بیانیه با امضای ۳۵۰ نفر: جنگ را فورا متوقف کنید!

بیانیه‌ی بیش‌از ۳۵۰ دانشگاهی، پژوهش‌گر، روشن‌فکر، فعال پهنه‌های گوناگون اجتماعی، مدنی، فرهنگی، سیاسی ایران برای توقف جنگ.

جنگ را فورا متوقف کنید!

ایران بار دیگر، در سایه‌ی تنش‌های دیرینه و متقابل میان جمهوری اسلامی ایران با آمریکا و اسرائیل و در میانه‌ی روند مذاکرات، هدف سنگین‌ترین حملات نظامی این دو کشور قرار گرفته است. این حملات، که مغایر با اصول شناخته‌شده‌ی حقوق بین‌الملل است، با ادعای تضعیف، وادار کردن یا سرنگونی حکومت انجام شده است اما، پی‌آمدهای آن‌ها چیزی جز ویرانی گسترده، تخریب زیرساخت‌های حیاتی کشور و افزایش تلفات غیرنظامیان نبوده است.

از نگاه ما، طرفدارانِ «نه به جنگ و نه به جمهوری اسلامی»، این جنگ هم‌چون همه جنگ‌های ویران‌گر، شرّ مطلقی است که نه دموکراسی به ارمغان می‌آورد و نه امنیت و رفاه مردم، بلکه در راستای منافع آمریکا و اسرائیل و بر بستر تنش‌های متقابل جمهوری اسلامی با این دوکشور آغاز شده است. جنگی که در آن انسانیت زیر آوار بمباران‌ها دفن می‌شود و زندگی میلیون‌ها انسانِ بی‌دفاع، که پیش‌تر نیز زیر سرکوب و خشونت جمهوری اسلامی قرار داشتند، اکنون در معرض ویرانی‌ بیش‌تر است. کشته ‌شدن کودکان در مدرسه‌ای در میناب و حمله به بیمارستان‌ها، مرکزهای درمانی، پالایشگاه‌ها و دیگر منطقه‌های غیرنظامی نشان می‌دهد که ادعای «نقطه‌زنی» و هدف‌گیری صرفاً نظامی، دروغی بیش نیست و بیش‌تر جان کسانی را می‌گیرد که هیچ نقشی در این منازعات ندارند.

در کنار این تجاوزها، سیاست‌های جمهوری اسلامی نیز از آغاز تاکنون با سرکوب حقوق شهروندان، کشتار معترضان، غرب‌ستیزی، شعار محو اسرائیل، ماجراجویی‌های منطقه‌ای و حمایت از نیروهای نیابتی، که هیچ ارتباطی با منافع ملی ایرانیان ندارد، به یکی از عامل‌های اصلی بی‌ثباتی در منطقه بدل شده است. حکومتی که حتی در میانه‌ی جنگ و پس از کشتار مهیب دی ماه، هم‌چنان مردم کشور خود و همسایگان را تهدید می‌کند نمی‌تواند مدعی دفاع از مردم یا صلحی عادلانه و پایدار باشد.

رویارویی این دو سیاست از هر دوسو سرانجام به جنگی منجر شده است که به حمله‌ی جمهوری اسلامی به همسایگان نیز گسترش یافته و دامنه‌ی جنگ را به سراسر منطقه کشانده و امنیت مردم ایران و کل منطقه را تهدید می‌کند. بااین‌همه نباید فراموش کرد که مسئولیت آغاز این جنگ‌افروزی برعهده‌ی آمریکا و اسرائیل است.

ما امضاکنندگان این بیانیه، از طیف‌های گوناگونِ مخالفان جمهوری اسلامی و خواهانِ گذار به نظامی دموکراتیک در ایران، جنگ را به‌عنوان ابزار حل اختلافات بین‌المللی قاطعانه رد می‌کنیم و بر حقِ تعیین سرنوشت و تغییر سیاسی در ایران توسط خودِ مردم و نه قدرت‌های خارجی، تأکید داریم. ما همگان را فرامی‌خوانیم که صدای مستقل صلح‌طلبان و دموکراسی‌خواهان باشند؛ صدایی که نه درکنار تجاوز و اشغال می‌ایستد و نه درکنار سرکوب و اقتدارگرایی، بلکه درکنار انسان‌هایی است که زیر آوار جنگ و سیاست‌های مخرب دولت‌ها جان می‌دهند.

ما از جامعه جهانی، از افکار عمومی تا نهادهای بین‌المللی صلح و حقوق بشر، رسانه‌ها، دولت‌ها و نیروهای سیاسی ترقی‌خواه می‌خواهیم به‌جای سکوت یا حمایت مستقیم و غیرمستقیم از جنگ، با پشتیبانی از ابتکارهای صلح و به‌کارگیری همه‌ی ظرفیت‌های سیاسی و دیپلماتیک برای توقف فوری جنگ، جلوگیری از گسترش آن و پایان‌دادن به حملات نظامی اقدام کنند. حفظ جان انسان‌ها، به‌ویژه کودکان و گروه‌های آسیب‌پذیر، باید بر هر ملاحظه‌ی سیاسی یا نظامی مقدم باشد و بیمارستان‌ها، مدرسه‌ها و خانه‌ها باید به مکان‌هایی امن برای زندگی تبدیل شوند. هم‌چنین ضروری است فشارهای بین‌المللی برای آزادی زندانیان سیاسی که جان‌شان در خطر است و می‌توانند نخستین قربانی انتقام‌جویی حکومت باشند افزایش یابد.

تنها با توقف فوری جنگ از هر دوسو، پایبندی به قواعد بین‌المللی، بازگشت به دیپلماسی و راه‌حل‌های سیاسی و اتخاذ راه‌حل‌های انسانی و عادلانه، ازجمله تغییر مسیر سیاست داخلی و خارجی در ایران می‌توان از چرخه‌ی مرگبار کنونی عبور کرد. چنین راه‌حلی آینده‌ای را ممکن می‌سازد که در آن امنیت، صلح، آزادی و کرامت انسان‌ها قربانی رقابت قدرت‌ها نشود. در این راستا، شکل‌گیری گسترده‌ترین اراده‌ی جهانی علیه جنگ ضرورتی فوری است!

اسکندر آبادی، نسرین آزاد، علی آشوری، حمید آقایی، مهدی ابراهیم‌زاده، سیما ابراهیمی، صمد ابری، امیر ابوالحسنی، فریبا احسان، مهرداد احسانی‌پور، متقی احمری‌نژاد، پروین‌ اردلان، اردوان ارشاد، مهدی استعدادی‌شاد، کورش استکی، شرین اسفندارمذ، مهران اسفندیاری، مریم اسماعیل‌زاده، زينت اسماعيل‌زاده، مریم اشرافی، نگار اشرفی، فرید اشکان، حسن اعتمادی، ماریا اعتمادی، مریم اعتمادی، پریسا اعظمی، محمد اعظمی، ناهید اعظمی، مهتاب اعلمی، بیژن افتخاری، مرجان افتخاری، سعید افشار، علی افشاری، امید اقدمی، جمشید اکبرپور، آزاده اکبری، منصور اکبری، رضا اکرمی، مزدک الهیاری، بهرام امامی، نادر امامی، آرش امیرخانی، ناهید امیری، سهیلاانزلی، وهاب انصاری، سیف اهدائی،‌ شهره ایرانی، مهشید ایزدپناه، اصغر ایزدی، سحر باکر، عباس باهری‌کیا، کمال بایرام‌زاده، شهره بدیعی، وحید بدیعی،‌ منیره برادران، بهداد بردبار، علی برنوشیان، بهروز برومند، آزاده بصیر، نسرین بصیری، شریفه بنی‌هاشمی، فريده بنى‌صدر، امیرحسین بهبودی، محمدعلی بهبودی، علیرضا بهتویی،‌ سهراب بهداد، باربد بهروان، الاهه بیات، بهروز بیات، بهنام بیات، شهرام بیات، امیر بیگلری، کامران پارسایی، تورج پارسی، داوید پارسیان،‌ فرامرز پاکزاد، علی پرسان، محمد پروین،‌ فرزین پژمان، پویا پورامین، محمد پوردوایی،‌ احمد پورمندی، بیژن پوینده، فریده پیرحسینی، سعید پیوندی، تقی تام، ‌منیژه تام، محمد ترابی، ملیحه تسلیم،‌ ایرج تقی‌زاده، ژینوس تقی‌زاده،‌ پاشا توانانژاد، نیره توحیدی، ژینوس توکلی، پری تیموری، رضا ثابت، طاهر جام برسنگ، مهدی جباری، حمید جدی، میهن جزنی، حسن جعفری، رضا جعفریان، ماندانا جعفریان، فردوس جمشیدی‌ رودباری، حسین جوادزاده، فرناز جوادیان، فرزاد جواهری، کاوس جوبانیان، رضا جوشنی، فتان جوکار، کاوس جوکار، نرگس جهان، گیسو جهانگیری، توران جیگاره‌ای، صدیقه حاج‌محسنی، رضا حاجی، على حجت، فواد حسن‌زاده، جعفر حسین‌زاده، بهروز حقی، فاطمه حقیقت‌جو، مینو حقیقی، پرویش حکیم‌رابط،‌ احمد حکیم‌زاده، شبنم حمدی، نقی حمیدیان، شهین حیدری،‌ محمد خادمی، اسماعیل ختائی، مهین خدیوی، اصغر خرسند، عباس خرسندی، هادی خرسندی، هایده خرم‌آبادی، طاهره خرمی، اسفندیار خلف، حبیب خلیل، بهروز خليق، محسن خوشبین، هوشنگ خوش‌سرور، آرتا داوری، محمد داوری، قاسم درانی، مهرداد درویش‌پور، سیدمحمدصادق دستغیب، خسرو دوامی، شهره دوانی، ندا دهقان، بهاره دهکردی، رزا دیار، تقی ذاتی، سیاوش راجی، زهرا رجبلو، محمود رجبلو، فری رحمانی، بهرام رحیمی، ریموند رخشانی، یاربهار رشیدیان، جواد رضایی میرقاید، حمید رفیع، محمدرضا روحانی، تقی روزبه، رزا روزبهان، میهن روستا، سعید رهنما،‌ رضا رئیس‌دانا، زهره رئیسی، جواد زاهدی، سیروس زاهدی، فخری زرشگه، هادی زمانی، شعله زمينی، منصور زند، صونا زنده‌دل،‌ حسن زهتاب، پریسا ژیان، نادر ساده، حسین سازور، علی ساکی، علی ستاری، بهروز ستوده، رحیم سردا، آرش سرکوهی، فرج سرکوهی، مریم سطوت، حسن سعیدی، مسعود سفری‌نسب، امیر سلطانی، ويدا سليمانژاد، پرویز سنجابی، بهمن سیاووشان، مریم سیف‌الهی، ریو سیکارودی، مهرانگیز شاهمرادی، منصوره شجاعی، قاسم شعله‌سعدی، اینگا شمالتز، پرویز شمسایی، پروین شهبازی، علیرضا شیخ‌الاسلامی، آرمان شیرازی، حمید شیرازی، هما شیرازی، سیماصاحبی، فریبرز صارمی، فریدون صارمی، فرید صالح، منوچهر صالحی، زهرا صدرایی، علی صدرزاده، نازلی صدقی‌نژاد، محمدحسین صدیق‌یزدچی، اسماعیل صفرزاده، علی صمد، مهرداد صمدزاده، آرش صمدی، هرمز صمیمی، ابراهیم طارانی، قمری طالب‌حریری، سارا طاهری، ممل طرفه، ناهید ظفرنیا، اسماعیل عبدی، محمود عبدی، پویش عزیزالدین، نادر عصاره، شقایق عطار، هژیر عطاری، محسن عطایی، نازی عظیما، فرزانه عظیمی، کاظم علمداری، مهرداد علمی، محمود علوی، محمدصادق علی‌اصغری، ثریا علی‌محمدی، سرور علی‌محمدی، حمید عنقا، غلام غزنی، منوچهر غفاری، داود غلام‌آزاد، مهنوش فاریابی، عنایت فانی، مهدی فتاپور، مسعود فتحی، سوسن فرجی، سیاوش فرجی، سارا فرحزادی، بهرام فرخی، فهیمه فرسایی، فریبرز فرشیم، فرید فروتن، کیوان فروزنده، پرستو فروهر، پیروز فرهادی، منصور فرهنگ، ایرج فریدونفر، مقصود فلاحی، برزو فولادوند، نیلوفر فولادی، محسن فومنی، شهاب فیضی، مجید قدسی، شهرام قنبری، بهزاد قیطاسوندی، جمشید کابلیان باغانی، ناصر کاخساز ناصری، علی کارگران، حسن کاظمی، سعید کاظمی، محسن کدیور، کاظم کردوانی، شهریار کریمان، بهزاد کریمی، اسفندیار کریمی، بهاره کشاورز، اعلا کشاورز، علی کلائی، روزبه کمالی، ناصر کنعانی، شرر کنور تبریزی، جواد کوروشی، یونس کهوری، صمد کؤچه باغلی، جلال کیابی، آزاده کیان، محمد کیان‌زاد، محسن گام، پرویز گلچین، جهانگیرگلزار، حسن گلشاهی، سهیلا گلشاهی، امیر گودرزی، رضا گوهرزاد، بهزاد لادبن، امیرحسین لادن، مزدک لیماکشی، حسن ماسالی، صالج ماکنعلی، عشرت ماهباز، عفت ماهباز، مهناز متین، علی متین‌دفتری، مریم متین‌دفتری، هدایت متین‌دفتری، بهار مجدزاده، پیام محسنی، شری محفوظی، مریم محمدزاده، احمد محمدی، يوسف محمدى، ضرغام محمودی، میترا محمودی، پرویز مختاری، منوچهر مختاری، سیروس مددی، داریوش مرادی، گرجی مرزبان، بنفشه مسعودی، شعله مصطفوی، ملک مطلق، بیژن معجری، افروز مغزی، هایده مغیثی، مجتبا مفیدی، خدیجه مقدم، صدیقه مقدم، پروین ملک، مرتضی ملک، کیوان ملکی، امیر مُمبینی، امیر ممتاز، محمد منتظری، شکیبا منشی، اسفندیار منفردزاده، فریبرز موجبی، داریوش موری، آرش موسوی، طیبه موسوی، ناصر مهاجر، آفاق مهدوی، علی‌اکبر مهدی، بیژن مهر، سعید مهربد، فریده مهمنش، همایون مهمنش، انور میرستاری، داریوش میرعبدالباقی کاشانی، اشرف میرهاشمی، مهین میلانی، ندا ناجی، فرزاد نادری، ناهید ناظمی، محمدامین نامی، حسن نایب هاشم، احمد نجاتى، مهوش نجفی، علی ندیمی، بابک نصیری، ماری فرانس نصیری، فرهاد نعمانی،، کیومرث نقی‌پور، داوود نوائیان، حمید نوذری، مهدی نوربخش، مریم نوری، رضا نوهادنی، حمیلا نیسگیللی، محمدرضا نیکفر، محمد نیکمرام، امیر نیلو، احد واحدی، پروین واحدی‌پور، بهروز ورزنده، نیک وزیری، ژاله وفا، خشایار وکیلی، نادر هژبری، شهرام همایون،‌ هما همایون، حمید همت‌پور، توران همتی، امیر هوشمند ممتاز، طمورث یاسمی، محسن یلفانی، مهدی یوسفی، حسن یوسفی اشکوری.

* توجه‌: هم‌وطن گرامی، چنان‌چه شما نیز تمایل داشته باشید که این بیانیه را امضا کنید تنها کافی‌ست که به پیوند (لینک) زیر رجوع و نام و نام خانوادگی خودتان را ثبت کنید:
https://forms.gle/WaDZq3ZEWtCn3n3S9

---

نظر خوانندگان:

---

■ واکنش یک شهروند ساکن تهران به بیانیه بالا:
اینجا تهران است و زیر بمباران. هدف این بمبها اما تا جایی که من دیده‌ام و شنیده‌ام مردم عادی و غیرنظامیان نیست و صدمات جانبی کمی داشته. آمارهای ناقصی که حکومت از کشته های این جنگ میدهد واقعی نیست. بسیار بالاتر از این هاست و می شود گفت که بیش از ۹۰ درصد کشته ها از خودشان است و مانند حماس، نظامی و غیرنظامی را در یک آمار میگذارند و مظلوم نمایی میکنند. تا جایی من تشخیص داده ام رقم قربانیان غیرنظامی بسیار پایین است. مردم در اینجا نه تنها ترسی از حملات ندارند، بلکه به نابودی این حکومت امید بسته اند هر چند که نگرانند. بله ترس هست، اما ترس از قطع ناگهانی حملات. خانمی به من میگفت یک روزی ۴-۵ ساعت صدای بمب نشنید و ناگهان درونش دلهره افتاد که مبادا تصمیم به قطع جنگ گرفته باشند و ما را با این جنایتکاران تنها بگذارند.
و اما درباره این بیانیه شما خارج از کشور نشین ها. این بیانیه یعنی بیعت با امام غائبی که نه او را دیده اید و نه صدایش را شنیده اید. اما امید بسته اید که هر وقت این امام غائب شما از چاه بیرون آمد او را قانع کنید تا به قول خودتان راه مسالمت آمیز با مردم در پیش گیرد. خیر. ما شناخت دیگری از این رژیم داریم. با توقف جنگ اول کاری که خواهد کرد انتقام‌جویی از مردم است. در واقع شما به او فرصت می دهید بیش از اینها کشتار کند.
تا جایی که من تشخیص داده ام و مسائل را پیگیری می کنم، این بیانیه را چپ های شرمگین و اصلاح طلبان نان به نرخ روز خور و عوامفریب نوشته اند که در وسط جنگ احساس انسان دوستی شان گل کرده و بیشتر می خواهند کمی وجدان خودشان را آرام کنند. تا جایی که من پیگیری کرده ام، اکثر امضاکنندگان بیش از ۴۰ سال است که پا به ایران نگذاشته اند و اصلا این کشور و مردمش را و ظلمی که به آنها رفته را نمی شناسند. یک روشنفکر چپ شما مرگ خامنه‌ ای را نابودی ایران اعلام می کند، آن روشنفکران دینی و اصلاح طلبانش بدون مکث و تأمل با امام غائب بیعت می کنند. در همان کشورهای به اصطلاح خودتان امپریالیستی که به شماها پناه داده و در ناز و نعمت نشسته اید و وسط جنگی که رژیم را تضعیف کرده، می گویید جنگ را متوقف کنید. اینکه کشتار دیگری در پی داشته باشد برایتان مهم نیست. اصلا شاید قتل عام یک ماه پیش را هم از یاد برده باشید. فقط بگویم که این یک بازی سپاه است با شماها و با مردم. شما گول آن را خورده اید، اما مردم گول آن را نمی‌خورند. از این بیانیه ها ما زیاد دیده‌ایم.
امروز چیزی به نام جمهوری اسلامی ایران وجود خارجی ندارد. نه جمهوری وجود دارد، نه یک اسلام معتدل انسان‌دوست و نه ایرانی که خود را به آن منتسب میکند. نه رئیس جمهورش کاره ای است و نه رهبر دارد. فقط غارت می کنند و آدم می کشند. شما با حکومت سپاه پاسداران رو در رو هستید که رو به فروپاشی است. حالا می خواهید با حکومت سپاه پاسداران وارد مذاکره شوید و به آن دل بسته اید؟
میگویید و حکومت هم می‌گوید که بیگانگان دارند منابع ایران را نابود می‌کنند. کدام منابع؟ منابعی نمانده که از بین برود. نه آب داریم نه برق و بنزین، پول بی ارزش شده، صنعت و اقتصادی وجود نداشته که از بین برود، پول نفت غارت و صرف تسلیحات و نیروهای نیابتی سرکوب مردم شده، محیط زیست از میان رفته، فقر و بیکاری بیداد میکند و متخصصان از کشور فراری شده اند، اخلاق و انسانیت نابود شده. کشور را در این ۴۰ سالی که شما اینجا نبودید شخم زده اند و نابود کرده اند. حالا خارج کشور نشسته اید و می خواهید برای ما تصمیم بگیرید؟ شماها در یک حباب زندگی می کنید. والسلام. گفت، ما را به خیر تو امید نیست، شر مرسان!
احمد راوندی
تهران ۴:۳۶ دقیقه صبح شنبه ۲۳ اسفند ۱۴۰۴

---

■ من علی صدرزاده روزنامه‌نگار ساکن آلمان این اطلاعیه را امضا نکرده‌ام. من مخالف این جنگ بوده و هستم  و معتقدم که شاید روزی  حتی سرنوشتی شبیه آنچه را که در  غزه دیدیم در انتظار میهنمان باشد. جنگجویانی که این فاجعه را به سرزمین ما تحمیل کردند از من و امثال من نه برای شروع این ویرانی سوالی کردند و نه برای پایانش به حرف کسانی مثل من گوش می‌دهند. نتانیاهو بدنبال اهداف مشخص منطقه‌ای است و اینکه ترامپ واقعن چه می‌خواهد برای من معلوم نیست. ولی یک چیز را می‌دانم پایان جنگ در همین امروز بدون اینکه سپاه  مجبور به اعتراف به اشباهاتش شود، به عنوان پیروز جنگ در تبلیغاتش ظاهر می‌شود و  همان جنایتی را با مردم خواهد کرد که در روزهای اخیر صراحتن و بارها گفته است که خونینن‌تر از ۱۸ و ۱۹ دی خواهد بود.
علی صدرزاده

---