این انقلاب، ملی و میهنی است

با اعتراضات بازاریان تهران در هفته‌ی گذشته و سر برکشیدن مردم بعضی از شهرهای ایران در همراهی با آن‌ها، گمانم این بود مخالفت‌ها و تظاهرات بیش از دو سه روز نخواهد پایید. اما اکنون که این خط‌ها را نگارش می‌کنم، هشتمین روز مرحله‌ی جدید جنبش ملی ایرانی‌ها است.

هنوز باور ندارم تحولات اخیر ونزوئلا و بازداشت حاکم کثیفِ تحمیلی و غیرقانونی آن، تأثیر مهمی در خیابان‌های ایران بگذارد، ولی شادمانی مردم کشورم و ترس شدید مستبد جمهوری اسلامی از این تحول مهم در آمریکای لاتین، امری آشکار است.

تظاهرات مردم ایران، ادامه‌ی جنبش سبز تا انقلاب «زن، زندگی، آزادی» است. به نظرم این تظاهرات عمیق که نقش دختران و پسران جوان در آن خیلی پررنگ‌تر از قبل است، می‌تواند آغاز جدیِ پایانِ جمهوری اسلامی باشد.

همه‌ی مخالفان صادق حکومت دینی و ولی‌فقیه، معادلات سیاسی خود را در داخل ایران تحلیل و جست‌وجو می‌کنند. هر فرد یا تشکل ایرانیِ مقیم خارج از کشور حق دارد علیه جمهوری اسلامی فریاد زده و از انقلاب چندساله‌ی مردم سکولار ایران دفاع کند، ولی باید بدانند «این انقلاب، ملی و میهنی است». به معنای دیگر، هیچ‌کسی حق «فرصت‌طلبی و ریاکاری» ندارد.

این جنبش (نه شورش)، به هیچ‌وجه «موسادی» و «پهلویستی» نیست و اگر نام پهلوی بعضاً شنیده می‌شود، تنها به این علت است که اپوزیسیون جمهوری اسلامی مصداق دیگری ندارد. البته به‌عنوان یک مخالف مطلق جمهوری اسلامی، باور جدی دارم گروه هفده‌نفره‌ای که بیانیه داده و همه‌ی آن‌ها چهره‌های ملی و بین‌المللی هستند، اکنون بهترین رهبری برای هدایت جنبش می‌تواند باشد.

این شعار «رضاشاه روحت شاد» مشعر به سرسلسله‌ی پهلوی است که به‌رغم تفاوت‌های اساسی با حکم‌رانی پسرش، از جمهوری اسلامی ۵۸ سال سالم‌تر و بهتر بود. نسل جوان امروز که به خیابان آمده، به نسل انقلاب ۵۷ می‌گوید شما با سرنگونی دولت پهلوی (امر اجتناب‌ناپذیر)، ایران را از توسعه، مدرنیزاسیون و دموکراسی عقب راندید.

به‌عنوان یک کنش‌گر سیاسی و مدنی، ضمن احترام به هر مبارز سیاسی، هیچ جایگاهی برای سلطنت‌طلبان در ایران «پسااسلامی» نمی‌بینم. حتماً انتقاد تهاجمی به آقای رضا پهلوی را هم یک خطای سیاسی می‌دانم.

نشانِ دیگری از امیدبخشی این قیام، کمتر کشتنِ جوانانِ سرزمین است. این نشانِ میمون را باید در تحلیل و تفسیرمان دخالت دهیم. قطعاً حضور کمتر نیروهای فراجا در فجایعِ سنتیِ کشتارِ حکومتی مردم، دیدنی و ستودنی است. از سوی دیگر، ایستادگی خانواده‌های آسیب‌دیده در مقابل مزدوران، قوی‌تر و شجاعانه‌تر شده است.

اجازه دهید پیش‌بینی کنم: اگر مبارزات فعلی مردم، و مخصوصاً جوانان وطن، چند روز دیگر پایداری خود را شاهد شود، این همان «زندگیِ با انقلاب» است که «تنفسِ فرصتِ تدبیر» حکومت را بند خواهد آورد.

تلگرام نویسنده