سوئد باید در کنار صلح بایستد – نه مشروعیتبخشی به جنگ
نامه سرگشاده در اعتراض به دعوت از رضا پهلوی برای سخنرانی برای نمایندگان پارلمان
«وقتی غیرنظامیان کشته میشوند و جوامع به ویرانه تبدیل میگردند، سوئد باید بهروشنی در کنار صلح بایستد. اینکه همزمان در پارلمان به فردی (رضا پهلوی) که از حملات نظامی حمایت میکند تریبون داده شود، خطر آن را دارد که یک جنگ در جریان مشروعیت پیدا کند. این کار با سنت سوئد بهعنوان مدافع حقوق بینالملل و دیپلماسی در تضاد است»
توضیح: نامهٔ سرگشاده زیر، خطاب به رئیس پارلمان سوئد با امضاهای بسیاری از دانشگاهیان و چهرههای فرهنگی، سیاسی و مدنی در سوئد، در اعتراض به دعوت ن حزب خارجیستیزِ دموکراتهای سوئد و حزب محافظهکارِ دموکراتهای مسیحی از رضا پهلوی برای سخنرانی در برابر نمایندگان پارلمان سوئد نوشته شده است. قابل توجه آنکه در رسانههای عمومی، بهخصوص رسانههای فارسیزبان، بهنادرست چنین القا شده است که او رسما از سوی پارلمان سوئد بهعنوان یک نهاد دعوت شده است.
این نامهٔ برای اطلاعِ سخنگوی پارلمان و از طریق او برای آگاهی دیگر نمایندگان پارلمان ارسال شده است و همزمان در اختیار رسانهها نیز قرارمیگیرد تا با انتشار عمومی آن، انتقادها و هشدارهای بخشی از کسانی که با جنگ و تجاوز آمریکا و اسرائیل علیه ایران و همچنین با این دعوت که نوعی تبلیغ جنگ طلبی است، مخالفند، بازتاب یابد. در پاسخ از طرف سخنگوی پارلمان سوئد نیز ضمن سپاسگزاری از ارسال نامه و پیام تلفنی به او از جمله تصریح شده است:
«دیدار با رضا پهلوی یک برنامهٔ حزبی است که در محل پارلمان برگزار میشود. این برنامه توسط پارلمان سوئد سازماندهی نشده است. برگزارکنندگان آن گروه پارلمانی حزب دموکراتهای سوئد و گروه پارلمانی حزب دموکراتهای مسیحی هستند. پرسشهای مربوط به این رویداد باید به برگزارکنندگان ارجاع داده شود».
این نامه در فاصلهای کوتاه و با مهلت زمانی محدود برای گردآوری امضا تهیه شد. از همین رو، در فهرست زیر تنها نام بیش از صد نفر از کسانی آمده است که توانستند امضای خود را همراه با عنوان و حرفهشان در زمان مقرر ارسال کنند.
نامه سرگشاده جمعی از دانشگاهیان، فرهنگیان، و کنشگران سیاسی و مدنی به رئیس پارلمان سوئد
با توجه به جنگ تمامعیار و مغایر با حقوق بینالملل در خاورمیانه، ما امضاکنندگان این نامه نگرانی عمیق خود را از اینکه نمایندگانی از گروههای پارلمانی حزب دموکراتهای سوئد و حزب دموکراتهای مسیحی رضا پهلوی را برای سخنرانی در پارلمان سوئد دعوت کردهاند، اعلام میکنیم. او نه تنها از حملات نظامی غیرقانونی آمریکا و اسرائیل علیه ایران حمایت کرده، بلکه بهعنوان یکی از صداهای اصلی در این زمینه ظاهر شده است. این دعوت، در زمانی که ترامپ تهدید میکرد «یک تمدن کامل را نابود کند»، میتواند بهعنوان نوعی حمایت از یک جنگ در جریان تلقی شود.
این جنگ، که پس از پنج هفته به یک آتشبس شکننده رسیده، در میانهٔ مذاکرات دیپلماتیک دربارهٔ برنامه هستهای ایران و دیگر مسائل مناقشهبرانگیز طولانیمدت آغاز شد. بهجای آنکه به این مذاکرات فرصت داده شود، خشونتِ رو به تشدید در اولویت قرار گرفت. پیامدها از هماکنون ویرانگر است. هزاران غیرنظامی ایرانی کشته شدهاند. خانهها، بیمارستانها، مدارس، دانشگاهها و دیگر زیرساختهای حیاتی جامعه به ویرانه تبدیل شدهاند. بخشهای مهمی از صنعت کشور نابود شده و این امر به بیکاری گسترده، تعمیق سریع آسیبپذیری اجتماعی و اقتصادی و شرایط زندگی بسیار ناامن و شکننده انجامیده است. اظهاراتی از این دست که باید «ایران را به عصر حجر برگرداند و بمباران کرد» نشاندهندهٔ نگاهی به پیامدهای جنگ است که هیچ احترامی برای جان انسانها و حقوق بینالملل قائل نیست. همچون همیشه، این مردم غیرنظامیاند که بالاترین بها را میپردازند.
تأثیرات جنگ به مرزهای ایران محدود نمیماند. چندین کشور دیگر در منطقه نیز از پیامدهای انسانی، افزایش بیثباتی و وخامت وضعیت امنیتی متأثر شدهاند. همزمان، خطر آسیبهای گستردهٔ زیستمحیطی وجود دارد که میتواند پیامدهای بلندمدت بر جای بگذارد.
سوئد پیشتر سنتی طولانی در تلاش برای صلح، گفتوگو و دیپلماسی داشته است. در دههٔ ۱۹۸۰، این کشور نقشی مهم در میانجیگری در جنگ ایران و عراق ایفا کرد. این تاریخ به سوئد اعتباری ویژه بخشیده است – هم در میان ایرانیان و هم در سطح بینالمللی – بهعنوان صدایی برای راهحلهای مسالمتآمیز و خلع سلاح. اینکه در چنین شرایطی به فردی که جنگ و خشونت را بر دیپلماسی ترجیح میدهد تریبون داده شود، این سنت را تضعیف کرده و آن اعتبار را مخدوش میکند. این اقدام پیامهایی میفرستد که در تضاد با اصول حقوق بینالملل، حفاظت از غیرنظامیان و حل مناقشه از راه گفتوگو است؛ اصولی که سوئد مدتها از آنها دفاع کرده است.
در عین حال باید بر یک اصل بنیادین تأکید کرد: حق مردم ایران برای تعیین سرنوشت خود نباید با بمب و بازی قدرتهای خارجی ربوده شود. گذار از حاکمیت دیکتاتوری جمهوری اسلامی به یک نظام دموکراتیک، از دل مبارزهٔ خود مردم شکل خواهد گرفت و نه بهعنوان نتیجهٔ مداخلهٔ نظامی قدرتهای خارجی. این جنگ ویرانگر اکنون حتی به تضعیف و دشوارتر شدن فعالیت مخالفان در ایران انجامیده است؛ مخالفانی که همین هفتهٔ گذشته، در سایهٔ جنگ، شاهد اعدام شمار زیادی از آنها توسط رژیم بودهاند.
بهجای آنکه به حامیان تداوم جنگ تریبون و فضا داده شود، سوئد باید بهروشنی برای تنشزدایی، آتشبس و ازسرگیری مذاکرات تلاش کند. در زمانی که جهان به دیپلماسی بیشتر – نه کمتر – نیاز دارد، سوئد باید بر نقش خود بهعنوان نیرویی برای صلح پای بفشارد. جنگ با سکوت مشروعیت پیدا میکند. صلح با بمباران ساخته نمیشود.
امضا کنندگان:
۱. مایسا آللین – دانشیار مددکاری اجتماعی، دانشگاه سودرتورن
۲. الکساندرا آلوند – پرفسور جامعهشناسی بازنشسته، دانشگاه لینشوپینگ
۳. علی اثباتی – نمایندهٔ پیشین پارلمان (حزب چپ)
۴. فرشته احمدی – پرفسور جامعهشناسی، دانشگاه یوله
۵. شراره اخوان – دانشیار بهداشت عمومی، پژوهشگر وابسته به دانشگاه یوله
۶. پروین اردلان – نویسنده و کنشگر حقوق زنان
۷. شهلا اردلان – کنشگر سیاسی
۸. شعله ایرانی – ژورنالیست
۹. آذر ارفعزاده – کنشگر حقوق بشر
۱۰. شورا اسماعیلیان – روزنامهنگار فرهنگی و نویسنده
۱۱. صوفیا اسموله – دکترای مددکاری اجتماعی، دانشگاه میت
۱۲. مارینا استاگ – دکترای فلسفه در زبان عربی، ژورنالیست
۱۳. حسن اعتمادی – روزنامهنگار
۱۴. ژیلا افتخاری – متخصص روانشناسی بالینی
۱۵. منیژه افرا – پزشک متخصص
۱۶. سعید افشار – روزنامهنگار
۱۷. بریگیتا انگلین – بازیگر، کارگردان و رئیس تئاتر سراسری سوئد
۱۸. فاطمه البلدوی – روانشناس
۱۹. منصور اکبری – عضو هیئتمدیرهٔ نهاد همگرایی جمهوریخواهان ایران، استکهلم
۲۰. زهرا باقریشاد – پژوهشگر دکترا، مطالعات جنسیت، آکادمی آبو
۲۱. محمود بدری – عضو هیئت منصفه دادگاه اوپسالا (حزب سوسیالدموکرات)
۲۲. علیرضا بهتویی – پرفسور جامعهشناسی، دانشگاه سودرتورن
۲۳. آندرس بورمان – پرفسور تاریخ اندیشه، دانشگاه سودرتورن
۲۴. زهرا بیاتی – دکترای فلسفه در پداگوژی، دانشگاه گوتنبرگ
۲۵. ناظم تحویلزاده – استاد و دانشیار علوم سیاسی، دانشگاه سودرتورن
۲۶. سوزانا تویوانن – پرفسور جامعهشناسی، دانشگاه مَلارْدالن
۲۷. هوکان تُورن – پرفسور جامعهشناسی، دانشگاه گوتنبرگ
۲۸. علی حاجیقاسمی – پرفسور جامعهشناسی، دانشگاه سودرتورن
۲۹. نقی حمیدیان – نویسنده، کنشگر جمهوریخواه
۳۰. شهرام خسروی – پرفسور انسانشناسی اجتماعی، دانشگاه استکهلم
۳۱. هایده درآگاهی – پژوهشگر و استاد پیشین ادبیات انگلیسی
۳۲. مهرداد درویشپور – استاد و دانشیار مددکاری اجتماعی، دانشگاه مَلارْدالن
۳۳. لورنا دلگادو – نمایندهٔ مستقل پارلمان سوئد
۳۴. مارتین (عزت) دولتآبادی – کنشگر مدنی
۳۵. مهدی دهنوی – کنشگر سیاسی
۳۶. قدسی ذوالفقاربِگی – رئیس بخش، آزمایشگاه دانشگاهی کارولینسکا
۳۷. دانیل ریاضت – نمایندهٔ مستقل پارلمان سوئد
۳۸. هلیا ریاضت – مدیر مدرسهٔ یروا
۳۹. آرنه روث – روزنامهنگار، سردبیر پیشین بخش فرهنگی داگنز نیهتر
۴۰. رنه روزالس – پژوهشگر، مرکز چندفرهنگی
۴۱. ناصر زراعتی – نویسنده، کارگردان و منتقد فیلم
۴۲. حسن زهتاب – عضو هیئتمدیرهٔ کانون جمهوریخواهان ایرانی جنوب سوئد
۴۳. حسین شیبان – دانشیار تاریخ، دانشگاه استکهلم
۴۴. کارل-اولریک شیروپ – پرفسور اتنیک و مهاجرت، دانشگاه لینشوپینگ
۴۵. مهدی صدیقزاده – دانشیار پداگوژی، دانشگاه سودرتورن
۴۶. محمدعلی صنمراد – دکترای سیستمهای اطلاعاتی، دانشگاه کوبه ژاپن
۴۷. محمود عبدی – عضو هیئتمدیرهٔ انجمن جمهوریخواهان ایرانی غرب سوئد
۴۸. نسیم عقیلی – کارگردان و هنرمند
۴۹. مینو علی نیا – دانشیار جامعهشناسی، دانشگاه اوپسالا
۵۰. ناهید قاجار – کنشگر حقوق بشر
۵۱. کتایون کشاورزی – دستیار پژوهشی، مؤسسهٔ پژوهشهای اجتماعی
۵۲. فتانه فراهانی – پرفسور مردم شناسی، دانشگاه استکهلم
۵۳. سیاوش فرجی – کنشگر سیاسی
۵۴. آتنا فرخزاد – نویسنده و شاعر
۵۵. کارین فلنسنر – دانشیار علوم تربیتی، دانشگاه وست
۵۶. لیلا قرایی – رئیس شبکهٔ زنان
۵۷. هنگامه قرهباغی – ارتباطگر اجتماعی
۵۸. مارکوس لائوری – دانشیار کار اجتماعی، دانشگاه میت
۵۹. کنت لوئیس – وکیل، رئیس پیشین وکلای بدون مرز
۶۰. آنا لوند – پرفسور جامعهشناسی، دانشگاه استکهلم
۶۱. استفان لوند – پرفسور پداگوژی، دانشگاه استکهلم
۶۲. ریان لوند – پرفسور پداگوژی، دانشگاه استکهلم
۶۳ . لیزبت لوندال – پرفسور کار آموزشی، دانشگاه اومئو
۶۴. آنا لوندبری – پرفسور جامعهشناسی حقوق، دانشگاه لینشوپینگ
۶۵. مزدک لیماکشی – عضو هیئتمدیرهٔ ائتلاف برای جمهوری دموکراتیک و سکولار
۶۶. ادا مانگا – مدیر پژوهش، مرکز چندفرهنگی
۶۷. غنی مجیدی – مدرس، دانشگاه سودرتورن
۶۸. سارا نیلسون محمدی – محقق دوره دکترا، دانشگاه مالمو
۶۹. آذر محلوجیان – نویسنده
۷۰ لئونارد مولیناری – مدرس مددکار اجتماعی، دانشگاه سودرتورن
۷۱. مینا مهرابپور – کنشگر سیاسی
۷۲. مریم میرشهلازایی – پژوهشگر
۷۳. رانی نایر – طراح رقص
۷۴. محسن نجات – نویسنده
۷۵. سورایا ندیمپور – سخنگوی صدای زنان سوسیالدموکرات ایرانی
۷۶. آندرش نیرگورد – پرفسور، دانشگاه لینشوپینگ
۷۷. کارین نورمان – پرفسور انسان شناسی اجتماعی، بازنشسته، دانشگاه استکهلم
۷۸. کاظم (جواد) نوروزیان – کنشگر سیاسی
۷۹. فروغ نوروزیان – دانشیار، دانشگاه گوتنبرگ
۸۰. کاوه نوری – کارشناس هوش مصنوعی و حقوق بشر
۸۱. طاهره نوری – کنشگر حقوق زنان
۸۲. محسن نکومنش – نویسنده
۸۳. کریستینا نیلسون – دانشجوی کارشناسی ارشد مددکاری اجتماعی، دانشگاه میت
۸۴. اولریکا نیلسون – دکترای تاریخ
۸۵. یورگن نیسن – مدرس ارشد ، دانشگاه لینشوپینگ
۸۶. امیر نیلو – کنشگر سیاسی
۸۷. مالین هولگرسون – هنرمند و تهیهکنندهٔ فرهنگی
۸۸. ماریا هوپستادیوس – مدرس مددکاری اجتماعی، دانشگاه مَلارْدالن
۸۹. شیخ واگه – پرفسور، دانشگاه سودرتورن
۹۰. رکسان وزیری – پزشک
۹۱. فرح وصالی – پژوهشگر، مؤسسه کارولینسکا
۹۲. مینا وندین – مربی حمایتی
۹۳. امین پارسا – دانشیار جامعهشناسی حقوق، دانشگاه هالمستاد
۹۴. لیزبت پیپینگ – نویسنده
۹۵. مسعود واثقی – کنشگر سیاسی
۹۶. سوفی کارلسون – مدرس مددکاری اجتماعی، دانشگاه میت
۹۷. آنجلیکا کافرل-لیندال – پژوهشگر دکترا مددکاری اجتماعی، دانشگاه میت
۹۸. مسعود کمالی – پرفسور جامعهشناسی و مددکار اجتماعی
۹۹. لیزا کینگز – دانشیار مددکاری اجتماعی، دانشگاه سودرتورن
۱۰۰. ماتیاس گاردل – پرفسور دینپژوهی تطبیقی، دانشگاه اوپسالا
۱۰۱. زابینه گروبر – پرفسور مددکاری اجتماعی، دانشگاه میت
۱۰۲. سهیلا یزدانپناه – استاد مطالعات جنسیت، دانشگاه سودرتورن
۱۰۳. استفان یونْسون – پرفسور، دانشگاه لینشوپینگ
۱۰۴. گلی ترقی، فعال زنان
۱۰۵. سعید تقوی، مسئول پلاتفرم صنفی ایران در اتحادیه کارگری ال سوئد
۱۰۶. میرصدر توکلیان، کارآفرین و سرمایهگذار
