بشری مصطفوی، شهروند بهائی
زن باردار در میان دهها بهائی زندانی در ایران
ژنو —۱ خرداد ۱۴۰۵
بشری مصطفوی، زن باردار بهائی از شهر رفسنجان در جنوب شرق ایران، یکی از دهها بهائی است که طی ماههای اخیر، همزمان با تشدید کارزار بیرحمانۀ جمهوری اسلامی برای آزار و سرکوب این اقلیت دینی، بازداشت و زندانی شدهاند.
بشری یکی از حدود ۸۰ شهروند بهائی است که از زمان آغاز درگیریهای اخیر در اواخر بهمن در چارچوب موج گستردهای از نقض حقوق بشر توسط مقامات حکومت ایران، بازداشت، دستگیر و زندانی شدهاند. تاکنون بیش از ۴۰۰ مورد نقض حقوق بشر با حمایت حکومت ایران علیه بهائیان در سراسر کشور گزارش شده است؛ مواردی از قبیل دستگیریها و بازداشتها، یورشهای خشونتآمیز به منازل، مصادرۀ غیرقانونی اموال و ممانعت از اجرای عدالت از سوی مقامات قضائی.
جامعۀ جهانی بهائی همچنین در هفتههای اخیر دربارۀ وضعیت حاد و نگرانکنندۀ پیوند نعیمی و برنا نعیمی، دو پسرعمو در کرمان، اطلاعرسانی کرده است که به دلیل اتهامات بیاساس در ارتباط با اقداماتی که هرگز مرتکب نشدهاند، با اشکال بیرحمانه و وحشیانهای از شکنجه، اعدامهای نمایشی و اعترافگیریهای اجباری روبرو شدهاند.
سیمین فهندژ، نمایندۀ جامعۀ جهانی بهائی در سازمان ملل متحد در ژنو، گفت: «باور کردنی نیست که حکومت ایران، در شرایطی که در همۀ عرصهها با بحرانهای فزاینده روبهروست، بهجای آنکه توجه خود را به نیازهای شهروندانش معطوف کند، آزار و سرکوب بیشتر جامعهای بیگناه را در پیش گرفته است؛ جامعهای که بیگناهی آن برای جهانیان کاملاً مسلّم است.»
خانم فهندژ افزود: «معیار زمامداری، میزان قدرتی نیست که یک دولت بر شهروندانش اعمال میکند، بلکه مبتنی بر این است که چگونه منابع خود را برای توانمندسازی مردمش به کار میگیرد. زمامداری نباید ابزاری برای سرکوب انسانها به خاطر باورها، قومیت یا جنسیت آنها باشد و یا از فضای مبهم جنگ بهعنوان پوششی برای نقض شدید حقوق بشر استفاده کند.»
بشری مصطفوی که نخستین بار چند سال پیش بازداشت شده بود، به دلیل نبود شواهد کافی تبرئه شد؛ اما دادستانها به این حکم اعتراض کردند و دادگاه تجدیدنظر در ۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ رأی را نقض کرد. او اکنون باید در حالی که دوران بارداری خود را سپری میکند، چهار ماه را در زندان کرمان بگذراند.
اظهارات قاضی در جریان فرجامخواهی دادستان نسبت به حکم تبرئه، به وضوح ثابت میکند که تعصبات مذهبی تنها انگیزۀ آزار و سرکوب بهائیان است؛ قاضی گفته است: «شما بهائی هستید و در کشور اسلامی باید تاوان بهائی بودن خود را بدهید». دو زن بهائی دیگر به نامهای دیدار احمدی و ناهید نعیمی، که پیشتر دستگیر، تبرئه و سپس همراه با بشری دوباره بازداشت شده بودند، نیز از ۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ دورۀ محکومیت خود را آغاز کردند.
درخواستهای بشری مصطفوی برای مرخصی از زندان، از جمله برای مراجعههای پزشکی و انجام آزمایش ضروری مربوط به بارداریاش، رد شدهاند. حکومت ایران باید دستکم به بشری اجازه دهد در آزمایش پزشکی مربوط به بارداریاش در تاریخ ۹ خرداد شرکت کند.
شکیلا قاسمی، زن ۲۶ سالهای از کرمان، که بیش از ۱۰۰ روز در بازداشت بوده و دستکم ۱۰ هفته را در سلول انفرادی گذرانده است، از جمله دهها نفری است که در ماههای اخیر زندانی شدهاند. شکیلا از زمان بازداشتش در ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، پس از هجوم مأموران لباسشخصی به منزلش و توقیف وسایلش، تماس محدود یا تقریباً هیچ تماسی با خانواده خود نداشته است.
هنگامی که خانوادۀ شکیلا پس از آغازِ درگیریهای اخیر در ۹ اسفند، خواستار مرخصی او از زندان کرمان شدند، مقامات به آنها گفتند: «هیچ زندانی بهائی آزاد نخواهد شد». این در حالی است که در همین دوره، به دهها تن دیگر از زندانیان عقیدتی و محکومان جرایم عادی مرخصی اعطا شد.
بهائیان بازداشتشده، به دلیل حبس طولانیمدت در سلول انفرادی، محرومیت از خدمات درمانی، و نیز فشار روانی شدید ناشی از بازداشت بدون دسترسی به خانواده، وکیل، یا روند دادرسی عادلانه، با وضعیتهای اضطراری پزشکی روبهرو شدهاند.
دو مورد از تکاندهندهترین این پروندهها مربوط به پیوند نعیمی، ورزشکار رشتۀ شنا است. او در تاریخ ۱۸ دی ۱۴۰۴ به اتهامات بیاساس تحریک به ناآرامی بازداشت شد و پیش از انتقال به زندان، در یکی از بازداشتگاههای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نگهداری میشد. پیوند دستکم ۱۰ روز متوالی تحت شکنجه قرار گرفت. دست و پای او را بهمدت ۴۸ ساعت بسته نگه داشتند، از آب و غذا محروم کردند و دو بار تحت اعدام نمایشی قرار دادند. او همچنان در زندان کرمان بهسر میبرد و بدون برخورداری از روند دادرسی عادلانه در بازداشت نگه داشته شده است.
برنا، پسرعموی پیوند، قهرمان کاراته و پدر کودکی سهساله، در تاریخ ۱۰ اسفندماه بازداشت شد. مأموران سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که از او بازجویی میکردند، او را با شوک الکتریکی شکنجه کردند که منجر به سوختگی شدید پاها و ساقهایش شد. او همچنین دو بار تحت اعدامهای نمایشی قرار گرفت.
اعدامهای نمایشی، از شدیدترین اشکال شکنجۀ روانی بهشمار میروند و بر اساس حقوق بینالملل ممنوعاند.
خانم فهندژ گفت: «محبوس کردن یک زن باردار بیگناه در پشت میلههای زندان نهایت بیرحمی است. این اقدام نه تنها خود او، بلکه جنینی را که در وجود خود حمل میکند، مجازات میکند.»
خانم فهندژ گفت: «زمامداران ایران سرانجام باید با این حقیقت روبرو شوند که هر یک از ۹۰ میلیون انسانی که در مرزهای این کشور زندگی میکنند، سزاوار برخورداری از حقوق کامل و برابر انسانیاند و مسئولیت هر یک از آنها بر عهدۀ حکومت است. نمایش تنوع ایران در مجامع جهانی بیمعنا است، هنگامیکه پشت درهای بسته، همان تنوع با زندان، آزار و تبعیض مواجه میشود. بافت کمنظیر فرهنگها، هویتها و باورها در ایران باید مایۀ افتخار واقعی ملی باشد، افتخاری که میبایست نهفقط در سخن، بلکه در عمل نیز بازتاب یابد.»
خانم فهندژ افزود: «ما از حکومت ایران میخواهیم که پیش از موعد بعدی مراجعۀ پزشکی بشری در ۹ خرداد، او را بیقیدوشرط آزاد کند و همچنین خواهان آزادی همۀ بهائیانی هستیم که در هفتههای اخیر زندانی شدهاند، افرادی که مقامات حکومت ایران بیرحمانه کوشیدهاند در میانۀ بحران، آنها را مقصر جلوه دهند.»
