iran-emrooz.net | Wed, 04.02.2026, 7:57

هیئت تحریریه وال استریت ژورنال / ۳ فوریه ۲۰۲۶

در حالی که رئیس‌جمهور ترامپ در ونزوئلا با چالش‌های فراوانی روبه‌روست و هم‌زمان درباره اقدام نظامی علیه ایران می‌اندیشد، جنگ اوکراین همچنان ادامه دارد و ولادیمیر پوتین می‌خواهد جهان را متقاعد کند که شکست‌ناپذیر است. اما یک گزارش تازه و مفصل درباره این جنگ نشان می‌دهد که آقای پوتین در حال پیروزی نیست و آقای ترامپ همچنان می‌تواند با اعمال فشارهای نظامی و اقتصادی، به صلحی شرافتمندانه دست یابد.

بر اساس برآوردهای ست جونز و رایلی مک‌کیب از «مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی» (CSIS)، نیروهای روسیه از سال ۲۰۲۲ تاکنون حدود ۱.۲ میلیون کشته و زخمی در اوکراین داده‌اند. شمار کشته‌شدگان روسیه ممکن است به ۳۲۵ هزار نفر برسد؛ رقمی که بیش از پنج برابر مجموع تلفات همه جنگ‌ها و درگیری‌های شوروی و روسیه از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون است. برای مقایسه، حدود ۳۶ هزار آمریکایی در جنگ فرسایشی سه‌ساله کره جان باختند.

برداشت رایج این است که آقای پوتین در نهایت پیروز خواهد شد، زیرا روسیه قدرتی بزرگ‌تر است و او می‌تواند همچنان انسان‌ها را به «چرخ‌گوشت انسانی» خود بفرستد. اما واقعیت این است که آقای پوتین متناسب با این تلفات سنگین، دستاورد ارضی قابل‌توجهی نداشته است.

به‌عنوان نمونه، به تلاش آقای پوتین برای تصرف شهر پوکروفسک توجه کنید. نیروهای روسیه از اواخر فوریه ۲۰۲۴ تا ژانویه امسال، به‌طور میانگین روزانه تنها ۷۰ متر در این منطقه پیشروی کرده‌اند. این میزان پیشروی، مانند آن است که روز را در خیابان ۴۲ نیویورک آغاز کنید و در پایان روز به خیابان ۴۳ برسید.

جنگ اوکراین اغلب با نبردهای سنگری جنگ جهانی اول مقایسه می‌شود، اما بنا به گزارش یادشده، پیشروی روسیه «کندتر از بی‌رحمانه‌ترین کارزارهای تهاجمی یک قرن گذشته، از جمله نبرد بدنام و خونین سُم در جنگ جهانی اول» بوده است. اوکراین نیز با کمبود نیروی انسانی روبه‌روست، اما تلفات روسیه دو برابر تا دو و نیم برابر تلفات اوکراین است.

در همین حال، بنا به گزارش CSIS، نیمی از بودجه مسکو صرف «نیروهای مسلح، مجتمع نظامی–صنعتی، امنیت داخلی و بازپرداخت بدهی‌ها» می‌شود. مسکو از رشد و پویایی اقتصادی لازم برای تأمین مالی بلندمدت این ماجراجویی برخوردار نیست. یک واقعیت گویا در این زمینه آن است که روسیه «در مجموع صفر شرکت در فهرست ۱۰۰ شرکت برتر فناوری جهان از نظر ارزش بازار» دارد.

مجموع این عوامل بدان معناست که آقای پوتین نباید در میز مذاکرات دست بالا را داشته باشد. این دیکتاتور روسیه در موقعیتی تضعیف‌شده قرار دارد که آقای ترامپ می‌تواند با تحریم‌های سخت‌تر و ارسال سلاح‌های بیشتر آمریکایی از آن بهره ببرد؛ دست‌کم برای واداشتن پوتین به واگذاری بخشی از سرزمین‌های غصب‌شده و پذیرش تضمین‌های امنیتی واقعی.

همان آقای ترامپی که در دیپلماسی خود با ایران از ابزار نظامی برای افزایش اهرم فشار استفاده می‌کند، به‌طرزی عجیب تمایلی به به‌کارگیری همین رویکرد در برابر آقای پوتین نشان نداده است. اما صلحی ضعیف به آقای پوتین اجازه می‌دهد «از روی زمین بلند شود»، به تعبیر راجر ویکر، رئیس کمیته نیروهای مسلح سنای آمریکا از حزب جمهوری‌خواه، که سال گذشته بیان شد. در آن صورت، روسیه با خصومتی تازه نسبت به ناتو دوباره مسلح خواهد شد.

آقای پوتین آن مرد شکست‌ناپذیری نیست که می‌خواهد آقای ترامپ تصور کند. پرسش یک سال گذشته این بوده است که آیا رئیس‌جمهور ترامپ این فرصت راهبردی را خواهد دید تا با سخت‌گیری بیشتر در اوکراین، تهدید روسیه علیه ایالات متحده را کاهش دهد و هم‌زمان بازیگران بد جهان در پکن و دیگر نقاط را بازدارندگی کند یا خیر.