iran-emrooz.net | Fri, 08.05.2026, 9:23

متن زیر، بروز شده یادداشت ۱۷ می ۲۰۱۹ (۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۸) کانال تلگرامی است. لطفا هر دو مرور شود.

​در ۱۳۹۸ (۲۰۱۹) تصورم این بود که جمهوری اسلامی با گسترش نفوذ خود تا مدیترانه و باب‌المندب، می‌تواند عمق استراتژیک دریایی خود را افزایش دهد. ولی امروز، در اردیبهشت(می) ۲۰۲۶، واقعیتِ میدان نشان می‌دهد که عمق استراتژیک دریایی ایران همچنان “صفر” است. همان‌ حدس پایانی که در ۱۳۹۸ زده شد.
​
​ایران پیشتر تلاش کرده بود با استفاده از متحدین خود در دریای سرخ (یمن) و حضور در خاور مدیترانه(سوریه و حزب الله)، خط مقدم را از خلیج فارس دور کند. ولی نتایج میدانی نشانگر چشم انداز زیر است:

۱- تداوم محاصره
به رغم ایذاهای موشکی و پهپادی ایران، نیروی دریایی آمریکا (ناوگان پنجم و نهم) همچنان با ایجاد “زون‌های ممنوعه” و کنترل کریدورهای اصلی، عملا صادرات و واردات ایران را در بنادر جنوبی قفل کرده اند.

۲- رویای مخدوش مدیترانه و دریای سرخ
حضور ایران در مدیترانه از لایه “عملیات روانی” فراتر نرفته است. نبود عقبه لجستیکی دریایی و پایگاه‌های ثابت، باعث شده ایران نتواند از این جبهه برای شکستن فشار در جنوب استفاده کند.
​
۳-​ استراتژی زنبوری
استراتژی استفاده از قایق‌های تندرو و پهپادهای انتحاری (زنبوری) که زمانی “برگ برنده” تلقی می‌شد، در تقابل مستقیم با ناوگان مدرن آمریکا تا اردیبهشت ۱۴۰۵ با چالش های جدی روبرو شده است

۴- ​انهدام ناوها
واقعیت تلخ این است که ایران تا به امروز نتوانسته حتی یک ناو اصلی آمریکا را غرق کند. سیستم‌های دفاعی لیزری و جنگ الکترونیک ناوهای کلاس “جرالد فورد” و “لینکلن”، لایه‌های حفاظتی را غیرقابل نفوذ کرده‌اند.

۵- ​جنگ‌ نامتقارن
در حالی که ایران برای هر حمله هزینه سنگینی می‌پردازد، محاصره دریایی آمریکا بدون نیاز به درگیری وسیع، شریان اقتصادی کشور را خشک کرده است.

​یادداشت سال ۱۳۹۸ من، پیش‌بینی می‌کرد که اگر دفاع رو به جلو محقق نشود، قلمرو ایران میدان نبرد می‌شود. امروز در می ۲۰۲۶، این پیش‌بینی به شکلی فاجعه‌بار محقق شده است؛ ولی نه لزوماً با بمباران شهرها، بلکه با “نبرد در گلوگاه‌های معیشتی”.

وقتی ایران نتوانسته حتی یک مسیر امن برای نفت‌کش‌های خود در برابر محاصره آمریکا باز کند، یعنی “عمق استراتژیک دریایی” عملاً وجود ندارد.

ختم کلام
​ ایران در “تله ساحلی” خود گرفتار شده است. دفاع رو به جلو بدون داشتن یک نیروی دریایی کلاسیک که قادر به “تثبیت حاکمیت در آب‌های آزاد” باشد، تنها یک فرار رو به جلو بوده که نتوانسته است مانع از قفل شدن بنادر و فروپاشی تبادلات دریایی شود.

​کوتاه آن‌ که بین “توان ناامن‌سازی” و “توان شکستن محاصره” تفاوت ماهوی وجود دارد؛ ایران اولی را دارد و در دومی (در برابر آمریکا) تا کنون ناکام مانده است.

منبع: تلگرام نویسنده
@karimipour_k