عقاب خنده مرواريد

در فرسايش جامه‌هايش هر روز کوشيده بود،
تکه تکه از آنها کنده شده بود و لقمه لقمه از آنها خرده،
آنها را به دور انداخته بود،
و با نگاهی که بر مرداری ، 
و آنگاه که در زير آفتابی آبستن باد شود، 
                                                آز آنها گذشته بود و
                                                                       خندان رفته!
 
 
و آنک جامه‌ای ديگر! 
و تا فروهشت آخرين تار و پود  آن ديگر،
در شهرها و کوچه باغها راه سپرده بود!  
 

پس آنگاه برهنه!
همچون صخره‌ای برهنه  که عقابی تيز بين بر آن بنشيند،
                                     به بازار رخت فروشان رفته بود،
                                                   و پيش از فرسايش، 
با لبخندی مرواريد هر روز جامه‌ای نو  پوشيده بود و «روزها را در راه» گذرانده بود...

هرموز کِی
پاريس شانزدهم آوريل دوهزار و پنج