iran-emrooz.net | Mon, 02.02.2026, 21:09

پس از سرکوب خونین اعتراضات دی‌ماه در ایران و قتل‌عام و زخمی‌کردن ده‌ها هزار معترض و بازداشت و ناپدیدسازی ده‌ها هزار نفر دیگر، جمهوری اسلامی با گستراندن فضای خفقان تلاش کرده صدای آزادی‌خواهی را در دل جامعه خاموش کند.

هم‌زمان، ۵۳ روز از بازداشت دوباره نرگس محمدی، برنده جایزه صلح نوبل گذشته و همچنان هیچ اطلاعات مستقل و قابل راستی‌آزمایی درباره وضعیت سلامت و حال او در دست نیست؛ موضوعی که عمیقا نگران‌کننده است.

بنا بر اعلام دادستانی، نرگس محمدی تنها در صورتی اجازه تماس تلفنی خواهد داشت که «قوانین» مورد نظر مقام‌های قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی را در سخنانش رعایت کند؛ یعنی تماس، نه حق او، بلکه امتیازی مشروط به سکوت و خودسانسوری تلقی شده است. این شرط‌گذاری بر حق ارتباط با خانواده و اطلاع‌رسانی درباره وضعیت خود، مصداق فشار و محدودسازی غیرقانونی یک زندانی است. نرگس محمدی این شرط را نپذیرفته و گفته است تحت چنین محدودیت‌هایی تماس نخواهد گرفت؛ تصمیمی که معنایش روشن است: ترجیح قطع تماس بر پذیرش تحمیل زبان و روایت بازجو، حتی اگر بهایش تداوم بی‌خبری و نگرانی خانواده باشد.

در این روزهای سخت برای کشورمان ایران، از سازمان‌های حقوق بشری، فعالان و جامعه جهانی می‌خواهیم به زندانیان سیاسی در بازداشتگاه‌ها بیندیشند و اقدام‌هایی عملی برای نجات جان آنان در دستور کار قرار دهند؛ به کسانی که در خطر اعدام‌اند و مقام‌های جمهوری اسلامی و هواداران یا همراهان دیکتاتور آن خواستار قتل حکومتی آنان هستند، به خانواده‌هایشان و به همه افرادی که به‌طور غیرقانونی بازداشت شده‌اند، ناپدید شده‌اند یا جان باخته‌اند. بنا بر اعلام کانون صنفی معلمان ایران، بسیاری از آنان کودک، دانش‌آموز و افراد زیر سن قانونی بوده‌اند.

ما خواستار آزادی فوری و بی‌قید و شرط آنان هستیم. همه زندانیان سیاسی باید بی‌درنگ آزاد شوند. باید به خبرنگاران و سازمان ملل اجازه داده شود وارد ایران شوند و مستقیما با این خانواده‌ها گفت‌وگو کنند. جهان باید در این روزهای دشوار در کنار مردم ایران بایستد؛ به امید آزادی ایران و رهایی ابدی از شر استبداد.

۱۳ بهمن ۱۴۰۴
بنیاد نرگس