۱۵ اکتبر ۲۰۲۶

* ستوان «لو استوپنیکوف»، یکی از مرگبارترین خرابکاران در تاریخ نظامی اخیر، پیش از آنکه دست به فراری جسورانه بزند، اطلاعات مربوط به موقعیت نیروها و طرح‌های عملیاتی را در اختیار دشمن قرار داد.

در یک صبح سرد ماه فوریه، ستوان «لو استوپنیکوف» کامیون خود را به حاشیه میدانی در شرق اوکراین هدایت کرد. پشت سر او، کاروانی از مقامات ارشد ارتش روسیه در حرکت بودند تا بر یک رزمایش آموزشی در نزدیکی خط مقدم نظارت کنند.

چندین روز پیاپی، پیاده‌نظام، نیروهای امدادی و افسران ارتش روسیه بر روی زمین‌های گلیِ یخ‌زده مشغول تمرین بودند تا خود را برای حمله‌ای به شهر «وولدار» (Vuhledar) در همان نزدیکی آماده کنند. تنها پوشش موجود در آن منطقه، ردیفی از درختانِ بدون برگ بود.

استوپنیکوف به گروهی از سربازان که منتظر بودند نزدیک شد و عکسی گرفت؛ او تلفن همراهش را نزدیک به سینه‌اش نگه داشته بود تا جلب توجه نکند. سپس به‌سرعت پیامی تایپ کرد: «اینجا باید بین ۱۲۰ تا ۱۵۰ نفر حضور داشته باشند.»

استوپنیکوف که به‌تازگی از یک آکادمی نظامی معتبر در سن‌پترزبورگ روسیه فارغ‌التحصیل شده بود، رازی در سینه داشت. او از اوایل همان ماه، به‌طور مخفیانه شروع به انتقال اطلاعات به سرویس اطلاعاتی اوکراین کرده بود.

او پیش‌تر مختصات دقیق آن میدان را به رابط خود در طرف اوکراینی داده بود.

اکنون، در حالی که ده‌ها سرباز روس و فرماندهانشان در آنجا گرد آمده بودند، استوپنیکوف تنها لحظاتی فرصت داشت تا خود را از خط آتش خارج کند.

رابط اوکراینی پاسخ داد: «دور شو.» و سپس افزود: «منتظر پیامی هستم که نشان دهد آنجا را ترک کرده‌ای.» چون پاسخی دریافت نکرد، یک دقیقه بعد پیامی با حروف بزرگ فرستاد: «برو!»

استوپنیکوف که از قبل در حال حرکت بود، خود را به گروهی از رانندگان رساند که کنار خودروهای روشن ایستاده و سیگار می‌کشیدند. او با حالتی که نشان از درد داشت، دستش را روی شکمش گذاشت و از آن‌ها یک بسته دستمال مرطوب خواست. سپس به میان درختانِ نزدیک رفت و در حالی که وانمود می‌کرد مشغول قضای حاجت است، خم شد.

در همین لحظه، انفجاری او را به زمین انداخت و ترکش‌ها با شدت به کامیونی در همان نزدیکی برخورد کردند. اوکراینی‌ها رگباری از موشک‌ها را به آن نقطه شلیک کرده بودند. وقتی استوپنیکوف از جا برخاست، با دیدن آن صحنه هولناک خشکش زد. ده‌ها جسد تکه‌تکه شده در سراسر میدان پراکنده بودند. قربانیان در آخرین لحظات زندگی‌شان ناله می‌کردند. برخی دیگر نیز بی‌حرکت در میان گودال‌های خون، بر روی خاک سیاه زمین افتاده بودند.

تلفنش لرزید: «انفجار رخ داده؟ یک عکس بفرست.»

پاسخ داد: «فقط گوشت و لاشه باقی مانده است.»

بعدها در همان روز، او آمار تأیید شده‌ای را با طرف اوکراینی در میان گذاشت: ۶۸ کشته و ۶۰ زخمی. در میان کشته‌شدگان، ۱۰ افسر حضور داشتند؛ از جمله یکی از اهداف اصلی کی‌یف: سرهنگ حسین موسایف، فرمانده تیپ ۳۶ تفنگداران موتوریزه. این آمار تلفات، یکی از سنگین‌ترین تلفات در یک حمله واحد از زمان آغاز تهاجم روسیه به اوکراین در دو سال پیش از آن بود.

این نخستین مورد از زنجیره‌ای از حملات بود که اوکراینی‌ها با کمک استوپنیکوف انجام دادند؛ اقدامی که او را به یکی از تأثیرگذارترین عوامل خرابکار در تاریخ نظامی اخیر تبدیل کرد. بر اساس مصاحبه با رابط‌های اوکراینی او، تصاویر ویدئویی، پیام‌های رد و بدل شده و گزارش‌های رسمی روسیه، اوکراین از اطلاعات و مختصاتی که او فراهم کرده بود برای کشتن بیش از ۳۰۰ سرباز روس استفاده کرد.

خطوط نبرد

داستان این جوان ۲۶ ساله، دریچه‌ای نادر به سوی «جنگ در سایه» می‌گشاید که توسط سرویس اطلاعات نظامی اوکراین هدایت می‌شود. مأموران اوکراینی از طریق پلتفرم‌های رمزگذاری‌شده با هزاران شهروند روس در ارتباط هستند؛ از زنان خانه‌داری که در نزدیکی کارخانه‌های نظامی زندگی می‌کنند گرفته تا سربازانی که در خط مقدم حضور دارند.

این عملیات از نارضایتی‌های سیاسیِ رو به رشد در داخل روسیه بهره می‌برد. هدف تنها پایان دادن به تهاجم روسیه نیست؛ بلکه اوکراین در تلاش است ارتشی از روس‌های تغییر موضع‌داده (خائن به روسیه) ایجاد کند که از آموزش و عزم لازم برخوردار باشند تا روزی مبارزه‌ای مسلحانه را در داخل خاک روسیه آغاز کنند و به سلطه چند دهه‌ای ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، پایان دهند.

تصمیم استوپنیکوف برای رویگردانی از همرزمانش، پس از سال‌ها سرخوردگی عمیق از ارتش روسیه اتخاذ شد. اما این خیانت مرگبار او — که دیگران را نیز به پیروی از او ترغیب کرد — در نهایت با کمک فردی غیرمنتظره ممکن شد؛ کسی که می‌خواست او را از مهلکه نجات دهد: مادرش.

دفاع از میهن

بیش از سه سال پیش از تهاجم تمام‌عیار روسیه به اوکراین، «استوپنیکوف» که نوجوانی بیش نبود، در «آکادمی نظامی مخابرات بودیونی» پشت تریبون قرار گرفت تا سوگند خدمت یاد کند.

این نوجوان ۱۷ ساله که اندامی تنومند داشت، یونیفرم نظامی نوینی به تن کرده و تفنگی بر دوش انداخته بود، با صدایی رسا گفت: «من با جدیت تمام، به میهن خود، فدراسیون روسیه، سوگند وفاداری یاد می‌کنم.»

مادرش، «تاتیانا یانتسن»، در حالی که نظاره‌گر او بود، احساس بیگانگی عجیبی نسبت به سایر والدینِ خوشحال و خندانِ اطرافش داشت. او شش سال پیش از آن، در چارچوب برنامه‌ای برای بازگرداندن روس‌های ساکن خارج از کشور، خانواده‌اش را از قزاقستان به روسیه آورده بود.

پدرش به او گفته بود: «ما “روسکی” (از قومیت روس) هستیم؛ میهن تاریخی ما روسیه است.» او نیز از این فرصت استفاده کرده و زندگی تازه‌ای را در شهر «اُمسک» در منطقه سیبری آغاز کرده بود.

با این حال، در سال‌های بعد، این زن ۴۹ ساله که کارمند یک اداره بود، به مخالفِ پوتین تبدیل شد و به صف معترضان علیه حکومت او پیوست. او که مادری تنها بود و همسرش ترکش کرده بود، به هیچ‌وجه نمی‌خواست تنها پسرش در ارتش خدمت کند.

زندگی در آکادمی نظامی، با وجود اینکه استوپنیکوف در ورزش و دروس خود می‌درخشید، باعث دلسردی و بیزاری او از ارتش شده بود. ماجرا از ۱۷ سالگی‌اش آغاز شد؛ زمانی که به دلیل امتناع از پرداخت رشوه، در آزمون ورودی یک مدرسه خلبانی رد شد. حالا در آکادمی نیز، دانشجویان نظامی مجبور بودند برای خروج از محوطه، گرفتن مرخصی‌های طولانی‌تر، یا انتخاب محل خدمت پس از فارغ‌التحصیلی، پول پرداخت کنند.

او با دیدن خودروهای فرسوده و به‌جامانده از دوران شوروی در طول دوره‌های آموزشی، به‌شدت شوکه شده بود.

زمانی که در سال ۲۰۲۱ با عشق دوران نوجوانی‌اش، «لیزا»، ازدواج کرد، دیگر برای یک زندگی خارج از محیط نظامی برنامه‌ریزی می‌کرد. او می‌خواست مربی تناسب اندام شود و تشکیل خانواده بدهد.

در مراسم عروسی، او با قامتی کاملاً صاف و نظامی ایستاده بود، در حالی که مهمانان روی جلیقه‌اش یادگاری و آرزوهای خود را می‌نوشتند. آن‌ها به سلامتی زوج جوان جام بالا بردند و هدایای نقدی خود را در جعبه‌هایی به رنگ صورتی یا آبی انداختند؛ گویی بر سر جنسیت اولین فرزند این زوج شرط‌بندی می‌کردند.
اما رویدادهایی که خارج از کنترل او بودند، به‌زودی تمام برنامه‌هایش را دگرگون کردند.

«در درون، من در آتش بودم»

او یک روز صبح در فوریه ۲۰۲۲ با کلیپ‌هایی از پرواز هلیکوپترهای روسی بر فراز شهرهای اوکراین و انفجار بمب‌ها در ساعات اولیه حمله تمام عیار روسیه از خواب بیدار شد.

او از خشونت وحشت‌زده شد و نمی‌خواست در آن نقشی داشته باشد. او گفت: «آنها بمب‌ها را بر سر غیرنظامیان بی‌گناه می‌انداختند. این کار شیطانی بود.»

تقریباً یک شبه، درگیری فضای دانشگاه را تغییر داد. دانشجویان هر روز صبح در میدان رژه صف می‌کشیدند و یک افسر اخبار میدان نبرد را می‌خواند. آنها متوجه شدند که کدام روستاها «آزاد» شده‌اند و تعداد «ملی‌گرایان» اوکراینی که در طول شب کشته شده‌اند.

آنها به سالن بزرگ آکادمی هجوم بردند و سخنرانی‌های پوتین در مورد لزوم «عملیات نظامی ویژه» علیه تجاوز ناتو را برای آنها پخش کردند.

استوپنیکوف با نگاهی خالی در انتهای سالن نشست. او به تصاویری که از اوکراین بیرون می‌آمد فکر می‌کرد و از رفقایش می‌پرسید: چطور می‌توانید به زندگی عادی خود ادامه دهید، انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده است؟ او عصرها را در خانه با لیزا می‌گذراند و کلیپ‌های مخالفان روسیه و مصاحبه با اسیران جنگی که توسط اوکراین دستگیر شده بودند را تماشا می‌کرد.

گروه کوچکی از مخالفان شروع به رد و بدل کردن نگاه‌های معنی‌دار در محوطه دانشگاه کردند. برخی درخواست ترک آکادمی را داشتند. درخواست‌های آنها ماه‌ها در انتظار ماند. مشخص بود که دیگر امکانی برای انصراف از خدمت وجود ندارد.

استوپنیکوف مراقب بود که نظرات خود را پنهان کند. او در نوعی دو دلی مهارت پیدا کرد. او به یاد می‌آورد: “نمی‌توانستم احساساتم را نشان دهم. اما در درون، آتش داشتم.”

فارغ‌التحصیلی او تا ماه ژوئن طول کشید، اما تلاش جنگیِ ناشیانه به شدت به گروهی از افسران تازه‌کار نیاز داشت. بنابراین در ماه آوریل، ۴۵۰ دانشجوی افسریِ هم‌گروه او در میدان رژه جمع شدند و یکی‌یکی به جلو رفتند تا نشان‌های شانه‌ای مزین به دو ستاره طلایی و یک نوار قرمز که نشان دهنده رتبه جدید آنها بود را بردارند: ستوان.

با غروب آفتاب، استوپنیکوف در کنار دیگر افسران تازه‌کار، طبق سنت نظامی روسیه، یک کلاه جنگی پر از شامپاین در دست، در دایره‌ای ایستاد. همانطور که لیزا تماشا می‌کرد، او نام پایگاه نظامی تعیین‌شده‌اش در خاور دور روسیه را فریاد زد. سپس، در میان هیاهوی تشویق‌ها، جام شامپاین را یک‌نفس سر کشید.

هراسِ یک مادر

یک صبحِ سرد و شفاف در ماه نوامبر ۲۰۲۳ در شهر «اُمسک»، تاتیانا زودتر از معمول به محل کارش رسید. قهوه‌ای غلیظ برای خود دم کرد و پیامی برای پسرش فرستاد: «اوضاع چطور است؟»

همان‌طور که داشت کتش را آویزان می‌کرد، صفحه گوشی‌اش با رسیدن پاسخِ پسرش روشن شد. اما به جای پیام، تصویر اسکن‌شده‌ی یک سند نظامی بود. روی آن با حروف بزرگ نوشته شده بود: «فوری»؛ و در متن آمده بود که پسرش، به همراه دوازده سرباز دیگر، «برای جبران به‌موقعِ تلفات» به جبهه جنگ اعزام خواهد شد.

تاتیانا پشت میزش نشست و سرش را میان دستانش گرفت. تمام بدنش می‌لرزید و صدای تپش قلبش را در گوش‌هایش می‌شنید. او بعدها تعریف کرد: «ناگهان دریافتم که آن لحظه فرا رسیده است. باید کاری بکنم.»

او پیش از آن ۱۸ ماه را صرف مبارزه درونی خود کرده بود. او آلیسا، خواهر کوچکتر استوپنیکوف، را از کلاس‌های مدرسه که تلاش‌های جنگی روسیه را ستایش می‌کردند، بیرون آورد. او در مسیر رفتن به محل کار، آهنگ‌های گروه اسکا پانک اوکراینی «ژادان و سگ‌ها» را با صدای بلند می‌خواند و با اشعاری که ترکیبی از محکومیت جنگ و همدلی با قربانیان اوکراینی آن بود، همخوانی می‌کرد. در چراغ‌های راهنمایی، او با احتیاط از جلب توجه، به سمت کنترل صدا می‌رفت. آلیسا که در آن زمان ۱۴ ساله بود، نگران بود که مادرش برای خودش دردسر درست کند.

وقتی استوپنیکوف پس از فارغ‌التحصیلی به همراه لیزا به اومسک رفت، تاتیانا و پسرش ساعت‌ها تلفنی با وکلای حقوق بشر و گروه‌های غیرانتفاعی که به فرار سربازان روسی کمک می‌کردند، صحبت کردند. برخی به او توصیه کردند که به بلاروس، متحد سرسخت روسیه، و سپس به ارمنستان برود، جایی که در برزخ قانونی گیر خواهد کرد. برخی دیگر گفتند: وقتی واقعاً در جنگ هستید، تماس بگیرید.

اما تاتیانا می‌خواست قبل از اینکه خیلی دیر شود، اقدام کند. او می‌دانست که سفر پسرش به مرز اوکراین توقفی در مسکو دارد. او از او خواست که سوار پروازی به قزاقستان شود، جایی که اقوامش او را در آنجا اسکان می‌دادند.

استوپنیکوف از ترس عواقب احتمالی، این کار را نکرد. در عوض، پاییز همان سال به روستای خط مقدم میکیلسکه، بخشی از تیپ ۳۶ تفنگدار موتوری جداگانه روسیه، رسید.

یک شب، تاتیانا با انبوهی از پوسترهایی که جنگ را محکوم می‌کردند، به مرکز شهر اومسک رفت. با دستان لرزان، آنها را به دو دوجین تیر چسباند. وقتی روز بعد به مسیر خود برگشت، همه پوسترها کنده شده بودند.

رنجش فزاینده

استوپنیکوف به عنوان افسر ارشد سیگنال برای گردانی منصوب شد که وظیفه کمک به تصرف وولدار، دژ مرکزی دفاع اوکراین در منطقه استراتژیک دونباس، را بر عهده داشت. وظیفه او اطمینان از ارتباط روان فرماندهان با واحدهای خود و دسترسی به اطلاعات پهپادهای شناسایی و دوربین‌های نظارتی بود.

تیپ ۳۶ واحدی بود که در روزهای اول حمله به سمت کیف پیشروی کرده بود. اما پس از نزدیک به سه سال جنگ، تقریباً هیچ داوطلب یا سرباز قراردادی برایش باقی نمانده بود. بیشتر روس‌هایی که تحت فرماندهی استوپنیکوف می‌جنگیدند، یا زندانیانی بودند که با آزادی زودهنگام از زندان بیرون آمده بودند، و یا نیروهای تازه‌کاری که بدون هیچ‌گونه آموزشی، تنها به طمع پول به ارتش پیوسته بودند.

رفتار آن‌ها حالش را به هم می‌زد. یک روز بعدازظهر، او شاهد بود که گروهی به یک فروشگاه مشروبات الکلی هجوم بردند، آن را غارت کردند و صاحب اوکراینی‌اش را به باد کتک گرفتند. مقر فرماندهی تیپ در «میکولسکه» — جایی که استوپنیکوف اغلب پشت چندین نمایشگر می‌نشست — پر بود از صندلی‌ها، مبل‌ها، فرش‌ها و تلویزیون‌های صفحه‌بزرگی که از خانه‌های مردم محلی به یغما رفته بودند.

یک روز، در حالی که به همراه یکی از زیردستانش برای بررسی دوربین‌های نظارتی روسیه در حومه میکولسکه قدم می‌زد، استوپنیکوف به خانه‌های ویران‌شده در دو سوی خیابان اشاره کرد و با صدای بلند پرسید: «زندگی به عنوان یک غیرنظامی در اینجا چقدر باید سخت باشد؟»

زیردستش با تمسخر گفت: «خب، پس چرا این‌قدر اصرار داشتند که بخشی از اروپا باشند؟» او با این حرف، استدلال کرملین را تکرار می‌کرد؛ همان ادعایی که می‌گوید گرایش سیاسی اوکراین به سمت غرب، روسیه را ناچار به حمله نظامی کرده است.

استوپنیکوف سکوت کرد و حرفش را فرو خورد. سپس پاسخ داد: «آره، گمانم همین‌طور باشد.»

یادگیریِ صحبت کردن با رمز و اشاره

در فوریه ۲۰۲۴، سه ماه پس از آغاز خدمت استوپنیکوف در خط مقدم، «تاتیانا» برای «دمیترو کارپنکو» — یک برنامه‌نویس کامپیوتر که همکاری نزدیکی با سازمان اطلاعات نظامی اوکراین داشت — پیامی فرستاد. او پرسید آیا کارپنکو می‌تواند به پسرش کمک کند تا از ارتش فرار کند؟

کارپنکو به خاطر انتشار مصاحبه‌های ویدیویی با اسرای جنگی روس در کانال یوتیوبش شهرت داشت. برخی از این اسرا پس از بازگشت به خانه، دوباره با او تماس می‌گرفتند و پیشنهاد می‌دادند که در ازای دریافت پول، اسرار نظامی را در اختیارش بگذارند.

در اکتبر ۲۰۲۳، او اعلام کرد که به هر نظامی روس که اطلاعاتی برای کمک به تلاش‌های جنگی اوکراین ارائه دهد، مبلغ ۲۵۰ هزار روبل (معادل حدود ۲۷۰۰ دلار) پرداخت خواهد کرد.

روس‌هایی از اقشار مختلف جامعه شروع به برقراری ارتباط کردند: کارکنان شرکت‌های دولتی انرژی، مأموران سرویس امنیت فدرال روسیه (FSB)، و حتی مادربزرگ‌های نگرانِ سربازان روس. کارپنکو که صورتی گرد، موهای سیاه بسیار کوتاه و پف‌کردگی زیر چشم‌ها داشت، ساعات بیداری‌اش را صرف سیگار کشیدن، پاسخ دادن به تماس‌ها و مرور پیام‌ها در ده‌ها گوشی هوشمند می‌کرد؛ گوشی‌هایی که مجموعاً حدود ۴۰ حساب کاربری روی آن‌ها فعال بود و او از آن‌ها برای ارتباط با خبرچین‌هایش استفاده می‌کرد. روی نشانِ نصب‌شده بر شانهٔ کاپشنِ نظامی‌مانندش نوشته شده بود: «لعنتی، انگار دارم توی تیمارستان زندگی می‌کنم.»

او درباره برنامه‌اش گفت: «قلاب را می‌اندازی، اما نمی‌دانی چه چیزی صید خواهی کرد؛ ممکن است یک ماهی کوچک گیرت بیاید یا یک نهنگ.»

وقتی مادر استوپنیکوف ماجرای تماس کارپنکو را برایش تعریف کرد، او نام کارپنکو را شناخت. او پیش‌تر ده‌ها مورد از مصاحبه‌های کارپنکو با اسرای جنگی را دیده بود. استوپنیکوف در واتس‌اپ پیامی نوشت: «آماده‌ام با شما همکاری کنم و خودم را تسلیم نمایم.» او نام، درجه نظامی، موقعیت مکانی، و نام گردان و تیپ خود را نیز به پیام افزود.

آن شب در یک تماس تلفنی، کارپنکو شرایطش را اعلام کرد. او برنامه‌ای برای ارتباط تعیین کرد که طبق آن، هر هفته زمانی مشخص برای گفتگو در نظر گرفته می‌شد تا درباره هدف بعدی و مبلغ پولی که در ازای آن پرداخت می‌شود، صحبت کنند. استوپنیکوف موظف بود به‌طور مرتب تمام سوابق گفتگوهایشان را پاک کند.

آن‌ها همچنین یک زبان رمزی ابداع کردند. قرار شد پس از هر سلام، عددی که از قبل توافق شده بود — یعنی شماره روزِ ماه به‌علاوه عدد پنج — نوشته شود. برای مثال، پیامی که در ۲۰ فوریه ارسال می‌شد، باید با عبارت «سلام ۲۵» آغاز می‌شد. اگر عددی در پیام نبود، کارپنکو متوجه می‌شد که منبع اطلاعاتی‌اش لو رفته است.

مادر استوپنیکوف، تاتیانا یانتسن، نقشی محوری در پناهنده شدن او ایفا کرد

استوپنیکوف پذیرفت که با این فرد اوکراینی همکاری کند. او تنها یک شرط گذاشت: اینکه هیچ پولی رد و بدل نشود.

خیانتی در صفوف خودی

نخستین همکاری آن‌ها — حمله به منطقه‌ای در شرق اوکراین — موفق‌تر از هر عملیاتی بود که کارپنکو پیش از آن ترتیب داده بود. استوپنیکوف به هم‌رزمانش در پاکسازی صحنه کمک کرد و اجساد و مجروحان را در کامیون‌هایی که منتظر بودند، بار زد. سپس به پادگان بازگشت، در کنار سربازانِ جان‌به‌دربرده نشست و وانمود کرد که دچار ضربه مغزی شده است.

آن شب، او خواب راحتی نداشت؛ چرا که می‌ترسید مأموران «اف‌اس‌بی» (سرویس امنیت فدرال روسیه) به‌زودی سراغش بیایند.

در فاصله چهار هزار مایلی، در شهر «بورزیا» واقع در خاور دور روسیه — که مقر تیپ ۳۶ است — پرچم‌ها به حالت نیمه‌افراشته درآمدند. مقامات وعده پرداخت غرامت به خانواده‌های جان‌باختگان را دادند. شبکه‌های تلویزیونی روسیه تصاویری از پیامدهای هولناک این حادثه پخش کردند که موجب خشم سربازان و خبرنگاران جنگی شد و آن‌ها را به انتقاد شدید از فرماندهی نظامی واداشت. یکی نوشته بود: «مثل همیشه، قرار نیست کسی تاوانش را پس بدهد.»

مأموران «اف‌اس‌بی» (سرویس امنیت فدرال روسیه) معاون فرمانده تیپ و همچنین سربازی را که ویدئویی ضبط کرده بود — ویدئویی که بعداً در رسانه‌های اوکراینی و غربی پخش شد — برای بازجویی احضار کردند. به نیروهای گردانِ «استوپنیکوف» دستور داده شد که گوشی‌های خود را برای بازرسی تحویل دهند. استوپنیکوف مخفیانه دستگاهِ لو رفته را — که یکی از سه گوشیِ در اختیارش بود — در باغچه‌ی خانه‌ای که در آن مستقر بودند، دفن کرد.

در حالی که اوکراینی‌ها او را به ادامه کار تشویق می‌کردند، استوپنیکوف فعالیت‌های خرابکارانه‌ی خود را شدت بخشید و با اقداماتی کوچک و بزرگ، در کارِ تیپ اخلال ایجاد کرد. او فرکانس‌های بی‌سیم، موقعیت نیروها و جزئیات طرح‌های عملیاتی را در اختیار آن‌ها قرار می‌داد. او دوربین‌های نظارتیِ مشرف به خاک اوکراین را از کار انداخت و ولتاژِ بسته‌ی باتریِ متصل به کنترل‌کننده‌ی یک پهپاد را چنان بالا برد که دستگاه در میانه‌ی مأموریت داغ کرد و از کار افتاد.

به لطف استوپنیکوف، اوکراینی‌ها دقیقاً می‌دانستند چه کسی به کجا اعزام می‌شود و تانک‌ها چه زمانی پیشروی خواهند کرد. تیپ او چنان تلفات انسانی‌ای می‌داد که حتی در ارتش روسیه — که خود با خیل عظیم تلفات انسانی دست‌به‌گریبان بود — کاملاً به چشم می‌آمد.

در ماه مارس، اوکراینی‌ها در جریان یک گردهمایی بزرگِ تیپ — که استوپنیکوف خبرش را داده بود — چندین افسر را از پای درآوردند. در ماه مه، آن‌ها زیرزمینِ هتلی قدیمی را که دو واحد تهاجمی در آن مستقر بودند هدف قرار دادند که منجر به کشته شدن ۲۰ نفر، از جمله یک سروان، شد. اطلاعات دیگری که او داد، منجر به حمله به مرکز فرماندهی تیپ در حین برگزاری یک جلسه‌ی عالی‌رتبه شد.

بعضی شب‌ها، درست زمانی که استوپنیکوف داشت به خواب می‌رفت، ناگهان انفجارهایی را می‌دید و صدایشان را می‌شنید؛ درست شبیه همان انفجارهایی که خودش در وقوع آن‌ها نقش داشت. در آن لحظات، سعی می‌کرد احساس گناه را از خود دور کند و برای کارهایش توجیهی منطقی بتراشد. به خودش می‌گفت که قربانیان آدم‌های بدی بودند؛ روسیه به هر حال آن‌ها را به کشتن می‌داد. دست‌کم حالا مادرانشان می‌توانند پیکر فرزندانشان را پس بگیرند و مشمول دریافت غرامت دولتی شوند.

او گفت: «اگر آدم مذهبی و مؤمنی بودم، شاید به این نتیجه می‌رسیدم که مرتکب قتل شده‌ام و روح تمام آن آدم‌ها تا ابد دست از سرم برنخواهد داشت.»

یک لغزش

هرچه تلاش‌های خرابکارانه‌ی استوپنیکوف موفق‌تر پیش می‌رفت، او بیشتر نگران بود که بیش از حد جلب توجه کند. سرانجام، او تنها افسر باقی‌مانده از گروهی شد که در ماه نوامبر، یعنی زمان پیوستن او به گردان، در آنجا حضور داشتند. تمام سربازان دیگری که در طراحی عملیات‌های رزمی این یگان نقش داشتند، یا کشته شده بودند، یا مجروح، و یا به بخش دیگری از جبهه منتقل شده بودند.

روزبه‌روز سوءظن‌ها نسبت به حضور یک خرابکار رده‌بالا قوت می‌گرفت.

یک روز در ماه ژوئن، استوپنیکوف در مرکز فرماندهی در «میکیلسکه» نشسته بود که فرمانده‌اش ناگهان از شدت استیصال دست‌هایش را بالا برد. این افسر ارشد مشغول رصد میدان نبرد از طریق چند نمایشگر کامپیوتری بود؛ کی‌یف به‌تازگی حمله‌ی موفقیت‌آمیز دیگری علیه نیروهای آن‌ها انجام داده بود.

فرمانده گفت: «هر کاری می‌کنیم بی‌فایده است. حس می‌کنم یک “اشتیریتس” در صفوف ماست.» او به نام یک مأمور مخفی خیالی اشاره می‌کرد — قهرمان یک فیلم محبوب شوروی — که به سطوح بالای رهبری نازی‌ها نفوذ کرده بود. فرمانده نگاهی به اتاق انداخت و چشمش روی استوپنیکوف ثابت ماند.

استوپنیکوف سعی کرد موضوع را به شوخی برگزار کند؛ خندید و به‌سرعت مشغول کارش شد. اما در دل نگران بود که فاش شدن رازش تنها مسئله‌ی زمان است.

او می‌گوید: «تنش دائمی و بی‌پایانی بود. جاسوس‌های واقعی آموزش‌های جاسوسی می‌بینند، اما من اصلاً چنین آموزشی ندیده بودم.»

فشار فزاینده‌ی پنهان‌کاری، خیلی زود منجر به لغزشی شد که چیزی نمانده بود به قیمت جانش تمام شود. یک روز عصر، در اواخر ماه مه، او اسکرین‌شاتی از «گوگل مپس» را که مقر جدید تیپ در میکلسکه را نشان می‌داد، برای کارپنکو فرستاد. آن مرد اوکراینی به او گفت مشکلی وجود دارد: فایلی که فرستاده باز نمی‌شود.

استوپنیکوف که آن اسکرین‌شات را پاک کرده بود، یکی دیگر فرستاد و بعد هم خوابید.

کمی بعد، صدای انفجاری مهیب او را از خواب پراند. دید که دیوارها فروریخته و حفره‌ای بزرگ ایجاد شده است؛ آن‌وقت فهمید که به‌اشتباه مختصات زیرزمینیِ محل حضور خودش را فرستاده بوده است. او به‌طرز معجزه‌آسایی جان سالم به در برد.

هفته‌ها بعد، در اوایل ژوئیه، استوپنیکوف در مرکز فرماندهی تیپ حضور داشت که پیامی از کارپنکو دریافت کرد: «اواخر همین هفته، در زمانی مشخص به حاشیه روستای میکیلسکه بیا. هیچ‌گونه سلاحی هم با خودت نیاور.»

عملیات خروج مخفیانه‌ای که مدت‌ها انتظارش را می‌کشید، در شرف آغاز بود.

گریز شبانه

شبِ ششم ژوئیه، گرم، صاف و بدون ابر بود. نسیم ملایمی در میان درختان می‌پیچید؛ در همین حال، استوپنیکوف در حالی که بی‌سیم نظامی و تلفن هوشمندش را به همراه داشت، به سمت حاشیه روستا حرکت کرد. مادرش طبق روال همیشگی، پیش از خواب پیامی برایش فرستاد تا جویای حالش شود.

استوپنیکوف در پاسخ نوشت: «بخواب.» او هیچ‌چیز از نقشه‌هایش بروز نداد و افزود: «همه چیز مرتب است.»

اوکراینی‌ها پیش‌تر پهپادی را بر فراز مسیری که او باید طی می‌کرد، به پرواز درآورده بودند. استوپنیکوف با بررسی تصاویری که آن‌ها فرستاده بودند، متوجه رد عمیق تانک‌ها و خودروهای زرهی منهدم‌شده در بخش پایانی مسیر، یعنی در نزدیکیِ مناطق تحت کنترل اوکراین، شده بود.

به او رمز عبوری داده بودند تا به یگان اوکراینی که در آن سوی خط منتظر بود، ارائه دهد. وقتی آن عبارت را خواند، زیر لب خنده‌ای کرد؛ با توجه به دشواری‌های عظیمی که در پیش داشت، آن رمز بسیار مضحک به نظر می‌رسید.

همین‌طور که به حاشیه روستا نزدیک می‌شد، صدای فریادی از یکی از خانه‌های دوطبقه در آن خیابان — که به عنوان پست دیدبانی تیپ استفاده می‌شد — به گوشش رسید. یک سرباز روس داشت بررسی می‌کرد که آیا او خودی است یا دشمن.

استوپنیکوف نام گردان خود را گفت و توضیح داد که برای بازرسی دوربین‌های نظارتی و آزمایش ارتباط بی‌سیمی بیرون آمده است. او در حالی که به سمت قلمرو تحت کنترل اوکراین اشاره می‌کرد، از سرباز پرسید: «می‌شود از آن جهت جلوتر رفت؟»

آن مرد پاسخ داد: «بله، اما نه خیلی دور.»

استوپنیکوف گفت: «اشکالی ندارد، قصد ندارم خیلی دور بروم.»

چند صد یارد جلوتر، او با مانور دادن از میان موانع ضدتانک عبور کرد و نزدیک ردیفی از درختان توقف نمود. سپس صدای وزوز پهپاد اوکراینی را شنید که برای هدایت او فرستاده شده بود.

در یک پناهگاه زیرزمینی در چند مایلی آنجا، گروهی از سربازان تیپ ۷۲ اوکراین مقابل چندین صفحه نمایش بزرگ نشسته بودند. آن‌ها نظاره‌گر بودند که چگونه نشانگر دوربین پهپاد روی پیکری کوچک قفل شد؛ پیکری که در لنز تصویربرداری حرارتی پهپاد به رنگ سفید دیده می‌شد و تضاد آشکاری با زمین خاکستری اطراف داشت. استوپنیکوف از خیابانی که در دو سویش ساختمان‌های آسیب‌دیده قرار داشتند بیرون آمد و نخستین گام‌هایش را به سوی «سرزمین بی‌طرف» برداشت.

یکی از سربازان اوکراینی با خود اندیشید: «تصور کنید الان چه چیزی از ذهنش می‌گذرد.»

دیگری گفت: «او ترسیده است.»

استوپنیکوف واقعاً ترسیده بود. او به مادرش گفته بود که فکر عبور از خط مقدم، وحشت به جانش می‌اندازد. او می‌دانست که هر لحظه ممکن است اتفاق بدی رخ دهد.

روس‌ها — یا حتی نیروهای اوکراینیِ اشتباهی — ممکن بود هر لحظه او را ببینند و درخواست حمله کنند.

اما او فرصتی نداشت که درگیر چنین افکاری شود. به پیشروی ادامه داد و سعی کرد با تصور کردنِ خود در یک وان آب گرم، بر اعصابش مسلط شود.

تکه‌های درهم‌پیچیده‌ی فلز — باقی‌مانده از راکت‌های ضدتانکِ هدایت‌شونده — مدام به پاهایش گیر می‌کردند. تشخیص دادنِ آن‌ها از سیم‌های تله‌ی مین‌های ضدنفر—که سراسر منطقه را پوشانده و دو سال بود که خط مقدم را مشخص می‌کردند—بسیار دشوار بود. بسیاری از این مواد منفجره زیر لایه‌ای از علف‌های تازه پنهان شده بودند.

او پیوسته به سمت شمال حرکت می‌کرد و با استفاده از نور گوشی هوشمندش، زمین پیشِ رو را روشن می‌کرد. مسیر مشخصی به چشم نمی‌خورد. سربازان اوکراینی از داخل پناهگاه درباره‌ی چگونگی نزدیک‌تر کردن پهپادِ هدایت‌گر به استوپنیکوف و قرار دادن آن درست بالای مسیرِ مورد نظر، گفتگو می‌کردند. دوربین پهپاد چرخید تا وضعیت زمین اطراف را بررسی کند: کیلومترها زمین باتلاقی که پر از گودال‌های ناشی از حملات توپخانه‌ای بود.

حدود ۴۰ دقیقه پس از آغاز مسیر، صدای «قواق» اردک‌ها را شنید. این نشانه‌ای امیدوارکننده بود که ثابت می‌کرد در مسیر درستی حرکت می‌کند: مقصد او در حاشیه‌ی یک برکه قرار داشت. در داخل سنگر، ​​اوکراینی‌ها محو تماشای تصاویر زنده‌ی پیشروی او بودند. یکی از اپراتورهای پهپاد که هیجان‌زده بود، گفت: «الان خیلی نزدیک شده.» در همین حال، استوپنیکوف به خط درختانی نزدیک می‌شد که مواضع پیشروی تیپ ۷۲ اوکراین در آنجا پنهان شده بود.

تاتیانا یانتسن، مادر استوپنیکوف، به همراه خواهر ناتنی او، آلیسا، در مکانی نامشخص در خارج از روسیه

سپس ناگهان، در میان درختان و پوشش گیاهی — به‌طوری که به‌سختی دیده می‌شدند، درست مثل حشراتی که روی گلچه‌ی یک گل‌کلم حرکت می‌کنند — چند پیکر سفید و کوچک در تصاویر پهپادِ اوکراینی‌ها ظاهر شدند. روی زمین، سه سرباز اوکراینی که از یک سنگرِ حفره‌ای بیرون را نگاه می‌کردند، تفنگ‌هایشان را به سمت مردی که نزدیک می‌شد، نشانه رفتند.

استوپنیکوف بعداً به یاد آورد که یکی از آن‌ها مضطرب به نظر می‌رسید و با دستانی لرزان، مسلسل را محکم گرفته بود.

«رمز عبور چیه؟»

او با لحنی تند و خشن پرسید.

استوپنیکوف همان عبارتی را گفت که پیش‌تر باعث خنده‌اش شده بود: «فروشگاه بادام‌زمینی.»

سپس او را از نظر حمل سلاح بازرسی کردند، چشمانش را بستند و به سمت یک وانت‌بار بردند.

«جایی که قرار بود باشم»

ساعت ۸ صبح به وقت «اُمسک» بود که تاتیانا با صدای زنگ تلفن از خواب بیدار شد. شماره‌ای که روی صفحه نمایشگر دیده می‌شد متعلق به کارپنکو بود، اما وقتی گوشی را برداشت — در حالی که هنوز گیج و خواب‌آلود بود — صدای پسرش را شنید.

پسرش پرسید: «بیداری؟» در حالی که روی ایوان خانه‌ای نزدیک خط مقدم نشسته بود و هنوز یونیفرم روسی‌اش را به تن داشت، صدای آواز پرندگان شنیده می‌شد. او گفت: «گوش کن: به جایی رسیدم که قرار بود باشم.»

تاتیانا ناگهان از جا برخاست. پسرش نامی از اوکراین نبرده بود — چون تصور می‌کردند تماس‌هایشان شنود می‌شود — اما این عبارتی بود که قبلاً با هم توافق کرده بودند اگر او توانست به آن سوی خط برسد، از آن استفاده کند.

پس از پایان تماس، تاتیانا روی تخت افتاد و سرش را در بالش فرو برد. او ماه‌ها احساساتش را در خود حبس کرده بود، چرا که می‌ترسید بروز دادن آن‌ها توجه ناخواسته‌ای را جلب کند و او را از هدف اصلی‌اش، یعنی کمک به پسرش، باز دارد. حالا او در حالی که لبخندی بزرگ بر لب داشت، به گریه افتاد.

او گفت: «احساس کردم روحم سبک شده است.» اما دیری نپایید که اضطراب به سراغش آمد. کارپنکو به او گفت دو روز صبر کند و سپس با پایگاه نظامی استوپنیکوف تماس بگیرد تا ناپدید شدن او را گزارش دهد. آن مرد اوکراینی گفت پس از آن، آن‌ها روند خارج کردن او و خانواده‌اش را نیز آغاز خواهند کرد.

بلیطی یک‌طرفه

استوپنیکوف در سلولی، جدا از سایر اسرای جنگی، جای داده شد. روز دوم، او را به ساختمانی در نزدیکی خط مقدم بردند و در اتاقی در زیرزمین قرار دادند. فرمانده‌ای نظامی با شانه‌هایی پهن و ته‌ریشی سیاه وارد شد.

دنیس کاپوستین رهبری «سپاه داوطلبان روسیه» (RVC) را بر عهده داشت؛ واحدی در ارتش اوکراین که از روس‌تبارهای مخالف رژیم پوتین تشکیل شده بود. این سپاه علاوه بر انجام حملات مسلحانه به داخل خاک روسیه، به عنوان یک تشکل سیاسی راست افراطی نیز فعالیت می‌کرد که خواهان سرنگونی پوتین بود. سپاه داوطلبان روسیه فاقد متخصص ارتباطات بود و کاپوستین می‌خواست استوپنیکوف را به خدمت بگیرد.

اما این فرماندهِ متولد مسکو، که یکی از اهداف اصلی سرویس‌های اطلاعاتی روسیه محسوب می‌شد، نمی‌توانست ریسک کند؛ چرا که هنوز نمی‌دانست آیا می‌تواند به این فردِ جداشده از ارتش روسیه اعتماد کند یا خیر. در حالی که چند محافظ او را احاطه کرده بودند، کاپوستین پیشنهاد خود را مطرح کرد: او به استوپنیکوف گفت که سپاه داوطلبان روسیه به او پیشنهاد عضویت در یک نیروی رزمی زبده را می‌دهد، اما این یک «بلیط یک‌طرفه» است؛ یعنی به محض پیوستن، باید تا پایان جنگ در آنجا بماند.

استوپنیکوف آزادی خود را به دست آورده بود. او پس از عبور از خط مقدم، یک گوشی هوشمند حاوی رمزهای دسترسی به چندین کانال ارتباطی را به اوکراینی‌ها تحویل داده بود؛ کانال‌هایی که آن‌ها ماه‌ها از آن برای دسترسی به تصاویر زنده ده‌ها پهپاد و دوربین نظارتی روسیه استفاده کردند. استوپنیکوف نسبت به بازگشت به میدان جنگ تردید داشت و وسوسه می‌شد که زندگی جدیدی را در جای دیگری آغاز کند.

اما این گزینه با خطرات بزرگی همراه بود. پیش از آن، یکی دیگر از جداشدگان، خلبان ارتش روسیه به نام ماکسیم کوزمینوف، سال قبل با بالگرد تهاجمی «می-۸» (Mi-8) خود به اوکراین گریخته و در ازای دریافت ۵۰۰ هزار دلار پاداش، آن را به کی‌یف تحویل داده بود. شش ماه بعد، درست زمانی که کوزمینوف به آپارتمان اجاره‌ای‌اش در سواحل اسپانیا می‌رسید، توسط یک قاتل به ضرب گلوله کشته شد. بدین ترتیب، پیام به گوش تمام کسانی که به فکر خیانت به روسیه بودند، رسید.

استوپنیکوف متوجه تناقض اصلی در وضعیت خود شد: امن‌ترین مکان برای کسانی که به روسیه پشت کرده‌اند، اوکراین است؛ یعنی درست در نزدیکی نیروها و کشوری که از آن گریخته‌اند. دو روز پس از آن دیدار، او پیامی برای کاپوستین فرستاد: او پذیرفته بود که به آن‌ها بپیوندد.

با این حال، یک مسئله‌ی مهم همچنان حل‌نشده باقی مانده بود. همسر استوپنیکوف در «بورزیا» مانده و با جمع صمیمی همسران افسران، پیوند نزدیکی برقرار کرده بود. استوپنیکوف پس از پیوستن به «سپاه داوطلبان روسیه» (RVC)، با لیزا تماس گرفت تا بپرسد آیا حاضر است به او بپیوندد یا خیر.

او انتظار چنین پاسخی را نداشت. لیزا به او گفت که خواهان زندگی‌ای آرام، دور از جنگ و در نزدیکی والدینش است. استوپنیکوف توضیح داد که از ارتش روسیه گریخته تا بتواند برای او و خانواده‌اش زندگی بهتری در خارج از کشور فراهم کند.

پس از آن تماس، او بارها برای لیزا پیام فرستاد تا شاید بتواند متقاعدش کند. وقوع نبردی سنگین در شمال اوکراین باعث شد او برای مدتی از افسردگیِ رو به وخامت خود فاصله بگیرد؛ اما لیزا تصمیمش را گرفته بود. او در یکی از پیام‌هایش نوشت: «این رویای تو بود، نه رویای من.»

استوپنیکوف در اواخر سپتامبر آخرین پیامش را برای او فرستاد. وقتی پاسخی دریافت نکرد، دوباره پرسید: «یعنی دیگر با هم حرف نمی‌زنیم؟» لیزا هرگز پاسخی نداد.

یک سال بعد، پس از آنکه استوپنیکوف ماجرای خود را در یک مصاحبه ویدیویی دو ساعته با «کارپنکو» بازگو کرد، مقامات روسیه در چارچوب یک پرونده کیفری مربوط به فرار او از خدمت، از لیزا بازجویی کردند. لیزا به رسانه‌های دولتی روسیه گفت که تصمیم همسرش برای کمک به اوکراین، حکم خیانت را دارد. او گفت: «او به من هم خیانت کرد.»

تا پیش از این مصاحبه، فرماندهی نظامی روسیه هیچ مدرکی دال بر زنده بودن استوپنیکوف نداشت. نام او در فهرست کسانی ثبت شده بود که بدون اجازه محل خدمت را ترک کرده‌اند (AWOL) و تصور می‌شد که کشته شده باشد. حالا دادستان‌ها به سراغ بستگان او در شهر «اُمسک» رفتند و از ساکنان مجتمع‌های مسکونی‌ای که خانواده‌اش در آنجا زندگی می‌کردند، پرس‌وجو کردند. اما در آن زمان، دیگر خبری از تاتیانا و آلیسا در آنجا نبود.

«آیا این واقعاً جنگ ماست؟»

در فوریه ۲۰۲۵، مادر و دختر هر کدام یک کوله‌پشتی و یک چمدان برداشتند. آن‌ها عازم مولداوی بودند تا از آنجا پیاده وارد خاک اوکراین شوند؛ جایی که قرار بود «کارپنکو» به استقبالشان بیاید.

آن‌ها وسایل کمی با خود بردند تا با داستان ساختگی‌شان مبنی بر رفتن به یک تعطیلات کوتاه در خارج از کشور، همخوانی داشته باشد. با این حال، تاتیانا نتوانست در برابر یک دل‌بستگی مقاومت کند: او دسته‌ای از موهای دوران نوزادی آلیسا و استوپنیکوف را که از سال‌ها پیش نگه داشته بود، به همراه چند عکس قدیمی و مدرک تحصیلی دبیرستان استوپنیکوف، در پوشه‌ای گذاشت و با خود برداشت.

او ماه‌های پیش از آن را صرف پاسخ دادن به تماس‌های مقامات نظامی روسیه کرده بود. آن‌ها از او می‌خواستند که استوپنیکوف را — اگر زنده است — متقاعد کند تا خود را تسلیم کند. او وانمود کرد مادری پریشان‌حال است و با حالتی هیستریک (آشفته و پرخاشگرانه) استدلال کرد که پیدا کردنِ پسرش وظیفهٔ خودِ آن‌هاست.

وقتی به فرودگاه «اُمسک» رسیدند، مأمور گمرک گذرنامه‌هایشان را بررسی کرد و سپس رو به آلیسا کرد. او از این دختر ۱۶ ساله پرسید: «این مادرت است؟» آلیسا سر تکان داد. مرد دوباره پرسید: «تاریخ تولد مادرت چه روزی است؟» این سؤالی معمول برای تأیید نسبتِ میان آن‌ها بود. اما آلیسا خشکش زد و ذهنش کاملاً خالی شد. پلک زد، مکثی کرد و زیر لب گفت: «زمستان است.»

تاتیانا که از این موقعیت یخ کرده بود، به شوخی پناه برد و گفت: «می‌دانید که نوجوان‌ها چطورند؛ اصلاً به فکر والدینشان نیستند.» مأمور لبخند بی‌رمقی زد و گفت: «بله، من هم فرزند نوجوان دارم.» سپس مهر ورود را در گذرنامه‌هایشان زد و اجازه داد عبور کنند.

استوپنیکوف توانست برای مدتی کوتاه از خط مقدم مرخصی بگیرد تا در محل اقامت موقتشان در کی‌یف به استقبال آن‌ها بیاید. تاتیانا یک سال و نیم بود که او را ندیده بود و تغییر چهرهٔ پسرش او را عمیقاً تحت تأثیر قرار داد. او کمی وزن اضافه کرده بود و ریشی پرپشت و سبیلی کلفت و تاب‌دار داشت؛ ظاهری که میان جنگجویان «سپاه داوطلب روسیه» (RVC) رایج است و از ضدانقلابیون روسِ دوران سال ۱۹۱۷ الهام گرفته شده است.

در گفتگوهایی که طی روزهای بعد انجام شد، تاتیانا به او گفت که در مورد تصمیمش برای ترک دوبارهٔ خانواده و بازگشت به میدان نبرد، دچار تردید و کشمکش درونی است. او پرسید: «آیا این واقعاً جنگِ ماست؟»

استوپنیکوف از احساس وظیفه‌ای که در خود حس می‌کرد، سخن گفت. او می‌خواست بابتِ حضورش در یک نیروی متجاوز و بی‌رحم، جبران مافات کند. او معتقد بود که هر شهروند روس در قبال این جنگ و کمک به پایان دادن به آن، مسئولیت دارد. او به مادرش پاسخ داد: «بله، این جنگِ ماست.»

مأموریتی تازه در آن سوی جبهه

تابستان امسال، استوپنیکوف در میان ده‌ها تن از جنگجویان «سپاه داوطلب روسیه» (RVC) بود که در محوطه‌ای باز در میان جنگلی نزدیک به خط مقدم در شرق اوکراین گرد هم آمده بودند. آن‌ها چندین آتش روشن کردند و پیرامون بقایای سنگی یک کلیسای باستانیِ متعلق به دوران پیش از مسیحیت، حلقه‌ای تشکیل دادند.

آن‌ها در حالی که تفنگ‌هایی را در دست داشتند که زمانی متعلق به همرزمانِ کشته‌شده‌شان در میدان نبرد بود — و اکنون نام‌های مستعار آن همرزمان بر روی سلاح‌ها حک شده بود — یکی‌یکی جلو رفتند و تفنگ‌ها را بر زمین گذاشتند. پس از ادای چند جمله در یادبود جان‌باختگان، مشت‌های خود را بر سینه فشردند و فریاد زدند: «برای همیشه در صفوف ما!»

استوپنیکوف اکنون در برابر همان تیپ روسی‌ای قرار گرفته که پیش‌تر آن را ترک کرده بود. داستان او الهام‌بخش دیگران نیز شده است. اوایل امسال، یک خلبان پهپاد روس پیش از آنکه با شتاب از خط مقدم عبور کند و به طرف دیگر بگریزد، یک نارنجک جنگی به داخل پادگان نظامی خود پرتاب کرد. یکی دیگر از کسانی که از ارتش روسیه جدا شد و به اوکراین پیوست، گفت که قصد داشته رکورد استوپنیکوف — یعنی از پای درآوردن ۳۰۰ سرباز روس — را بشکند. شبکه خبرچین‌های کارپنکو اکنون به فعالیتی شبانه‌روزی تبدیل شده است، به‌طوری که منابع قدیمی و باسابقه، ماهانه ۴۰۰۰ دلار دریافت می‌کنند.

هنگامی که استوپنیکوف به تماشای مراسم یادبود جان‌باختگان ایستاده بود، چشمانش پر از اشک شد. او همسرش را از دست داده بود. مادر و خواهرش در مکانی امن به سر می‌بردند، اما ماه‌ها بود که آن‌ها را ندیده بود.

آپارتمانی که در آن اقامت داشت، نشان‌دهنده‌ی سبک زندگی بسیار ساده و بی‌آلایش بود؛ او تمام دارایی‌هایش را در دو کیسه جای داده بود. در کنار دیوار، یک سلاح ضدپهپاد قرار داشت؛ ابزاری که او در مأموریت‌هایش — برای تعمیر تجهیزات ارتباطی در عمقِ «منطقه مرگ» (میان مواضع روسیه و اوکراین) — با خود می‌برد.

در اوکراین، او دیگر یک افسر نظامی نبود. به دیگر روس‌های بدون درجه که در کنارش ایستاده بودند، نگاه کرد. برخی از آن‌ها در داخل روسیه دفاتر سربازگیری ارتش را به آتش کشیده بودند و یا با شرکت در اعتراضات، خطر زندانی شدن را به جان خریده بودند. اکنون همگی در کنار هم می‌جنگیدند تا کشورشان را پس بگیرند. استوپنیکوف می‌گفت که این مردان، خانواده‌ی جدید او هستند.

او به عهدی اندیشید که تقریباً یک دهه پیش در دانشکده افسری بسته بود. او گفت: «آیا به سوگند خود خیانت کردم؟ من پیمان بسته بودم که از آزادی، استقلال و نظم قانونی دفاع کنم؛ اما پوتین هر سه را نابود کرد.»