نابودی زیرساختارها، خطر تجزیه ایران و پیامدهای آن / البرز سلیمی

هشدار نهم البرز سلیمی
نابودی زیرساختارها، خطر تجزیه ایران و پیامدهای آن

رویارویی ایالات متحده و اسرائیل با رژیم جمهوری اسلامی ایران — که با وعدههایی چون حذف سران رژیم، خنثیسازی ماشین سرکوب، مهار نیروهای نیابتی، تضعیف توان موشکی و در نهایت کنترل و مهار برنامه هستهای همراه بود — در آغاز با استقبال بخشی از هممیهنان ما مواجه شد. این استقبال، ریشه در امید به پایان یک ساختار سرکوبگر و گشایش مسیر آزادی و دموکراسی داشت.

اما من، همانند بسیاری از کنشگران آگاه سیاسی، رسانهای و میدانی، در سالیان گذشته همواره هشدار دادهام که چنین رویاروییای تنها در شرایطی میتواند به سود مردم ایران و در مسیر نجات کشور قرار گیرد که دو اصل بنیادین رعایت شود:

نخست، حفظ یکپارچگی سرزمینی ایران و جلوگیری از هرگونه روندی که کشور را به سوی تجزیه، بیثباتی پایدار یا جنگ داخلی و برادرکشی سوق دهد.
دوم، حفظ جان مردم غیرنظامی و جلوگیری از ویرانی زیرساختهای حیاتی کشور — زیرساختهایی که ستون فقرات حیات اقتصادی، اجتماعی و آینده ایران هستند.

تجربههای تاریخی بهروشنی نشان دادهاند که عبور از این خطوط قرمز، میتواند در زمانی کوتاه، احساسات اولیه و حتی شادی مقطعی را به بیاعتمادی عمیق، فاصلهگیری و در نهایت نفرت از عاملان این روند — چه داخلی و چه خارجی — تبدیل کند.
آزادی، دموکراسی و نجات یک کشور، هرگز بر روی تلی از ویرانی، فروپاشی اقتصادی و نابودی سرمایههای ملی بنا نخواهد شد.

آنچه امروز با آن روبهرو هستیم، نشانههای خطرناکی از تغییر ماهیت این رویارویی است:
گذار از یک تقابل محدود سیاسی–نظامی، به مرحلهای که در آن زیرساختهای حیاتی، پالایشگاهها، منابع انرژی و شریانهای اقتصادی کشور هدف قرار میگیرند. این مسیر، نه به آزادی، بلکه به تضعیف بنیانهای ایران و گشودن درهای بیثباتی بلندمدت منتهی خواهد شد.

همزمان، لازم است با صراحت گفته شود که نیروهای سیاسی و طیفهای مختلف اپوزیسیون، چه در داخل و چه در خارج از کشور — از جمله جریانهای سلطنتطلب و رسانهها و شبکههای اجتماعی همسو با آنان — در قبال این روندها مسئولیت دارند.

سکوت، همراهی، یا ناتوانی در مرزبندی روشن با تخریب زیرساختها و تهدید یکپارچگی کشور، آنان را در این مسیر مخرب شریک میسازد.

چنین نیروهایی، در صورت ادامه این روند، نهتنها شانسی برای ایفای نقش هدایتگر در آینده ایران نخواهند داشت، بلکه در داوری تاریخ نیز جایگاهی قابل دفاع نخواهند یافت. آینده ایران نیازمند نیروهایی است که بتوانند همزمان از آزادی، تمامیت ارضی، و منافع ملی دفاع کنند — نه آنکه یکی را به بهای نابودی دیگری قربانی سازند.

این هشدار، نه از سر انکار ضرورت تغییر، بلکه از درک عمق خطری است که ایران را تهدید میکند:
خطر فروغلتیدن به چرخهای از ویرانی، تجزیه و بیثباتی که خروج از آن ممکن است دههها به طول انجامد.

امروز، بیش از هر زمان دیگر، باید بر این اصل تأکید کرد:
نجات ایران، تنها از مسیری میگذرد که در آن زندگی مردم، زیرساختهای کشور و یکپارچگی سرزمین ایران حفظ شود.
هر مسیری جز این، حتی اگر با شعار آزادی آغاز شود، میتواند به فاجعهای تاریخی ختم گردد.

پاینده ایران
البرز سلیمی
۲۸ اسفند ۱۴۰۴