعیت موجود را حفظ کند: انجام حملات «تدافعی»، تداوم محاصره دریایی و ادامه اسکورت کشتی‌ها در تنگه هرمز توسط نیروی دریایی ایالات متحده.

اما وضعیت کنونی ناپایدار است؛ مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، در اواخر اکتبر اظهار داشت که کشور باید از این وضعیتِ «نه جنگ، نه صلح» عبور کند.

سمی (Samii) نیز تردید دارد که اقدامات نیم‌بند — نظیر حملات گاه‌به‌گاه به تأسیسات نظامی در جزایر ایران — بتوانند تداوم داشته باشند.

به گفته او، از اواسط سال ۲۰۲۷، توجه واشنگتن به رقابت‌های انتخاباتی ریاست‌جمهوری سال ۲۰۲۸ معطوف خواهد شد و نامزدهای هر دو حزب، به جای به ارث بردن این معضل، خواستار دستیابی به راه‌حلی پایدار در قبال ایران خواهند بود.

سناریوی چهارم: یک توافق موقت

فعال‌ترین مسیر دیپلماتیک، توافقی محدود با میانجی‌گری قطر است؛ شبیه به «یادداشت تفاهمی» که در ماه ژوئن امضا شد و پیش از فروپاشی، برای مدتی کوتاه درگیری‌ها را متوقف و محاصره را لغو کرده بود.

به نظر می‌رسد بازارها روی سناریویی از این دست حساب باز کرده‌اند. نفت خام برنت در ۴ نوامبر به زیر ۱۰۰ دلار در هر بشکه رسید.

ایران پیشنهاد داده است که در صورت برآورده شدن هفت شرط واشنگتن، از جمله لغو محاصره دریایی، کاهش تحریم‌ها، تضمین پایان حملات و آتش‌بس منطقه‌ای که شامل لبنان نیز می‌شود، تنگه هرمز را ظرف دو روز بازگشایی کند.

توافق گسترده‌تر در مورد برنامه هسته‌ای ایران بعید به نظر می‌رسد. واشنگتن خواستار تعهدی قابل تأیید است که ایران برنامه را بازسازی نکند؛ تهران می‌گوید مذاکرات هسته‌ای تنها زمانی می‌تواند آغاز شود که شرایط آن برآورده شود.

مدرس استدلال کرد که دیپلماسی و تشدید تنش مانعه‌الجمع نیستند.

او گفت که ونس و مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، احتمالاً مدعیان انتخابات ۲۰۲۸ هستند و هر کدام می‌خواهند اعتبار هرگونه موفقیتی را به خود اختصاص دهند و هرگونه شکستی را به گردن دیگری بیندازند. اما در واقع، آنها در حال بازی “پلیس خوب و پلیس بد” هستند و “دربی نیمه‌باز” را تا آخرین لحظه، “حتی پس از شروع جنگ”، نگه می‌دارند تا تهران هنوز راهی برای تسلیم شدن داشته باشد.

مخرب‌ها

عوامل متعددی می‌توانند هر یک از این مسیرها را مختل کنند.

اسرائیل اگر ببیند واشنگتن به سمت توافقی که با آن مخالف است، می‌رود، ممکن است خودش اقدام کند.

در داخل ایران، فروپاشی تفاهم‌نامه ژوئن تا حدودی به جناح‌های تندرویی نسبت داده شد که حملاتی را به کشتی‌ها هدایت می‌کنند، یادآوری اینکه یک توافق می‌تواند از تهران به همان راحتی که از واشنگتن شکست می‌خورد، شکست بخورد.

در همین حال، تهران در حال حاضر نتایج میان‌دوره‌ای را به عنوان یک توجیه می‌بیند. تحلیلگران قبل از رأی‌گیری استدلال می‌کردند که ایران معتقد است در حال پیروزی در جنگ است؛ پیروزی دموکرات‌ها می‌تواند آن را تشویق کند تا قیمت خود را افزایش دهد و منتظر یک رئیس‌جمهور ضعیف‌تر و محدودتر بماند.

و سپس خود ترامپ وجود دارد.