تورکمنهای دمکرات ایران؛ وطن در خون نشسته است!
در روزهای ۱۸ و ۱۹ دیماه ۱۴۰۴، سیل خروشان مردمی که سالهاست زیر بار فقر، سرکوب و تحقیر له شدهاند، با فریاد سرنگونی رژیم جنایتکار آخوندی، خیابانهای شهرهای کوچک و بزرگ ایران را به تسخیر خود درآورد. مردمی که چیزی جز نان، آزادی و کرامت انسانی نخواستند، اما پاسخشان گلوله بود.
بنا بر آخرین گزارشهای دریافتی، بعد از اعتراضات مردمی در تورکمن صحرا، موج دستگیریها در گنبد کاووس به شدت گسترده و سازمانیافته بوده است. تمامی مجروحان حوادث اخیر را مستقیماً از بیمارستانها ربوده و به بازداشتگاهها منتقل کردهاند. گنبد امروز در محاصرهٔ ترس، سرکوب و وحشت دولتی قرار دارد.
رژیم تبهکار آخوندی، با سرکوبی عریان و کشتار سازمانیافتهٔ هزاران انسان بیدفاع، کوشید این قیام مردمی را به «دشمنان خارجی» نسبت دهد؛ دروغی نخنما که دیگر حتی خریدار داخلی هم ندارد. در نمایش رسوای دیگری، سفیران دولتهای خارجی را به تهران کشاند تا یاوههایش را بزک کند، اما این سیرک سیاسی نیز با بیاعتنایی و انزجار افکار عمومی فروپاشید.
امروز، سراسر میهن به گورستان خشم و سوگ بدل شده است؛ از گنبد کاووس تا تهران، از مشهد تا شیراز، از کردستان تا آذربایجان و......
مادران و پدرانی که فرزندانشان آماج گلوله های دژخیمان شده اند ، داغدارند و ملتی که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد، خشمگینتر ازهمیشه ایستاده است.
وظیفهٔ انسانی و سیاسی همهٔ آزادیخواهان این است که در کنار بازماندگان جانباختگان بایستند، نه در حاشیه وسکوت . باید با تمام توان، دست خانوادهها را گرفت، صدایشان را فریاد زد و این فاجعهٔ عظیم را به مسئولیت جمعی بدل کرد.
رژیم جنایتکار آخوندی بهخوبی میداند که به پایان خط رسیده است. چراغ عمرش رو به خاموشی است و برای چند صباح بیشتر، بیپروا حمام خون به راه میاندازد. امروز میان مردم و این رژیم، نه شکاف، که دریایی از خون جاری است؛ دریایی که بازگشتی برای حاکمان باقی نگذاشته است.
این رژیم رو به احتضار، در نبردی سرنوشت ساز با نیروهای آزادیخواه، عدالتطلب و میهندوست قرار دارد و خود نیز میداند که چه در داخل و چه در عرصهٔ جهانی، زمان علیه اوست.
ابر امید خواهد بارید. دیکتاتور به زبالهدان تاریخ پرتاب خواهد شد. وطن، هرچند زخمی و خونین، از این شب سیاه عبور خواهد کرد و کشتی آزادی مردم مقاوم ایران، بهرغم همه طوفانها، به ساحل خواهد رسید.
اما این گذار، بدون میثاقی عمومی، فراگیر و رادیکال ممکن نیست؛ میثاقی که همهٔ صداها را دربرگیرد و تصویر واقعی ایران رنگارنگ و متکثر را بازتاب دهد. این جنبش، نیازمند رهبریای تکثرگرا و پاسخگو است. تجربهٔ دههها مبارزه نشان داده است: هیچ نیرویی به تنهایی قادر به عبور از جمهوری اسلامی نیست.
هموطنان داغدار، مردم ترکمنصحرا!
بیایید متحد و بیامان، ماشین کشتار، اعدام و سرکوب رژیم را افشا کنیم. ما خواهان آزادی فوری و بیقید وشرط همهٔ بازداشتشدگان و زندانیان سیاسی هستیم.
تورکمن های دمکرات ایران
۴ بهمن ماه ۱۴۰۴
