خیانت ترامپ به اوکراین / نیویورک تایمز

هیئت تحریریه / ۲۰ اکتبر ۲۰۲۶

از زمانی که پرزیدنت ترامپ سال گذشته به کاخ سفید بازگشت، میانِ سیاستِ «دلجویی» از ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، و کمکِ اکراه‎‌آمیز به اوکراین برای دفاع در برابر تهاجم پوتین، در نوسان بوده است. در دو هفته گذشته، ترامپ چرخش تندی به سمت سیاست دلجویی داشته است. او که برای کاهش قیمت بنزین پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای به شدت مستأصل شده، اکنون در پیشبرد جنگ به پوتین کمک می‌کند.

در ۹ اکتبر، ترامپ اعلام کرد که تحریم‌های مربوط به صادرات گازوئیل روسیه به ایالات متحده را لغو خواهد کرد؛ اقدامی که به اقتصاد روسیه و تولیدات جنگی این کشور کمک می‌کند. او روز جمعه پا را فراتر گذاشت و با امضای یک فرمان اجرایی، تحریم‌های دیگری را نیز لغو کرد. او همچنین گام‌هایی برداشته که فاقد منطق اقتصادی روشن هستند و به نظر می‌رسد صرفاً با هدف خشنود کردن پوتین طراحی شده‌اند. از جمله این اقدامات، اعمال محدودیت‌های جدید در خدماتِ «استارشیلد» (Starshield) است؛ شبکه ماهواره‌ای تحت مدیریت ایلان ماسک که نیروهای اوکراینی از آن برای دفاع در برابر حملات هوایی روسیه استفاده می‌کنند. اگرچه کاخ سفید هرگونه دخالتی را انکار می‌کند، اما ایلان ماسک اظهار داشته که تنها ارتش ایالات متحده — و در نهایت شخص رئیس‌جمهور — می‌توانند دستور اعمال محدودیت در خدمات را صادر کنند.

بیایید درباره ابعادِ رویکردِ فرصت‌طلبانه و بی‌پروای ترامپ صریح باشیم. او در حال یاری رساندن به رهبری خودکامه و دشمنی خطرناک برای ایالات متحده است که جنگی بی‌رحمانه را علیه همسایه‌ای دموکرات به راه انداخته است. ترامپ این کار را تا حدودی با این امیدِ واهی انجام می‌دهد که قیمت بنزین — که به دلیل جنگِ نسنجیده‌ی او در ایران جهش یافته است — طی دو هفته آینده کاهش یابد و به جمهوری‌خواهان کمک کند تا از شکست‌های سنگین در انتخابات میان‌دوره‌ای جلوگیری کنند. او در واقع منافع ملی آمریکا را تضعیف می‌کند و احتمالاً جان اوکراینی‌ها را فدای منافع سیاسی شخصی خود می‌نماید.

آنچه در اوکراین در جریان است، اهمیتی بسیار فراتر از سرنوشت یک ملت دارد. این جنگ آزمونی است برای اینکه ببینیم آیا توسعه‌طلبیِ اقتدارگرایانه می‌تواند در قرن بیست و یکم از طریق نیروی نظامی به موفقیت برسد، یا اینکه آیا غرب می‌تواند برای دفاع از دموکراسی و جان انسان‌های بی‌گناه متحد شود. حتی برخی از جمهوری‌خواهان کنگره نیز مبهوت شده‌اند. سناتور تام تیلیس از کارولینای شمالی، لغو تحریم‌ها را «فراتر از غیرمسئولانه» و «غیرمنطقی» خواند. سناتور تد کروز از تگزاس گفت که این یک اشتباه بوده است. دو جمهوری‌خواه دیگر - سناتور کوین کرامر از داکوتای شمالی و نماینده مایک ترنر از اوهایو - خواستار تحقیق در مورد اختلالات استارشیلد شدند. سناتور جان کورنین از تگزاس گفت: «لیندسی وحشت‌زده خواهد شد»، که اشاره به لیندسی گراهام فقید، متحد ترامپ بود که مرتباً او را به سخت‌گیری بیشتر در قبال روسیه ترغیب می‌کرد و گاهی اوقات موفق می‌شد. (تحریم‌هایی که آقای ترامپ هفته گذشته متوقف کرد، ناشی از قانونی بود که او ماه گذشته امضا کرد و به نام آقای گراهام نامگذاری شده است.)

ما متاسفیم که اکثر جمهوری‌خواهان، از جمله رهبران حزب در مجلس نمایندگان و سنا، استقلال و شفافیت اخلاقی مشابهی را نشان نداده‌اند. یک کنگره کارآمد می‌توانست به سرعت قانونی را تصویب کند که آقای ترامپ را در مورد تحریم‌های روسیه و دسترسی به ماهواره اوکراین محدود ‌کند.

سیاست‌های اخیر آقای ترامپ به ویژه ناامیدکننده است زیرا اوکراین امسال پیشرفت‌هایی داشته است. نیروهای این کشور تقریباً ۴۰۰ مایل مربع از خاک خود را بین ژانویه و اواسط اکتبر بازپس گرفته‌اند و پهپادهای آن خساراتی را در اعماق خاک روسیه وارد کرده‌اند. با کمک ایالات متحده و اروپای غربی، اوکراین این شانس را دارد که جنگ آقای پوتین را به بن‌بستی تحقیرآمیز یا شکستی برای او تبدیل کند.

اما اظهار لطف و توجه آقای ترامپ به آقای پوتین، در عوض، او را به تهاجمی بیشتر تشویق می‌کند؛ هم در اوکراین و هم فراتر از آن. پوتین که غرب را ضعیف و دچار اختلاف می‌بیند، کمپینی از حملات و تحریکاتِ به‌سختی پنهان‌شده علیه بخش‌های دیگری از اروپا آغاز کرده است. پهپادها، موشک‌ها و جنگنده‌های روسی وارد فضای هوایی ناتو در لهستان، رومانی و کشورهای بالتیک شده‌اند.

هفته گذشته، حملات پهپادی مشکوک در دریای سیاه، درست خارج از آب‌های سرزمینی بلغارستان، به یک کشتی باری تجاری آسیب رساند و کشتی دیگری را غرق کرد. تابستان امسال، آلمان اعلام کرد که پهپادهای مسلح روسی را در اطراف فرودگاهی در نزدیکی لایپزیگ کشف کرده است که ظاهراً منتظر دستورالعمل‌های از راه دور برای حمله بوده‌اند. فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، گفته است: «ما همین الان هم با روسیه درگیر هستیم.»

در مقابل، آقای ترامپ روز دوشنبه ارزیابی فریبنده ارائه داد و گفت: «راستش را بخواهید، روسیه در قبال اوکراین عملکرد بدی نداشته است.» او سیاست مماشات‌جویانه خود در قبال مسکو را در پوشش راهبردی برای دستیابی به صلح عرضه کرده است. او روز یکشنبه در شبکه‌های اجتماعی نوشت که تحریم‌ها را لغو کرده، زیرا نمی‌خواهد «کاری انجام دهد که روسیه را به‌شکلی احمقانه از میز مذاکره دور کند.»

اگر آقای ترامپ واقعاً چنین باوری دارد، در شناخت آقای پوتین دچار اشتباه شده است؛ چرا که پوتین در برابر درخواست‌های ملتمسانه و منفعلانه برای صلح، با به راه انداختن جنگ‌های بیشتر پاسخ می‌دهد.

هم دولت بایدن و هم حامیان اوکراین در کنگره، به‌درستی محدودیت‌هایی را برای حمایت آمریکا از اوکراین تعیین کرده‌اند. اوکراین عضو ناتو نیست و ایالات متحده نباید نیروهای نظامی خود را برای جنگیدن در این نبرد اعزام کند. بخش عمده‌ای از حمایت مالی از کی‌یف باید از سوی اروپای غربی تأمین شود؛ منطقه‌ای که مدت‌هاست مسئولیت دفاع از قاره اروپا را به ارتش آمریکا واگذار کرده است. با این حال، واشنگتن می‌تواند و باید نقشی حیاتی در دفاع از دموکراسی اوکراین در برابر تجاوز روسیه ایفا کند.

در وهله نخست، کاخ سفید باید محدودیت‌های اعمال‌شده بر شبکه «استارشیلد» (Starshield) را لغو کند. اوکراین برای دفاع از خود در برابر حملات موشکی روسیه، به این شبکه ماهواره‌ای متکی است. یک افسر نظامی اوکراینی به نشریه «پولیتیکو» گفت که کند شدن عملکرد این شبکه «به قیمت جان بسیاری از ما تمام خواهد شد.» همچنین، ایالات متحده و اروپا باید با همکاری یکدیگر به اوکراین کمک کنند تا ذخایر موشک‌های رهگیر و موشک‌های دوربرد خود را بازسازی کند. علاوه بر این، واشنگتن باید به مجازات ولادیمیر پوتین، الیگارش‌های حامی او و اقتصاد جنگ‌محور روسیه ادامه دهد.

راه انجام این کار ساده است: اجرای قانونی که به نام آقای گراهام شناخته می‌شود. این قانون بخش انرژی روسیه — که به تأمین مالی جنگ در اوکراین کمک می‌کند — را هدف تحریم‌ها و تدابیر دیگر قرار داده بود. قرار بود این مجازات‌ها روز یکشنبه اجرایی شوند، اما آقای ترامپ با امضای یک فرمان اجرایی مانع از آن شد.

مردم اوکراین در چهار سال و نیم گذشته شجاعتی الهام‌بخش از خود نشان داده‌اند. آن‌ها برخلاف پیش‌بینی‌های کارشناسان، در برابر تهاجم روسیه ایستادگی کردند و آن را پس زدند. بیش از ۱۲۵ هزار نفر از آن‌ها کشته و نیم میلیون نفر دیگر زخمی شده‌اند. بسیاری از آن‌ها در هراس دائمی به سر می‌برند و خود را برای زمستانی دشوار آماده می‌کنند. آن‌ها در نبردی می‌جنگند که به نفع تمام جهان آزاد است؛ در حالی که آقای ترامپ تنها برای منافع شخصی خود می‌جنگد.

——————
* هیئت تحریریه نیویورک تایمز گروهی از روزنامه‌نگارانِ صاحب‌نظر هستند که دیدگاه‌هایشان مبتنی بر تخصص، پژوهش، بحث و گفتگو، و ارزش‌های دیرینه‌ای مشخص است. این گروه از بخش خبری (اتاق خبر) این روزنامه مستقل است.