يكشنبه ۲۷ آبان ۱۳۹۷ - Sunday 18 November 2018
بازگشت به صفحه اول
 |  درباره ايران امروز  |  تماس با ايران امروز  |  آگهی در ايران امروز  | 
  |   صفحه اول   |   خبرهای روز   |   سياست   |   انديشه   |   فرهنگ و ادبيات   |   جامعه   |   محیط زیست   |   RSS   |  

شکنجه‌گران را محاکمه کنید نه وبلاگ‌نویسان

سازمان دیده‌بان حقوق بشر امروز با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد که قوه قضائیه ایران باید مقاماتی که مسئول دستگیری خودسرانه و شکنجه وبلاگ نویسان در سال ١٣٨٣ می‌باشند را به پای میز محاکمه بیاورد، نه آنکه وبلاگ نویسان را به دلیل اظهار مسالمت آمیز عقایدشان محاکمه کند.

iran-emrooz.net | Tue, 12.12.2006, 9:45

بیانیه مطبواعاتی سازمان دیده‌بان حقوق بشر
(نیویورک، ٢١ آذر ١٣٨٥) سازمان دیده‌بان حقوق بشر امروز با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد که قوه قضائیه ایران باید مقاماتی که مسئول دستگیری خودسرانه و شکنجه وبلاگ نویسان در سال ١٣٨٣ می‌باشند را به پای میز محاکمه بیاورد، نه آنکه وبلاگ نویسان را به دلیل اظهار مسالمت آمیز عقایدشان محاکمه کند.
در ١٢ آذر ماه سال جاری شعبه ١٠٥٩ دادگاه تهران محاکمه روزبه میرابراهیمی ، شهرام رفیع زاده، امیدمعماریان و جواد غلام تمیمی را آغاز کرد.بر اساس کیفر خواست آنان متهم به «مشارکت و تشکیل گروه در داخل کشور با هدف برهم زدن امنیت کشور»، « عضویت در جمعیت‌هایی در داخل و خارج کشور که با هدف برهم زدن امنیت کشور فعالیت می‌کنند»، « فعالیت تبلیغی علیه نظام»، « نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی از طریق نگارش مقاله در روزنامه‌ها و سایت‌های غیر قانونی مثل امروز و گویا» و «مصاحبه با رادیو‌های بیگانه» می‌باشد. این دادگاه بطور غیر علنی انجام شد و در ٢٦ آذر ماه ادامه خواهد یافت.
سارا لیا ویتسون مدیر بخش خاورمیانه دیده‌بان حقوق بشر گفت که « قوه قضاییه ایران منتقدین حکومت را با استفاده از اتهامات غیر شفاف و با قوانینی که کلا منجر به نفی آزادی بیان می‌شوند محاکمه می‌کند.ایران باید مقاماتی که متهم به اعمال شکنجه هستند محاکمه کند، نه وبلاگ نویسان را به خاطرعقایدشان محاکمه کند.»
به گفته سازمان دیده بان حقوق بشر قوانینی که قوه قضاییه به آنها استناد می‌کند خود مغایر با قوانین بین المللی حقوق بشر می‌باشند. بنابر اصول ژوهانسبرگ در زمینه امنیت ملی ، آزادی بیان و دسترسی به اطلاعات (١٩٩٥) « هیچ کس را نمی‌توان به خاطر انتقاد یا توهین به کشور، نظام یا سمبل‌های آن ، دولت و نهاد‌های آن و یا مقامات دولتی و یا ملت‌های خارجی و سمبل‌های آنان و یا دولت آنان ، محاکمه کرد». این اصول که توسط کارشناسان و وکلای حقوق بین المللی، امنیت ملی و حقوق بشرتنظیم شده اند و بر پایه قوانین و استانداردهای بین المللی میباشند، به عنوان تفسیری معتبر و موثق در مورد رابطه حق آزادی بیان و مصلحت مشروع امنیت ملی شناخته شده اند.
بازداشت وبلاگ نویسان توسط نیروهای امنیتی از آغاز همراه با اعمال خشونت و بی عدالتی‌های جدی بوده ست.در طی شهریور تا آبان ١٣٨٣ مدعی العموم تهران، سعید مرتضوی بازداشت ٢١ وبلاگ نویس و دست اندرکاران سایت‌های خبری اینترنتی را در بازداشتگاهی مخفی همراه با شکنجه هماهنگی کرد. بدنبال اعتراضات پیاپی در داخل ایران و در سطح بین المللی ، بازداشت شدگان آزاد شدند اما دستور آزادی آنها فقط پس از آنکه مرتضوی شخصا چهار نفر از وبلاگ نویسان را که هم اکنون دادگاهی می‌شوند ، مجبور به اعترافات دروغین کرد انجام شد. در صورتی که قوه قضاییه ١٧ تن از بازداشت شدگان را از هر گونه تخلفی مبرا دانست این چهار وبلاگ نویس محاکمه می‌شوند.
بنابر اظهارات وبلاگ نویسان و وکلای آنها شواهد دادستانی علیه آنها در زمینه جدی ترین اتهامات – همدستی با هدف برهم زدن امنیت کشور – عمدتا بر اساس این اعترافات اجباری می‌باشد. در این اعتراف نامه‌ها که بطور علنی مدت کوتاهی بعد از آزادی متهمان منتشر شدند، وبلاگ نویسان نوشتند که آنها جزیی از « شبکه‌ای مخوف که سری در داخل کشور و سری هم در آن سوی مرزها داشت » بوده اند که به آنان باهدف « تخریب چهره جمهوری اسلامی » دستور نوشتن مقالاتی را می‌داد که « چهره‌ای ضد حقوق بشری » از حکومت ارائه کنند.
به غیر از جواد غلام تمیمی سه وبلاگ نویس دیگر هم اکنون در خارج از ایران بسر می‌برند و در غیاب آنان وکلایشان مسئولیت دفاع از آنان را برعهده دارند.
بلافاصله پس از پایان بازداشت آنان در ١٣٨٣ وبلاگ نویسان اعترافات خود را کذب و اخذ آنان را در شرایط زیر فشار اعلام کردند و بطور علنی شرایط بازداشت خود را شرح دادند. در ١٢ دی ماه ١٣٨٣، میرابراهیمی و معماریان در مقایل کمیسیون نظارت بر قانون اساسی که از سوی رئیس جمهور پیشین محمد خاتمی تشکیل شده و مسئول پیگیری پرونده وبلاگ نویسان بود حضور یافتند و جزئیات بازداشت و بازپرسی خود در بازداشتگاهی مخفی و شکنجه توسط بازجویان را تشریح کردند.
میرابراهیمی ، رفیع زاده و معماریان همچنین در ٢١ دی ماه ١٣٨٣ با رئیس قوه قضاییه ایت الله محمود شاهرودی ملاقات کردند و شرایط بازداشت خود را برای وی توضیح دادند. دو روز پس از این ملاقات سخنگوی قوه قضاییه جمال کریمی راد اعلام کرد که « رئیس قوه قضاییه دستور دادند پرونده مربوط به این افراد از دادسرا گرفته شود و به اطلاع ایشان برسد و همچنین دستور ویژه رئیس قوه این است که این مورد بررسی و پیگیری شود و اگر ادعاهایی که انها کرده اند به هر میزانی دلایلی داشته باشد برخورد قانونی با متخلفان شود».
در ٣١ فروردین ماه ١٣٨٤ کریمی راد اعلام کرد که « در بررسی‌های انجام شده مشخص شد که یک سری مسامحه کاری‌ها، سهل انگاری‌ها و سو استفاده‌هایی از زبان وقلم این افراد ( وبلاگ نویسان) در نوشتن ندامتنامه‌ها شده است».
گزارش هیات ویژه رئیس قوه قضاییه در این زمینه هیچ گاه منتشر نشد و هیچ مقام متخلفی که مسئول این تخلفات بود هم مجازات نشد. دیده بان حقوق بشر از رئیس قوه قضاییه خواست تا نتایج مشروح این گزارش را بطور علنی منتشر کند.
به گفته ویتسون « قوه قضاییه نباید نویسندگان را بر اساس اعترافاتی که خود اذعان دارد اجباری بوده اند محاکمه کند. نخستین وظیفه قوه قضاییه این است که عدالت را اجر کند و در این راه باید کسانی را که مسئول شکنجه و بد رفتاری با وبلاگ نویسان می‌باشند را محاکمه کند».
پیش زمینه
سازمان دیده بان حقوق بشر اخیرا شهادت‌های سه نفر از وبلاگ نویسان را که محاکمه می‌شوند جمع آوری کرده است.
رفیع زاده به دیده بان حقوق بشر گفت:« من برای ٨٦ روز در یک بازداشتگاه مخفی بسر بردم که سلول‌های آن انفرادی، نمور، تاریک و به ابعاد یک متر و نیم در دو متر بود. بازپرس پرونده آقای مهدی پور در بازداشتگاه حضور می‌یافت و مرا با چشم بسته در آنجا مورد تهدید قرار داد که تواگر به آنچه مامی خواهیم اعتراف نکنی در همین جا اعدام خواهی شد. او همچنین به بازجو که به اسم اقای کشاورز شاخته می‌شد دستور داد که این در اختیار تو است و تو می‌توانی پوست از سرش بکنی و هر بلایی خواستی بر سرش بیاوری. بازجویی به همراه ضرب و شتم ، فحش و کتک در حالت چشم بسته و دستبند به دست ،تا مدت چهل روز به همین شیوه ادامه یافت».
یکی دیگر از وبلاگ نویسان بازداشت شده، میرابراهیمی به دیده بان حقوق بشر گفت: « پس از شصت روز حبس انفرادی و ضرب وشتم، بازجو به من گفت شرط آزادی من امضا و انتشار ندامتنامه تحمیلی آنان است. یک روز پس از آزادی از سوی دفتر آقای مرتضوی احضار شدم و او به بنده یادآور شد که دوستانت در زندان منتظر انتشار توبه نامه تو هستند و اگر این کار را نکنی نه تنها آنها آزاد نخواهند شد بلکه تورا هم به زندان باز می‌گردانیم. نگارش توبه نامه با خط خودم و با دیکته مرتضوی و انتشار آن در رسانه‌ها شرط آزادی من بود».
معماریان به دیده بان حقوق بشر گفت که در طی ملاقات با رئیس قوه قضاییه ایت الله شاهرودی به آنها گفت:« حرف‌های درون زندان بدون حضور وکیل بدون اعتبار است». معماریان همچنین گفت:« در هر جای دیگر دنیا ما می‌توانستیم از متخلفین شکایت کنیم اما علی رغم گفته خود قوه قضاییه که در مسیر پرونده برای اخذ اعترافات تخلف صورت گرفته و زیر فشار بوده، این ما هستیم که محاکمه می‌شویم نه متخلفین».

رای اطلاعات بیشتر مطالب زیر را مطالعه کنید:

http://hrw.org/reports/2005/mena1105/
http://hrw.org/english/docs/2005/04/04/iran10415.htm
http://hrw.org/english/docs/2004/12/06/iran9785.htm




For Immediate Release
Iran: Prosecute Torturers, Not Bloggers

(New York, December 12, 2006) – The Iranian Judiciary should prosecute officials responsible for the arbitrary detention and alleged torture of several bloggers in 2004, instead of prosecuting the bloggers for expressing their opinions, Human Rights Watch said today.
On December 3, branch 1059 of Tehran’s Judiciary commenced a trial against four men, Roozbeh Mirebrahimi, Shahram Rafizadeh, Omid Memarian, and Javad Gholam Tamimi, on charges of “participation in formation of groups to disturb national security,” “propaganda against the state,” “dissemination of disinformation to disturb public opinion by writing articles for newspapers and illegal internet sites,” and “interviews with foreign radio broadcasts.” The court has held one closed-door session, and the trial is scheduled to resume on December 17.
“The Iranian judiciary is trying to prosecute government critics using vague, overbroad laws whose very names restrict free expression,” said Sarah Leah Whitson, director of the Middle East division at Human Rights Watch. “Iran should be prosecuting the officials accused of torture, not the bloggers accused of holding opinions.”
Human Rights Watch said the laws on which the government has based its case are themselves incompatible with international human rights law. The Johannesburg Principles on National Security, Freedom of Expression and Access to Information (1995) provide that “no one may be punished for criticizing or insulting the nation, the state or its symbols, the government, its agencies, or public officials, or a foreign nation, state or its symbols, government [or] agency.” Compiled by experts in international law, national security and human rights, the Principles are based on international law and standards and have come to be widely recognized as an authoritative interpretation of the relationship between legitimate national security interests and the rights of free expression and to information.
The detention of the men by Iranian security forces has been fraught with allegations of serious abuse. In September and October 2004, Tehran’s prosecutor general, Saeed Mortazavi, orchestrated the secret detentions and alleged torture of 21 bloggers and staff of internet news sites known to be critical of the government. Following domestic and international protests, the authorities ordered the release of all the detainees. But the release order came only after Mortazavi had personally coerced the four bloggers now on trial to sign written confessions as a condition for their release, they said. While the Judiciary dropped the charges against the 17 others, it prosecuted those four.
According to the bloggers and their lawyers, the prosecution’s evidence for the most serious charges – conspiring with others to disturb national security – rests primarily on their false coerced confessions. In their confession letters, made public shortly after their release, the bloggers stated that they were part of a “dreadful network operating inside and directed from outside the country” that instructed them to write articles aimed at “sabotaging the image of the Islamic Republic of Iran” by portraying government actions as “anti-human rights.”
Tamimi remains in Iran, but the other three men currently reside outside Iran, represented in absentia by their lawyers.
Immediately after their release in 2004, the bloggers renounced their confessions as false and forced, and gave public statements about the conditions of their detention. On January 1, 2005, Mirebrahimi and Memarian appeared before a presidential commission set up by the former president Mohammad Khatami to investigate their detention. They detailed their arrest, solitary confinement in a secret prison, and torture at the hands of their interrogators.
Mirebrahimi, Memarian and Rafizadeh also met with the head of the Judiciary, Ayatollah Mahmoud Shahrudi, on January 10, 2005 and briefed him on the conditions of their detention. Two days later, the Judiciary’s spokesperson, Jamal Karimirad, said: “Ayatollah Shahrudi has issued a special order to investigate and probe these [detentions]. If any of the detainees’ allegations, at any level, are true then we will prosecute the violators.”
On April 20, 2005, Karimirad announced that, “following our investigation, it has been established that the interrogators and prosecutors committed a series of negligent and careless acts in this case that led to the abuse of the detainees’ words and writings in producing the confession letters.” The Judiciary did not release a report on its findings and has not held anyone accountable. Human Rights Watch called on the government to make the full findings of its investigation public.
“The Judiciary has no business prosecuting writers based on confessions it admits were coerced,” said Whitson. “Its first task should be to bring to justice those men responsible for the torture and abuse of these bloggers.”
Background
Human Rights Watch recently collected detailed testimonies from three of the bloggers who are currently on trial.
“I was held in solitary confinement in a secret prison for 86 days,” Rafizadeh told Human Rights Watch. “My cell measured barely 5 feet by 6 feet. The magistrate, Mr. Mehdipoor, was present in the detention center. He threatened me with execution if I didn’t confess to what he dictated. He told the interrogator, known as Mr. Keshavarz, he can do whatever he wants to me, such as ‘peeling the skin off my head.’ The interrogator beat me mercilessly while I was handcuffed and blindfolded. Interrogations continued under these circumstances for more than 40 days.”
Another former detainee, Mirebrahimi, told Human Rights Watch: “After 60 days of solitary confinement and ill-treatment, the interrogator informed me that I will be released if I sign a confession letter and publicly release it. One day after my release, I was summoned by Mr. Mortazavi’s office and he told me: ‘The release of your friends is dependent on publishing your confession letter. If you don’t do it, not only will they not be released, but we will put you back in prison.’ I was forced to send the confession letter, which Mortazavi dictated, to the news agencies.”
Memarian told Human Rights Watch that during their meeting with the head of Judiciary, Ayatollah Shahrudi told them “confessions in prison without the presence of your lawyers are not valid.”
“In any other country, we could file a law suit against the violators. Despite the admission by the head of the Judiciary that our detention and treatment was against the law, we are being prosecuted, not the violators,” Memarian added.

To view the November 2005 Human Rights Watch report, “False Freedom: Online Censorship in the Middle East and North Africa,” please visit:
http://hrw.org/reports/2005/mena1105/
For additional reporting on the use of torture by Iranian authorities against bloggers and political dissidents, please visit:
http://hrw.org/english/docs/2005/04/04/iran10415.htm
http://hrw.org/english/docs/2004/12/06/iran9785.htm
For more information, please contact:
In New York, Hadi Ghaemi (English, Persian): +1-212-216-1231; or +1-718-625-5996 (mobile)




Iran Emrooz
(iranian political online magazine)
iran emrooz©1998-2018
e-mail:
ايران امروز (نشريه خبری سياسی الكترونيك)
«ايران امروز» از انتشار مقالاتی كه به ديگر سايت‌ها و نشريات نيز ارسال می‌گردند معذور است. استفاده از مطالب «ايران امروز» تنها با ذكر منبع و نام نويسنده يا مترجم مجاز است.