iran-emrooz.net | Wed, 18.02.2026, 7:33

هیئت تحریریه وال استریت ژورنال / ۱۷ فوریه ۲۰۲۶

پس از سرکوب خشونت‌آمیز اعتراضات در ایران در سال ۲۰۰۹، رئیس‌جمهور اوباما تلاش کرد سکوت ایالات متحده را در ازای مذاکرات هسته‌ای معامله کند. اکنون تهران امیدوار است که رئیس‌جمهور ترامپ همان اشتباه را تکرار کند. این منطق مذاکرات هسته‌ای روز سه‌شنبه در ژنو بود. هرچند قدرت نظامی که آقای ترامپ به منطقه اعزام کرده، دلایلی برای تردید در مورد برنامه‌های او به وجود می‌آورد.

رئیس‌جمهور در ژانویه قول داد به یاری مردم ایران بشتابد، در حالی که حاکمان‌شان در مقیاسی بی‌سابقه آن‌ها را قتل‌عام می‌کردند. این لحظه‌ای باید باشد برای مواجهه با ماهیت واقعی رژیم ایران. با این حال، مقامات آمریکایی بار دیگر درگیر بحث‌هایی درباره غنی‌سازی هسته‌ای، ذخایر اورانیوم و کنسرسیوم‌های منطقه‌ای شده‌اند.

تعجبی ندارد که عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، از «پیشرفت خوب» در ژنو خبر داد. او در حالی که هشدار داد ممکن است توافقی به سرعت حاصل نشود — مانند همیشه با این رژیم — گفت که طرف‌ها به «درک کلی از مجموعه‌ای از اصول راهنما» دست یافته‌اند.

یک مقام آمریکایی به ما تأکید کرد که این فرمول‌بندی چقدر مبهم است. معاون رئیس‌جمهور جی‌دی ونس روز سه‌شنبه گفت که آقای ترامپ «چند خط قرمز تعیین کرده که ایرانی‌ها هنوز حاضر به پذیرش آن نیستند». میانجی عمانی از پیشرفت سخن گفت، اما تنها به سوی «شناسایی اهداف مشترک و مسائل فنی مرتبط». یک مقام آمریکایی دیگر گفت ایران قول داده «پیشنهادهای دقیق» را در دو هفته آینده ارائه دهد.

آیا ایران دو هفته فرصت دارد؟ شاید، زیرا گروه ضربت ناو هواپیمابر آمریکایی به منطقه در حرکت است. اما روز سه‌شنبه آکسیوس گزارش داد که ایالات متحده بیش از ۵۰ فروند جنگنده اف-۳۵، اف-۲۲ و اف-۱۶ را در ۲۴ ساعت پیش به منطقه منتقل کرده است.

آقای ترامپ انعطاف‌پذیری را ارج می‌نهد و ممکن است هر خط قرمزی که کشیده را — مانند کاری که آقای اوباما در سوریه با هزینه سنگین انجام داد — نادیده بگیرد. اما با توجه به ایده‌هایی که ایران تاکنون مطرح کرده، هر توافقی احتمالاً مستلزم عقب‌نشینی آقای ترامپ خواهد بود. چرا او باید چنین کند در حالی که رژیم ایران از مردم خود هراس دارد، از نظر نظامی به شدت توسط اسرائیل تضعیف شده و تحت فشار مالی قرار دارد؟

اصلی‌ترین امتیازی که ایران درباره آن بحث می‌کند، تعلیق غنی‌سازی اورانیوم برای مدتی است. اما ایران اکنون غنی‌سازی نمی‌کند، به لطف بمب‌افکن‌های آمریکایی، و آماده ازسرگیری آن نیست. در ازای حفظ این وضعیت موجود، تهران خواستار رفع تحریم‌های آمریکا است که حیات خلاصه‌ای برای رژیم خواهد بود و خیانتی به معترضان.

تهران بار دیگر از فرصت‌های سرمایه‌گذاری آمریکا سخن می‌گوید، گویی حمایت دولتی‌اش از تروریسم نکته‌ای جزئی است که آقای ترامپ می‌تواند از آن چشم‌پوشی کند. ترفند دیگر، واگذاری غنی‌سازی هسته‌ای آینده به یک کنسرسیوم منطقه‌ای است — که به‌طور convenient در ایران مستقر خواهد بود. این کار به ایران کنترل می‌دهد، در حالی که فناوری هسته‌ای را به قدرت‌های جدید خاورمیانه گسترش می‌دهد.

تحویل دادن ذخایر اورانیوم غنی‌شده‌اش از زیر آوار، شرط لازم هر توافقی است، اما رژیم ایران می‌خواهد روسیه آن را نگهداری کند. همچنین در برابر افشای جزئیات و اجازه راستی‌آزمایی فعالیت‌های گذشته‌اش مقاومت می‌کند، که راهی برای پنهان کردن مواد هسته‌ای است.

اشتباه اساسی این است که فکر کنیم ایالات متحده می‌تواند تهدید هسته‌ای را متوقف کند در حالی که همزمان پایه‌های قدرت رژیم را تقویت کند، که گفته می‌شود مشکلی تنها برای ایرانی‌هاست. این دیدگاهی سرد است پس از کشته شدن هزاران نفر در خیابان‌ها، و حتی درست هم نیست.

لجاجت هسته‌ای ایران ریشه در ماهیت رژیم دارد. این رژیم از ابتدا تهاجمی و انقلابی بوده و به آنچه تاریخ‌نگار علی ام. انصاری «دولت امنیتی اسلامی» می‌نامد، سخت شده است. هسته‌ای، موشکی، قتل‌عام‌ها و شبه‌نظامیان نیابتی، همه پیامدهای حاکمیت آن هستند. این‌ها تا زمانی که رژیم وجود دارد، پایان نمی‌یابند.