نرگس محمدی در زندان مشهد اعتصاب‌غذا کرده‌است

با گذشت ۵۵ روز از بازداشت خشونت‌آمیز نرگس محمدی در ۲۱ آذرماه در مشهد، گزارش‌ها از آغاز اعتصاب غذای او در زندان حکایت دارند. بر اساس اطلاعات موثق، خانم محمدی از روز دوشنبه ۱۳ بهمن‌ماه، در اعتراض به تداوم حبس، نحوه و شرایط بازداشت و همچنین محرومیت از حق تماس و ملاقات، دست به اعتصاب غذا زده است. این اعتصاب غذا در حالی صورت می‌گیرد که سپیده قلیان و جواد علیکردی، از دیگر بازداشت‌شدگان مراسم هفتم خسرو علیکردی، وکیل حقوق بشر، همچنان در بازداشت موقت به سر می‌برند.

تداوم بازداشت نرگس محمدی در حالی صورت می‌گیرد که وضعیت سلامت وی به‌شدت نگران‌کننده است. خانم محمدی به دلیل سابقه حملات قلبی، فشار خون بالا و مشکلات حاد دیسک کمر، نیازمند مراقبت‌های تخصصی و مداوم پزشکی است. در همین راستا، خانواده او هشدار می‌دهند که محرومیت از رسیدگی‌های پزشکی و نقض حق درمان، نه تنها مصداق بارز نقض موازین بین‌المللی است، بلکه با توجه به دردهای قفسه سینه و پیشینه بیماری‌های قلبی وی، می‌تواند جان این فعال حقوق بشر را با خطری جبران‌ناپذیر روبرو کند.

بنیاد نرگس همچنین اطلاع یافته است که خانواده و نزدیکان نرگس محمدی تحت فشارهای مداوم نهادهای امنیتی قرار دارند تا با پیشه کردن سکوت، از هرگونه اطلاع‌رسانی درباره وضعیت وی خودداری کنند. این برنده جایزه صلح نوبل از زمان بازداشت خشونت‌آمیز خود، تنها یک بار در تاریخ ۲۳ آذرماه تماسی تلفنی و کوتاه با برادرش داشته و از آن زمان تاکنون، به‌رغم پیگیری‌ها، از حق برقراری هرگونه تماس با خانواده و دنیای خارج محروم مانده است.

بنا بر اعلام دادستانی، نرگس محمدی تنها در صورتی اجازه تماس تلفنی خواهد داشت که «قوانین» مورد نظر مقام‌های قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی را در سخنانش رعایت کند؛ یعنی تماس، نه حق او، بلکه امتیازی مشروط به سکوت و خودسانسوری تلقی شده است. این شرط‌گذاری بر حق ارتباط با خانواده و اطلاع‌رسانی درباره وضعیت خود، مصداق فشار و محدودسازی غیرقانونی یک زندانی است. نرگس محمدی این شرط را نپذیرفته و گفته است تحت چنین محدودیت‌هایی تماس نخواهد گرفت؛ تصمیمی که معنایش روشن است: ترجیح قطع تماس بر پذیرش تحمیل زبان و روایت بازجو، حتی اگر بهایش تداوم بی‌خبری و نگرانی خانواده باشد.

بنیاد نرگس در این روزهای دشوار برای ایران، بار دیگر قاطعانه تأکید می‌کند که تمامی زندانیان سیاسی باید فوراً و بدون هیچ قید و شرطی آزاد شوند. ما از سازمان‌های حقوق بشری، فعالان و جامعه جهانی می‌خواهیم ضمن توجه ویژه به وضعیت زندانیان سیاسی، اقداماتی عملی و فوری را برای نجات جان آنان، به‌ویژه کسانی که در خطر اعدام و قتل حکومتی هستند، در دستور کار قرار دهند.

بنیاد نرگس همچنین خواستار فراهم شدن امکان دسترسی آزادانه خبرنگاران مستقل و گزارشگران سازمان ملل به ایران، جهت گفت‌وگوی مستقیم با خانواده‌های آسیب‌دیده و کشته‌شدگان است. بازم به یادآوری است که در این برهه حساس، جهان باید در کنار مردم ایران بایستد؛ به امید آزادی ایران و رهایی همیشگی از بند استبداد.

بنیاد نرگس
۱۵ بهمن ۱۴۰۴