پاتک خطرناک! / احمد پورمندی
تا قبل از تصمیم ترامپ و بیانیه سنتکام برای محاصره دریایی ایران، تصورم این بود که تسلط جمهوری اسلامی بر تنگه هرمز ، دولت ترامپ را در بن بست جدی قرار داده است و آمریکا از هیچ امکان نظامی برای باز کردن تنگه برخوردار نیست. اما امکانات این ابرقدرت دیوانه ، متنوع تر و بیشتر از آن است که نتواند بر یک بن بست مهم که جنبه استراتژیک هم دارد، فائق بیاید.
ظاهرا نقشه محاصره به دقت تهیه شده است:
۱- کلیه کشتی هایی که مبدا یا مقصد شان یکی از بنادر ایران باشد، در دریای عمان متوقف خواهند شد.
۲- کشتی هایی که مبدا یا مقصد شان بنادر سایر کشور های خلیج فارس و سایر کشور های جهان باشد، می توانند به حرکت خود ادامه بدهند.
معنی این محاصره این است که:
اولا- صادرات و واردات ایران از بنادر خلیج فارس و دریای عمان از جمله صادرات نفت، به صفر خواهد رسید و
ثانیا - بقیه کشور های حاشیه خلیج فارس و بقیه جهان، برای تداوم حرکت کشتیهایشان باید، خودشان مشکلشان با جمهوری اسلامی را حل کنند.
به نظر می رسد که این حرکت آمریکای ترامپ، تمام نقشه استراتژیک ج.ا. را به هوا میبرد. تهران با این محاصره، در صحنه شطرنج گوریلها، کیشی دریافت کرد که شاید انتظارش را نداشت. این تصور که جواب ترامپ با کیش متقابل در باب المندب داده خواهد شد، چندان واقعبینانه به نظر نمیرسد. در آنجا حوثیها که یک صدم توان آتش ج.ا. در هرمز را ندارند، البته نه به راحتی، اما با اطمینان خنثی خواهند شد و رژیم سرداران کماکان کیش خواهد ماند.
این همه بدان معنی است که سرداران برای رهایی از مات شدن، اولا باید روی امکان بسته نگه داشتن هرمز تجدیدنظر اساسی کنند و ثانیا بپذیرند برای فرار از تله کیش دائم، جبهه سیاسی را تقویت کنند و بشکههای ۴۴۰ کیلو اورانیوم و پروژه ایرانبربادده غنیسازی را قربانی کنند و بجای نابود کردن ایران در مقابل بنیادگرایی شیعه، از حساب این افکار و راهبرد ضدایرانی هزینه کنند و این، نبرد قدرت در حکومت را وارد فازی تازه و شاید فیصله بخشی خواهد کرد.
