این سطح از بیمعرفتی؟ / احمد زیدآبادی
پس از قطع و وصل اینترنت جهانی، وایفای تحریریۀ روزنامهها، اصطلاحاً “سفید” شد تا روزنامهنگاران از آن طریق بتوانند به اخبار بینالمللی دسترسی پیدا کنند. به رغم توقیف رونامۀ هممیهن این مورد شامل وای فای تحریریۀ آن هم شد به طوری که اعضای تحریریه با حضور در محل روزنامه میتوانستند تا رفع توقیف احتمالی هممیهن اطلاعات خود را به روز کنند. از چند روز پیش اما وای فای روزنامه نه فقط از “سفیدی” در آمده بلکه از قیر هم سیاهتر شده است!
این کارها برای چیست؟ الان ما کارکنان و اعضای تحریریۀ هممیهن تقاص کدام گناه را پس میدهیم؟ به چند طرف باید پاسخگو باشیم؟ فشارهای روانی را از چند جهت باید متحمل شویم؟ من در این روزگار انتظار معرفت و قدردانی از احدی ندارم اما بیمعرفتی در بدترین مجامع بشری هم حد و مرزی دارد! در وسط این بیکاری و فشارهای همهجانبه از همهسو، سیاه کردن وای فای روزنامهای که در انتظار تشکیل دادگاه و رأی آن است، برای انتقام و یا روکم کنی از چه کسی است؟
بسیاری از روزنامهنگاران داخلی در این شرایط مثل گندمی که بین دو سنگ آسیاب گرفتار آمده باشند، در حال له شدن هستند! همین برایتان کافی نیست؟ پس چرا بیمروتی و بیمعرفتی را از حد و مرزش گذر میدهید؟
تلگرام نویسنده
@ahmadzeidabad
