نامه سرگشاده خطاب به دبیرکل سازمان ملل متحد

نامه سرگشاده
خطاب به دبیرکل سازمان ملل متحد
جناب آقای آنتونیو گوترش
United Nations Headquarters
New York, NY, USA
و همچنین خطاب به مسئولان سازمان ملل متحد و جامعه بین‌المللی

جناب آقای دبیرکل،
خانم‌ها و آقایان محترم،

با نهایت بهت و تأسف و با عمیق‌ترین خشم و انزجار، مطلع شده‌ایم که نمایندگان سازمان ملل متحد و همچنین نهادهای بین‌المللی مرتبط، همچنان آمادگی دارند مقام‌های جمهوری اسلامی ایران مانند عراقچی را دعوت کنند، به آنان تریبون دیپلماتیک بدهند و امکان دیدارهای شخصی تا حد دست دادن و حضور در کمیته‌ها و مجامع بین‌المللی را فراهم سازند—به‌ویژه در نهادهایی که با حقوق بشر مرتبط هستند.

ما به‌طور صریح و بدون ابهام اعلام می‌کنیم:
با ساختارهای تروریستی مذاکره نمی‌شود.
با کسانی که دستانشان به خون غیرنظامیان بی‌گناه، به‌ویژه کودکان، آلوده است، دست داده نمی‌شود.

دست دادن با نمایندگان این رژیم، دیپلماسی نیست.
این یک نماد مشروعیت‌بخشی سیاسی است.
و یک جراحت سنگین اخلاقی محسوب می‌شود—به‌ویژه برای خانواده‌های داغداری که فرزندان، عزیزان و آینده خود را از دست داده‌اند.

به‌خصوص غیرقابل تحمل است که ظاهراً آگاهانه آنچه میان ۸ و ۹ ژانویه ۲۰۲۶ رخ داده است، نادیده گرفته می‌شود. در این روزها یک قتل‌عام اتفاق افتاد. این جنایت صرفاً یک رویداد داخلی یا یک حادثه تراژیک نیست. بر اساس معیارهای حقوقی شناخته‌شده بین‌المللی و بر پایه ارزیابی کارشناسان مستقل جهانی، این رخداد یک کشتار جمعی است که نباید بدون پیامد باقی بماند.

اینکه در چنین شرایطی، درست همان فردی که «وزیر امور خارجه» جمهوری اسلامی ایران نامیده می‌شود دعوت گردد—نه به عنوان نماینده مردم ایران، بلکه به عنوان نماینده یک سیستم سرکوبگر—نه‌تنها غیرقابل درک، بلکه کاملاً غیرقابل قبول است.

جمهوری اسلامی ایران یک دولت دارای مشروعیت دموکراتیک مطابق اصول بنیادین سازمان ملل متحد نیست. بلکه رژیمی است که قدرت خود را با خشونت، سرکوب سیستماتیک، شکنجه، اعدام و ایجاد ترس تثبیت می‌کند. نمایندگان این رژیم نماینده مردم ایران نیستند—آنها نماینده ساختارهای سیستمی هستند که به‌طور مستمر و سیستماتیک حقوق بشر را نقض می‌کند.

اگر اکنون نمایندگان این رژیم دعوت شوند، معرفی شوند یا در کمیته‌های بین‌المللی حضور داده شوند—به‌ویژه در نهادهای حقوق بشری—این امر به‌طور بنیادین با ارزش‌های اصلی سازمان ملل متحد در تضاد است.

سازمان ملل متحد تأکید می‌کند که کنوانسیون‌های حقوق بشر جهانی هستند و در همه جا باید اجرا شوند. اما عملکرد کنونی پیام کاملاً متفاوتی ارسال می‌کند: این یک تناقض آشکار با اصولی است که سازمان ملل بر پایه آن بنا شده است.

بنابراین ما با قاطعیت و با اثر فوری خواستار موارد زیر هستیم:

لغو فوری دعوت از وزیر موسوم به امور خارجه جمهوری اسلامی ایران،

رد هرگونه دیدار، ملاقات و هر نوع ارتقای دیپلماتیک،

عدم اجازه برای دست دادن، گفت‌وگوهای رسمی و حضور در کمیته‌ها، به‌ویژه در نهادهای مرتبط با حقوق بشر،

برخورد با نمایندگان و دیپلمات‌های این رژیم به عنوان نمایندگان غیرمشروع مردم ایران،

بررسی اقدامات دیپلماتیک قاطع، از جمله اخراج، زیرا این افراد نماینده صدای مردم ایران نیستند، بلکه صدای یک رژیم سرکوبگر را نمایندگی می‌کنند.

مردم ایران سال‌هاست در شرایط دائمی ترس، سوگواری و سرکوب سیاسی زندگی می‌کنند. بسیاری از خانواده‌ها عملاً در وضعیت اضطراری به سر می‌برند. هر صحنه بین‌المللی که در اختیار این رژیم قرار گیرد، برای قربانیان و خانواده‌های آنان یک تحقیر مضاعف است و پیام خطرناکی ارسال می‌کند که جنایت‌ها نادیده گرفته می‌شوند یا مورد توجیه قرار می‌گیرند.

به‌ویژه در روزهای اخیر در سطح بین‌المللی درباره قتل‌عام صحبت شده است. اما ما تأکید می‌کنیم: مردم ایران فراموش نکرده‌اند—و نخواهند پذیرفت که افکار عمومی جهان سکوت کند یا با حرکات دیپلماتیک، جنایتکاران را مشروع جلوه دهد.

علاوه بر این، باید صراحتاً یادآور شد که قربانیان در ایران در چارچوب «ناآرامی‌های خودجوش» یا رویدادهای کنترل‌نشده جان خود را از دست نداده‌اند. بلکه اینها موارد مستند خشونت سازمان‌یافته دولتی هستند که توسط ساختارهای رژیم اجرا شده‌اند: پلیس اخلاقی، نیروهای ویژه، نیروهای شبه‌نظامی، دستگاه‌های امنیتی، سازمان‌های اطلاعاتی و نهادهایی که تحت کنترل مستقیم سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (IRGC) و رهبران عالی جمهوری اسلامی قرار دارند.

این اعمال را نمی‌توان موارد منفرد دانست، بلکه بخشی از سرکوب سیستماتیکی هستند که به‌طور هدفمند علیه جمعیت غیرنظامی اعمال می‌شود. این خشونت علیه معترضان، دانشجویان، زنان، افراد زیر سن قانونی و فعالان سیاسی اعمال شده و در بسیاری موارد بر اساس معیارهای شناخته‌شده بین‌المللی مصداق شدیدترین جنایات حقوق بشری است، از جمله احتمال جنایت علیه بشریت.

در اینجا فقط مسئله چند مرگ نیست. هر قتل یعنی نابودی یک خانواده، ضربه روانی به جامعه و بی‌ثبات‌سازی بلندمدت کل کشور. ایران در وضعیت سوگواری جمعی قرار دارد. مردم ایران تحت تهدید دائمی، ترس و محرومیت از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی زندگی می‌کنند.

ما از شما با جدیت درخواست می‌کنیم: به کودکان فکر کنید. شما نیز مسئولیت دارید و خانواده دارید. بیش از دویست کودک دانش‌آموز—کودکانی که بر روی نیمکت مدرسه نشسته بودند و حق آموزش و حق زندگی داشتند—قربانی این سیستم شده‌اند. با این حال، قرار است نمایندگان این رژیم در سطح بین‌المللی پذیرفته شوند، مشروعیت سیاسی پیدا کنند و به عنوان طرف گفت‌وگو معرفی شوند.

چنین رفتاری دیپلماسی مطابق منشور سازمان ملل نیست. این رفتار مانند یک عادی‌سازی عملی و مشروعیت‌بخشی غیرمستقیم به سیستمی است که قدرت خود را بر سرکوب، خشونت و ترس بنا کرده است. برای خانواده‌های قربانیان، این یک تحقیر اخلاقی و نشانه‌ای روشن است که محاسبات سیاسی بر جان انسان‌ها ترجیح داده می‌شود.

در برابر این واقعیت، ما عمیقاً شوکه شده‌ایم و در عین حال خود را موظف می‌دانیم که صدای خود را بلند کنیم.

از این رو، ما صراحتاً این حق را برای خود محفوظ می‌دانیم که این نامه سرگشاده را در اختیار افکار عمومی جهان قرار دهیم. زیرا دیگر قابل قبول نیست که منافع ژئوپلیتیکی بر زندگی، کرامت و حقوق میلیون‌ها انسان ترجیح داده شود.

این نوع دیپلماسی سیاست صلح نیست. این سیاست دوگانه‌ای است که در نهایت همیشه ضعیف‌ترین‌ها را قربانی می‌کند: مردم ایران که برای آزادی، دموکراسی و کرامت انسانی مبارزه می‌کنند.

همچنین پرسش‌های اساسی تا امروز بی‌پاسخ مانده‌اند:

پاسخ جامعه جهانی در برابر عاملان قتل‌عام‌ها و اعدام‌ها کجاست؟
حقیقت و عدالت برای هزاران قربانی کجاست؟
اطلاعات مربوط به ده‌ها هزار زندانی سیاسی کجاست؟
پاسخ‌ها درباره ناپدیدشدگان، شکنجه و نقض سیستماتیک حقوق بشر کجاست؟

دیگر قابل تحمل نیست که پشت درهای بسته دیپلماسی‌ای انجام شود که جنایتکاران را عادی جلوه می‌دهد و قربانیان را منزوی می‌کند.

ما خواستار آن هستیم که سازمان ملل متحد و جامعه جهانی بالاخره یک خط روشن ترسیم کنند:
هیچ همکاری، هیچ مشروعیت‌بخشی و هیچ تریبونی برای رژیمی که مردم خود را به‌طور سیستماتیک سرکوب و قتل می‌کند.

به‌ویژه خواستار فاصله‌گیری فوری از دیدار برنامه‌ریزی‌شده‌ای هستیم که قرار است در روز دوشنبه ۲۳.۰۲.۲۰۲۶ یا در هر زمان دیگری برگزار شود.

چنانچه این دعوت لغو نشود، بدین‌وسیله صراحتاً اعلام می‌کنیم که در برابر آن با روش‌های مسالمت‌آمیز، اخلاقی و علنی اعتراض خواهیم کرد—به نام انسانیت، به نام اعتبار نهادهای بین‌المللی و به نام ملتی که برای آزادی مبارزه می‌کند.

ما به وجدان شما متوسل می‌شویم.
ما به مسئولیت شما متوسل می‌شویم.
ما به اعتبار سازمان ملل متحد متوسل می‌شویم.

در پایان، اجازه می‌دهیم که این نامه جهت اطلاع و بررسی بیشتر به نهادها و مؤسسات مسئول نیز ارسال شود، از جمله به رئیس شورای اروپا، رئیس/رئیسۀ کمیسیون اروپا، رئیس/رئیسۀ پارلمان اروپا، سازمان‌های بین‌المللی حقوق بشر، نمایندگان رسانه‌ها و همچنین نمایندگان پارلمان فدرال آلمان و پارلمان اروپا.

با انتظار اتخاذ تصمیمی روشن، فوری و قابل مشاهده،

با احترام
بهروز اسدی
فعال حقوق بشر  سخنگوی انجمن  زن زندگی آزادی المان ی
Woman Life Freedom Germany e.V.
Postfach 93 02 20
60457 Frankfurt am Main