دخالت نظامی یا محاصره و انزوای کامل رژیم؟ / البرز سلیمی
«هشدار سوم »
نبرد کنونی مردم ایران صرفاً یک خیزش داخلی علیه استبداد نیست؛ این رویارویی تاریخی، به نقطهای تعیینکننده در معادلات امنیتی منطقه و جهان بدل شده است. رژیمی که چهار دهه با سرکوب داخلی، صدور خشونت، بیثباتسازی منطقه و تهدید مستمر صلح جهانی زیسته، اکنون در برابر اراده ملتی ایستاده است که برای پایاندادن به این چرخه ویرانگر به میدان آمدهاند.
سرنوشت این نبرد، نهتنها آینده ایران، بلکه امنیت خاورمیانه و جهان را نیز رقم خواهد زد.
انقلاب مردم ایران در دور کنونی، بهمراتب گستردهتر از خیزشهای پیشین، از مرزهای آشتیناپذیری و سازشناپذیری با رژیم جمهوری اسلامی گذر کرده است.
در باره کشتارهای هولناک خیابانی رژیم، برآوردهای گوناگونی ارائه شده است؛ از چند صد تا چند هزار نفر کشته، و بهیقین هزاران زخمی با آسیبهای شدید. این واقعیت تلخ، پیامد مستقیم روزهای نبردی سرنوشتساز است که اکنون در سراسر کشور جریان دارد.
آنچه دیگر جای تردید در آن باقی نمانده، حتمیت سرنگونی رژیمی است که ۴۷ سال با بیداد، کشتار و ویرانی ایران، به گونهای دوام خریده و ادامه حیات داده است. اکنون در این چرخش بزرگ تاریخی، مردم ایران با آگاهی روشن نسبت به ضرورت برچیدن کامل این نظام، با ارادهای ملی، شور، شوق و جانفشانی تمام به میدان آمدهاند.
در چنین شرایطی، دو پرسش بزرگ و دووجهی در برابر همگان قرار دارد:
۱. سرکوب و کشتار رژیم تا چه میزان میتواند ادامه یابد، و آیا این سطح از خشونت قادر است بار دیگر بقای رژیم را – ولو موقت – تضمین کند؟
۲. پشتیبانی دولتها، سازمان ملل، مجامع بینالمللی و نهادهای حقوق بشری از مردم ایران در شرایط کنونی، در برابر رژیمی ضدانسانی که به هیچ قانون و حقی پایبند نیست، از چه مسیرها و با چه اقداماتی ممکن است؟ و آیا مداخله نظامی خارجی موجه است یا نه؟
به گمان من، پیش از هرگونه درخواست مداخله نظامی، باید ابعاد واقعی کشتار و جنایات رژیم بهصورت مستند به افکار عمومی جهان ارائه شود و هم زمان، رژیم جمهوری اسلامی در حوزههای اقتصادی، حقوقی، دیپلماتیک و سیاسی، به طور قاطع در انزوا و محاصره قرار گیرد.
تعلیق روابط خارجی، قرار دادن سپاه و بسیج به لیست تروریسم بین المللی، پلمب سفارتخانهها و اعمال اقدامات بینالمللی شناخته شده علیه رژیمهای ناقض حقوق بشر، میتواند این رژیم را به زانو درآورد.
در چنین شرایط حساسی، راه پیشِ رو، شناخت، آگاهی، تفاهم و هوشمندی جمعی است؛ و گشودن فضای گفت وگوی ملی پیرامون راهحلهای چندگانه، پیششرط گذر کمهزینه تر از این بزنگاه تاریخی است.
۱۲ ژانویه ۲۰۲۶
البرز سلیمی
