ترامپ درس خود را از اوربان آموخت

تام نیکولز / نشریه «آتلانتیک» / ۴ نوامبر ۲۰۲۶

* ترامپ می‌خواست شبیه نخست‌وزیر پیشین مجارستان باشد، و حالا به خواسته‌اش رسیده است!

رئیس‌جمهورِ بزرگ‌ترین دموکراسی جهان، شیفته‌ی رهبران خودکامه است. او با گرمی و علاقه فراوان از ولادیمیر پوتین (روسیه)، شی جین‌پینگ (چین) و حتی کیم جونگ‌اون (کره شمالی) سخن می‌گوید. اما الگویی که او و پیروان جنبش «آمریکا را دوباره با‌عظمت کنیم» (MAGA) مدت‌ها ظاهراً امیدوار بودند از آن پیروی کنند، الگوی ویکتور اوربان، نخست‌وزیر پیشین مجارستان بود؛ کسی که حدود ۲۰ سال بر مجارستان حکومت کرد و این کار را با نفوذ به درون نهادهای دموکراتیک این کشور — از جمله رسانه‌ها و دستگاه قضایی — و سپس تهی کردن آن‌ها از ماهیت اصلی‌شان یا آلوده کردنشان به فساد، پیش برد.

ترامپ تمام تلاش خود را به کار بست، اما این تلاش‌ها اکنون او را به همان بن‌بستی رسانده است که اوربان در آن گرفتار شد. بهار گذشته، مجارستان شاهد بالاترین میزان مشارکت رأی‌دهندگان از زمان گذار این کشور به دموکراسی در سال ۱۹۹۰ بود. رأی‌دهندگان، اوربان و حزب او، «فیدس» (Fidesz)، را کنار زدند و به جای آن به «پیتر مگیار» — عضو سابق همان حزب — روی آوردند؛ کسی که اوربان را با خودکامگی، فساد و کاهش سطح زندگی مردم مرتبط دانسته بود. اوربان که بسیاری انتظار داشتند برای تغییر نتیجه انتخابات دست به هر کاری بزند، دریافت که با نتیجه‌ای چنان قاطع روبروست که امکان به چالش کشیدن آن وجود ندارد. آرا در سراسر مجارستان چنان قاطع و چشمگیر بود که اوربان حتی نمی‌توانست ادعایی — هرچند مضحک — برای ایجاد تردید در نتیجه مطرح کند.

دیشب، ترامپ و حزبش سرنوشتی مشابه را تجربه کردند؛ آن‌ها تاوان حملات گستاخانه‌شان به دموکراسی آمریکا، اجازه دادن به گسترش بوی تعفن فساد در کاخ سفید، آغاز یک جنگ احمقانه و نامحبوب، و وعده بهبود وضعیت اقتصادی — که در عمل به تورم و قیمت‌های بالای سوخت انجامید — را پس دادند. او نیز همچون اوربان، ناچار شد درمانده بنشیند و شاهد شکست سنگین حزبش در برابر حزب دموکرات باشد؛ آن هم در مناطقی که تصور می‌شد دموکرات‌ها در آنجا تقریباً منقرض شده‌اند. (در ایالت کانزاس، «آدام همیلتون» از حزب دموکرات سناتور خواهد شد. همیلتون متولد ۱۹۶۴ است، در حالی که آخرین سناتور دموکراتِ کانزاس، متولد سال ۱۸۷۹ بود.)

واکنش رئیس‌جمهور به این شکست خردکننده، به‌طرز قابل‌توجهی سرد و بی‌سروصدا بوده است. هم‌زمان با آغاز شمارش آرا، ترامپ وقت خود را نه صرفِ تاختن به دموکرات‌ها، بلکه ـــ بنا به دلایلی ـــ صرفِ کوبیدن شبکه «فاکس‌نیوز» کرد. او در پلتفرم «تروث سوشال» (Truth Social) با تندی نوشت که چقدر از صدای «جسیکا تارلو» ـــ یکی از معدود مفسران لیبرالِ فاکس‌نیوز ـــ متنفر است و مدعی شد که آمار بینندگان این شبکه کاهش یافته، «چون آن‌ها بیش از حد وقتشان را صرفِ پوششِ اخبارِ دموکرات‌هایِ دیوانه‌یِ ضدِ ترامپ می‌کنند.» ترامپ همچنین گفت که فاکس‌نیوز نظرسنجیِ شبکه «سی‌ان‌ان» را نادیده گرفته است؛ نظرسنجی‌ای که نشان می‌داد محبوبیت او در میان جمهوری‌خواهان، حتی از محبوبیت «آبراهام لینکلن» هم بیشتر است! (در واقعیت، آن نظرسنجی یک پرسشِ باز مطرح کرده بود مبنی بر اینکه مردم کدام رئیس‌جمهور را بیشتر تحسین می‌کنند، و پاسخ‌دهندگان نیز عمدتاً رؤسای‌جمهورِ اخیر را انتخاب کرده بودند.)

با گذشتِ شب و افزایشِ شکست‌های جمهوری‌خواهان، ترامپ ـــ که معمولاً سیلابی از پیام‌ها را منتشر می‌کند ـــ به‌طرز غیرعادی‌ای ساکت بود. اندکی پس از ساعت ۱۰:۳۰ شب (به وقت  شرق آمریکا)، او در واکنش به اخبار بدِ پی‌درپی، زرهی از جنسِ خودشیفتگیِ بسیار مستحکمِ خود بر تن کرد. او با لحنی گله‌مند گفت: «اسم من که در برگه رأی نبود؛ اگر بود، با یک پیروزیِ قاطع و خیره‌کننده برنده می‌شدیم!» (و البته در ادامه افزود: «از توجه شما به این موضوع سپاسگزارم.») مشکل اینجاست که ترامپ در هفته‌های اخیر از آمریکایی‌ها خواسته بود طوری رأی دهند که انگار نام او در برگه رأی حضور دارد، و ظاهراً میلیون‌ها نفر هم به این دعوتِ او پاسخ مثبت داده بودند.

تا اواخر شب، دگردیسیِ ترامپ به «اوربان» کامل شده بود. او ـــ البته بدون آن روحیه‌ی ستیزه‌جویانه‌ی همیشگی‌اش ـــ گفت که نتیجه انتخابات را می‌پذیرد و حاضر است با دموکرات‌ها همکاری کند. اینکه آیا او واقعاً به این تعهدات پایبند خواهد ماند یا نه، بر کسی معلوم نیست. (درست در همان لحظاتی که لحنی آشتی‌جویانه داشت، تصویری از کلاهی منتشر کرد که روی آن واژه «وتو» (VETO) نقش بسته بود.) صبح امروز، ترامپ در محلِ انجامِ پروژه‌ای در تالارِ محبوبش در کاخ سفید ظاهر شد. وقتی خبرنگاران درباره انتخابات از او پرسیدند، با آرامش از پاسخ دادن طفره رفت و گفت که اگر به گذشته برمی‌گشت، هیچ کاری را متفاوت انجام نمی‌داد؛ سپس دوباره بحث را به موضوع سنگ‌های مرمر و آشپزخانه‌ها کشاند.