iran-emrooz.net | Sun, 15.02.2026, 12:44

مارک کاپوتو / اکسیوس 

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، روز شنبه در سخنرانی خود در آلمان، مسیر آینده‌ی سیاست خارجی جنبش «آمریکا را دوباره عظیم کنیم» (MAGA) را ترسیم کرد. او در کنفرانس امنیتی مونیخ نسبت به خطرات مهاجرت گسترده هشدار داد و در عین حال بر میراث مشترک اروپا و ایالات متحده تأکید کرد.

پیام روبیو با عنوان «غرب را دوباره عظیم کنیم» از نظر محتوایی هم‌راستا با سخنرانی سال گذشته‌ی معاون رئیس‌جمهور، جی. دی. ونس، در همین کنفرانس بود؛ با این تفاوت که لحن روبیو معتدل‌تر و بیانش فصیح‌تر بود. این تفاوت موجب شد سخنان او با تشویق حضار روبه‌رو شود، نه با شگفتی و واکنش‌های سردی که اظهارات ونس در پی داشت.

اهمیت موضوع: اگر دو سخنرانی مونیخ روبیو و ونس را در کنار هم قرار دهیم، تصویری روشن‌تر و بلیغ‌تر از دیدگاه جهانی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، به دست می‌آید. این دو سخنرانی در مجموع مسیر آینده‌ی سیاست خارجی جمهوری‌خواهان را برای سال‌های آتی ترسیم می‌کنند.

ونس و روبیو اکنون به چهره‌های اصلی و نمادین مورد نظر ترامپ برای ادامه‌ی راهش تبدیل شده‌اند؛ و به نظر می‌رسد در دو سال آینده محتمل‌تر از همیشه است که این دو در قالب یک تیم انتخاباتی برای جانشینی ترامپ وارد رقابت شوند.

نگاه کلی: دکترین ترامپ–ونس–روبیو بر پایه‌ی رد کامل آن چیزی است که روبیو آن را «توهم خطرناک» جهان متحد بر اساس آرمان فریبنده‌ی تجارت آزاد می‌خواند؛ این باور که «تجارت آزاد مردم را آزاد می‌کند» یا این‌که نظم بین‌المللی واقعاً بر «قوانین» استوار است.

در عوض، این دیدگاه بر حاکمیت ملی، منافع متقابل، قدرت نظامی نیرومند و ارزش‌های تمدنی بنیادی در جهانی چندقطبی تکیه دارد.

جزئیات: مخالفت صریح با مهاجرت انبوه، نقطه‌ی پیوند سخنان مونیخ روبیو و ونس بود؛ همان مفهومی که تقریباً در تمام سخنرانی‌های انتخاباتی ترامپ در یک دهه‌ی گذشته تکرار شده است.

این موضع در واقع رد کامل دیدگاه‌های جریان‌های مترقی در دو سوی اقیانوس اطلس است؛ کسانی که مهاجرت را امری ذاتاً مثبت می‌دانند و هرگونه انتقاد از آن را نژادپرستانه تلقی می‌کنند.

روبیو در سخنانش گفت: «کنترل بر اینکه چه کسانی و چند نفر وارد کشور ما می‌شوند، ابراز بیگانه‌هراسی نیست. این نفرت نیست؛ این یکی از بنیادی‌ترین اعمال اعمال حاکمیت ملی است. ناتوانی در انجام این وظیفه، تنها کوتاهی در برابر مردم‌مان نیست، بلکه تهدیدی فوری برای بافت جوامع ما و حتی تداوم بقای تمدن‌مان است.» 

در نگاه گسترده‌تر: روبیو در سخنرانی خود بر ضرورت «احیای یک دوستی دیرینه» تأکید کرد، موضوعی که نشان‌دهنده‌ی تأثیر عمیق سیاست‌های تعرفه‌ای ترامپ، انتقادهایش از ناتو و سخنان ونس در سال گذشته بر رهبران اروپایی بود.

او گفت: «ما بخشی از یک تمدن واحد هستیم — تمدن غرب. ما با پیوندهایی به هم مرتبطیم که عمیق‌ترین پیوندها میان ملت‌هاست: قرن‌ها تاریخ مشترک، ایمان مسیحی، فرهنگ، میراث، زبان، نیاکان مشترک و قربانی‌هایی که نیاکان‌مان برای تمدنی مشترک که وارث آن هستیم، داده‌اند.» 

روبیو نه‌تنها مشعل سخنرانی سال گذشته‌ی ونس را برداشت، بلکه با ترکیب «ترامپیسم» و «ریگانیسم» ابراز تأسف کرد که چگونه در سال ۱۹۴۵ «امپراتوری‌های بزرگ غربی وارد دوره‌ی زوال نهایی شدند؛ زوالی که با انقلاب‌های کمونیستی بی‌خدا و جنبش‌های ضداستعماری تسریع شد — جنبش‌هایی که جهان را دگرگون و داس‌وچکش سرخ را بر بخش‌های بزرگی از نقشه گسترانیدند.» 

میان خطوط: روبیو هرگز نامی از چین نبرد، اما به روشنی اشاره کرد که بزرگ‌ترین رقیب راهبردی آمریکا از سیاست‌های تجاری و صنعتی‌ای سود برده که صنعت تولیدی غرب را تضعیف کرده است.

او گفت: «در این توهم، ما به بینشی جزمی درباره‌ی تجارت آزاد و بدون محدودیت دل بستیم.» 

اما افزود: «برخی کشورها از اقتصاد خود حمایت کردند و شرکت‌هایشان را یارانه دادند تا به‌طور نظام‌مند صنایع ما را تضعیف کنند — کارخانه‌هایمان را تعطیل کردند، بخش‌های وسیعی از جوامع ما صنعتی‌زدایی شدند، میلیون‌ها شغل کارگری و طبقه متوسط به خارج منتقل شد، و کنترل زنجیره‌های حیاتی تأمین‌مان را به رقبا و دشمنان سپردیم.» 

روبیو همچنین محدودیت‌های انتشار گازهای گلخانه‌ای را که توسط آنچه او «فرقه‌ی اقلیمی» نامید وضع شده، یک‌جانبه دانست و گفت: «رقبای ما از نفت، زغال و گاز طبیعی بهره می‌برند — نه تنها برای پیشبرد اقتصاد خود، بلکه برای اعمال فشار علیه ما.» 

او افزود: «پرسش بنیادین این است که دقیقاً از چه چیزی دفاع می‌کنیم؟ زیرا ارتش‌ها برای مفاهیم انتزاعی نمی‌جنگند. ارتش‌ها برای مردم می‌جنگند، برای یک ملت می‌جنگند، برای یک شیوه‌ی زندگی می‌جنگند. و آنچه ما از آن دفاع می‌کنیم، یک تمدن بزرگ است — تمدنی که به تاریخ خود افتخار می‌کند، به آینده‌ی خود اطمینان دارد و می‌کوشد همواره سرنوشت اقتصادی و سیاسی خود را در دست داشته باشد.» 

برداشت ضمنی: این رویکرد ممکن است به معنای کاهش اتکا به سازمان ملل متحد و بازگشت به استفاده‌ی یک‌جانبه‌تر از قدرت نظامی ایالات متحده باشد.

روبیو یادآور شد که بدون دخالت مستقیم سازمان ملل، دولت ترامپ توانست «صلحی شکننده» در غزه برقرار کند، اوکراین و روسیه را به میز مذاکره بکشاند، رهبر تحت تعقیب ونزوئلا را برکنار کند و ایران را بمباران نماید تا «برنامه‌ی هسته‌ای روحانیون تندرو شیعه» را محدود کند.

جمع‌بندی: روبیو گفت: «در حالی که اگر لازم باشد آماده‌ایم این کار را به تنهایی انجام دهیم، ترجیح و امید ما همچنان این است که در این مسیر با شما — دوستانمان در اروپا — همراه باشیم.»