شنبه پاریس / سعید مظفری
دیروز ۱۷-۰۱-۲۰۲۶ در اجتماع میدان پانتئون پاریس حاضر شدم تا با خانواده قربانیان قتل عام اخیر در ایران همدردی کرده باشم. از بسیاری از گروهها آمده بودند، از ایرانی و کرد و اوکرایینی و فرانسوی و عرب تا گرو های حقوق بشری و سندیکالیستها و سوسیالیستها و کمونیستها و مشروطه خواهان و مجاهدین و آنارشیستها و دیگران. تعداد هم درخور توجه بود، چند هزار نفر.
هدفم گزارش نیست. هدفم ابراز تاثر شخصی خودم است. از یک نظر خوشحال بودم که بالاخره در این دنیای آشوبناک یک گوشهای هست که آدمهایی با سلیقههای گوناگون جمع شوند و فریاد بزنند آنچه را که نمی خواهند. بگذریم که دو سلیقه تلاش کردند در این «آنچه را که نمی خواهند» دیگرانی را هم، بجز حکومت اسلامی را، بگنجانند ولی چون بر خلاف جو عمومی بود و شاید هم از ترس پلیسی که بخوبی بر اوضاع مسلط بود، نتوانستند.
از نظر دیگر این سئوال جدی و همیشگی دوباره در جانم شعله برافروخت که آیا با بازی های رایج در دموکراسی های اروپایی و تظاهراتی که شاید طرف توجه دولتهای اروپایی که به آرای مردم وابسته هستند قرار بگیرد، می توان تغییری که کمی مطابق این همه خون بناحق ریخته شده باشد، در حکومتهای غیر مشروع و ظالم و مستبد ایجاد کرد؟
باید اعتراف کنم که دارم به طرف یک نه ی بزرگ گرایش پیدا میکنم. نمیخواهم تاریخ و جغرافیا را بکاوم و از اینجا و آنجا نمونه جمع کنم. فقط میخواهم به پاسخ این پرسش نزدیک شوم بر بستر تجربیات مردم ایران. آیا تا کنون توانستیم با حکومتهایمان حرف بزنیم؟
دیروز حسرتم از نداشتن یک مجمع ملی (در اسم پافشاری ندارم) که قادر باشد مردم ایران را نمایندگی کند، در برابر حکومت، عمیقتر و سوزانندهتر شد. به این مجمع نیاز مبرم داریم همین حالا و در خارج از ایران. با حضور حداکثری همه گروه ها و اگر بطریقی خوشنامانی از داخل ایران هم بتوانند عضو شوند چه بهتر. در نبود احزاب آزاد و قوه قضاییه مستقل و نبود سلاح در دست مردم، شاید این تنها گزینه ما باشد که مجامع جهانی حرفمان را بشنوند و دادخواه ما باشند و اگر تصمیمی قرار باشد گرفته شود در مقابله با این فاشیسم مقدس، باید در صلاحیت این مجمع باشد وگرنه باز هم در تظاهراتها شرکت میکنیم، در دست هر گروهی پرچمی، و شب به خانه بر میگردیم در حالی که مملکت همچنان در چنگال خون آشامانی میماند که بر خوشخیالی ما میخندند.
دشمن قوی و بیرحم فرصت خوبی است تا با هم کار کردن را بیاموزیم چنانکه یونانیان تا قبل از حمله ایرانیان با هم در جنگ بودند و فقط دشمن قوی آنان را مجبور کرد با هم کار کنند و از دل همین اجبار به همکاری، دموکراسی در آنجا زاده شد. تا زمانی که یاد نگیریم با هم کار کنیم، همه با هم اسیر دشمنیم.
