iran-emrooz.net | Sat, 17.01.2026, 16:13

سارا ال‌دیب و جولیا فرانکل / خبرگزاری آسوشیتدپرس / ۱۷ ژانویه ۲۰۲۶

خانواده‌ی «روبینا امینیان» معتقدند این دانشجوی دانشگاه بر اثر اصابت گلوله‌ای که نیروهای امنیتی ایران از پشت سر به او شلیک کردند، جان باخته است.

اما مرگ او در جریان اعتراضات سراسری علیه نظام جمهوری اسلامی، تازه آغاز مصیبت خانواده بود. پس از کشته‌شدن روبینا، مادرش ناچار شد برای یافتن پیکر دخترش، پشته‌های اجساد خون‌آلود را یکی‌یکی ببیند. سپس خانواده، بیمناک از آن‌که مأموران برای تحویل جسد از آنان پول مطالبه کنند، پیکر را به‌سرعت برداشته و در کنار جاده، بی‌علامت و بی‌نام، به خاک سپردند.

ماجرای آنان بازتابی است از رنج و اندوه خانواده‌هایی که قربانی سرکوب خونین معترضان در ایران شده‌اند؛ خانواده‌هایی که در کنار سوگ از‌دست‌دادن عزیزانشان، حتی از برگزاری مراسم خاک‌سپاری و وداع شایسته با آن‌ها نیز محروم مانده‌اند.

بیش از یک هفته پس از کشته‌شدن روبینا، بستگانش می‌گویند هنوز موفق نشده‌اند برای این دختر کردِ دانشجوی رشته‌ی طراحی مد در تهران مراسم خاک‌سپاری برگزار کنند.

عموی او، «نزار مینوئی» از اسلو گفت: «روبینا آرزو داشت آینده‌ای روشن برای خود بسازد، اما متأسفانه آینده از او دزدیده شد.» 

جزئیات مرگ هنوز مبهم است 

شرح دقیق واقعه روشن نیست. مادر امینیان، پس از مرگ دختر، با بستگان خارج از کشور تماس گرفت و آنچه را از دوستان روبینا ـ که شاهد حادثه بودند ـ شنیده بود، برایشان بازگو کرد.

خبرگزاری آسوشیتدپرس با سه تن از بستگان او در خارج گفتگو کرده که همه روایت مشابهی از گفته‌های مادر نقل کرده‌اند. «سازمان حقوق بشر ایران» مستقر در اسلو نیز گزارشی از کشته‌شدن او منتشر کرده که بر پایه‌ی شهادت شاهدان تنظیم شده و تیراندازی شب ۸ ژانویه در حوالی «دانشکده فنی و حرفه‌ای دختران شریعتی» را تأیید می‌کند.

به دلیل محدودیت شدید ارتباطات در ایران، آسوشیتدپرس نتوانسته به‌طور مستقل روایت خانواده، نوع جراحت‌ها یا محل دفن پیکر امینیان را تأیید کند. هیئت نمایندگی ایران در سازمان ملل در نیویورک نیز به پرسش‌های این خبرگزاری درباره‌ی مرگ او پاسخی نداده است.

بر اساس داده‌های «خبرگزاری فعالان حقوق بشر» (HRANA) مستقر در آمریکا، که از شبکه‌ای از کنشگران در داخل ایران اطلاعات دریافت می‌کند و پیش‌تر نیز در جریان ناآرامی‌ها گزارش‌های دقیقی منتشر کرده بود، تاکنون دست‌کم سه‌هزار و نود نفر کشته شده‌اند. دولت ایران هنوز آمار رسمی از تلفات ارائه نکرده است.

تماس دوستان با مادر برای اطلاع از شلیک

تمام اطلاعاتی که خانواده‌ی روبینا در خارج از کشور از مرگ او دارند، از تماس کوتاهی می‌آید که مادرش، «آمینه نوری»، در ۱۰ ژانویه با خانواده در اسلو برقرار کرد.

به گفته‌ی آنان، مادر در شب ۸ ژانویه تماسی از سوی دوستان روبینا دریافت کرده که خبر داده بودند او هدف گلوله نیروهای امنیتی قرار گرفته است. آن دوستان گفته‌اند پس از تاریکی، هنگام بازگشت از محوطه‌ی دانشگاه در تهران، با تظاهراتی روبه‌رو شدند و به آن پیوستند.

به گفته‌ی آنان، گلوله‌ای که از سوی نیروهای امنیتی شلیک شد، از پشت به سر روبینا اصابت کرد.

ویدئوهایی که در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده و توسط آسوشیتدپرس راستی‌آزمایی شده، همراه با گزارش‌های گروه‌های حقوق بشری، پزشکان و شاهدان، نشان می‌دهد مأموران ایرانی برای متفرق کردن معترضان در نقاط مختلف کشور از تفنگ و شات‌گان استفاده کرده‌اند.

حاکمیت ایران، که در شورش‌های پیشین نیز از خشونت بهره برده، در حال افزایش استفاده از برچسب «تروریست» برای معترضان است. مقامات مدعی‌اند برخی از معترضان مسلح بودند، اما هیچ گزارشی دال بر حضور افراد مسلح در محل کشته‌شدن روبینا وجود ندارد.

خانواده‌ی او می‌گویند روبینا فعال سیاسی نبود و در هیچ فعالیتی مشارکت نداشت.

«در میان آن‌همه چهره‌ی زیبا، به‌دنبال دخترش می‌گشت»

مادر روبینا هنگام اطلاع از مرگ دخترش در شهر کرمانشاه بود؛ شهری در منطقه‌ی کردنشین غرب ایران، حدود ۴۶۰ کیلومتری تهران.

او نیمه‌شب خود را به تهران رساند. بستگانش می‌گویند آمینه نوری تعریف کرده که یکی‌یکی زیپ کیسه‌های اجساد را باز کرده تا پیکر دخترش را بیابد.

«او در میان آن‌همه چهره‌ی زیبا می‌گشت تا دخترش را بیابد»، خاله‌ی روبینا، «هالی نوری» از اسلو گفت. «وحشتناک‌ترین تصویر برای من، تصور حس خواهرم است در لحظه‌ای که در میان آن اجساد به‌دنبال فرزندش می‌گردد.» 

«نزار مینوئی» عموی روبینا و همسرش

بر پایه‌ی گزارش عفو بین‌الملل، خانواده‌های بسیاری در ایران به‌دنبال عزیزان خود، سردخانه‌های مملو از اجساد را جست‌وجو می‌کنند. این نهاد حقوق بشری اعلام کرده که پیکرها در کامیون‌ها، کانتینرهای باری و انبارها انباشته شده‌اند.

به گفته‌ی «نزار مینوئی» عموی روبینا، زمانی که مادر بالاخره پیکر دخترش را یافت، به‌همراه همسر، دختر و پسر بزرگ‌ترش، جسد را برداشت و فوراً از محل دور شد؛ چون می‌ترسیدند مأموران مسیرشان را سد کرده و برای آزاد کردن جنازه مبلغی طلب کنند.

او می‌گوید: «در واقع مادر، پیکر دخترش را دزدید.» 

«مرکز حقوق بشر در ایران» مستقر در نیویورک در بیانیه‌ای به آسوشیتدپرس اعلام کرده که گزارش‌های متعددی از خانواده‌هایی دریافت کرده است که نیروهای امنیتی از آنان در ازای تحویل جسد عزیزشان پول خواسته‌اند. این نهاد چنین اقدام‌هایی را «روشی شناخته‌شده و رایج» در ایران برای ترساندن خانواده‌ها و جلوگیری از برگزاری عزاداری عمومی دانسته است.

همچنین برخی خانواده‌ها گفته‌اند برای تحویل پیکر ناچار شده‌اند برگه‌هایی را امضا کنند که در آن به‌دروغ قید شده بستگانشان عضو نیروهای امنیتی بوده‌اند.

در واکنش به این گزارش‌ها، تلویزیون رسمی ایران اخیراً اعلام کرده خدمات سردخانه و تدفین در کشور رایگان است.

مینوئی افزود که مادر روبینا به او گفته در مسیر هفت‌ساعته بازگشت به کرمانشاه، خودش و دختر بزرگ‌ترش پیکر روبینا را در آغوش گرفته بودند؛ خون و اشک لباس‌هایشان را آغشته کرده بود. وقتی به خانه رسیدند، نیروهای امنیتی خانه را محاصره کرده بودند.

آمینه نوری به خانواده‌اش گفته تنها یک راه باقی مانده بود: آن‌ها از شهر بیرون رفتند، در کنار جاده گودالی کندند و پیکر را همان‌جا گذاشتند و رفتند. هنوز گمان می‌رود آرامگاه روبینا امینیان همان گور بی‌نام در کنار جاده باشد.

بستگانش می‌گویند از روز یکشنبه، دیگر هیچ تماسی از سوی آمینه نوری یا خویشاوندانش در ایران دریافت نکرده‌اند.