امروز دیگر وقتِ دعواهای حیدری و نعمتی، که برای بسیاری حکم بازی پیدا کرده، نیست. ایران وقتی ندارد برای بازی اشتباه! این صداهای بلند و متکثری که از هر سو پایان جمهوری اسلامی را فریاد میکنند، یک گزینه را روی میز گذاشته؛ گزینهٔ ایران. در برابر مسلطینِ مسلحی که بقای آنها، بقای ایران را گرو برداشته و آتیهی مهلکی را ترسیم کرده. غیر از حل مسئلهی ایران، هرچه امروز طرح شود نامسئله است.
این غمانگیز است که هنوز، جای ایده برای تسریع و تمهید گذار و رهایی وطن، فقط به بیان نیکیهای جریان خود پافشاری میکنیم و بدکرداریهای دیگری را میشماریم. گویی برای برخی «گذار» واقع شده و دوره رقابتهای پساز جمهوری اسلامی، برای کسب صندلیهای قدرت است! در حالیکه ما در آستانهی گذاریم و مسیری که باید رفت هنوز مبهم و گنگ مانده!
باید از این سرگرمیهای شبانهروزی برای تخریب این و تبلیغ آن، که گاه به زردی میرسد، پرهیز کنیم که حوصلهی مردم داخل که زیر تیغ سرکوب سر خم نکردند را سر برده. ما برای گذار از استبداد دینی هیچ چارهای جز قبول تکثر نداریم تا جمهوری اسلامی به چمچاره بیفتد. اولویت اصلی و فرعی اپوزیسیونی که دل در گروی آن وطنِ غرقابه به خون دارد باید #ایران باشد.
اگر اپوزیسیون به ایرانی باور دارد که مستقل است و یکپارچگیاش بیگزند، انسان با کرامت است و حقوق بشر مبنا، نهاد دین به خانه دینداران بازگشته و عدالت و عدالتخانه برپا شده و آزادی به عینه در تمام شئون زندگی لمس میشود؛ از حق تعیین سرنوشت تا حق تعیین پوشش که همه را این نظام دینیِ آدمخوار سلب کرده، باید با اجماع حداکثری روی همین اصول حداقلی، افقی روشن پیش روی مردم بگشاید. نباید مردم افسوس بخورند بر اپوزیسیونی که ناتوان مانده از تغییر و جایش را افقی مبهم از دولتی دیگر گرفته که روشن نیست توافق کند یا جنگ، و بر حسب منافع خودش تصمیم میگیرد.
مبارزه با آندیگریست که خودکامگی و خونریزی را به کمال رسانده نه با اینکه خود مائیم.
باید بیندیشیم که این منازعهها و دعواهای سیاسی و جناحی که جز اغتشاش در اپوزیسیون و فرسایش جامعه، هیچ دستاوردی نداشته، تا کجا قرار به ادامه دارد؟ جز آنکه کیفش را جمهوری اسلامی برده و در خلا یک اپوزیسیون ملی و قدرتمند، کتکش را مردم مظلوم و بیدفاع خوردهاند و ایران بیشتر به ورطهی ویرانی گرفتار شده؟
رسانههای جریان اصلی که باید صدایشان در تکتک خانههای ایران، نویدی از تغییر اوضاع باشد، باید فکر کنند با دمیدنِ مدام بر طبل مناظرههای تکراری و مبتذل، جز پمپاژ یاس از اپوزیسیون به مردم، و خوراک به جمهوری اسلامی، چه حاصلی درو میکنند؟
آن مسئولیتپذیری که متواتر برای دیگری ترسیم میکنیم، برای تک تکِ آنها که در شمولِ نیروی سیاسی قرار میگیرند نیز صدق میکند نه یکنفر. مسئولیتِ امروزِ نیروی سیاسی که گذار میخواهد، بازی نیست، مبارزه است؛ بازی به پایان رسیده. امروز فقط مبارزهای معطوف به زمینگیر کردنِ تفنگداران و تحویل قدرت به مردم، مقبول است.
ما باید همدیگر را به رسمیت بشناسیم. وقتی تمام جریانهای سیاسی از «رفراندوم» میگویند یعنی اجماع حداکثری تا رفراندومی که همه میدانند ذیل نظام فعلی نه ممکن است نه مطلوب. برای استخلاص از این نظام شوم مسیرها و تاکتیکها، هر چقدر متغیر و متفاوت، توفیری نمیکند اگر هدف پس گرفتن «ایران» باشد. باید حامیان امروز همین نظام که فریاد سر میدهند «یا خامنهای یا مرگ» نیز درک کنند با خامنهای و با جمهوری اسلامی، ایرانی نخواهد ماند که آنان به مرگ و زندگی در آن بیندیشند. باید بفهمند این جنگی که بساطش روز به روز گستردهتر میشود، فقط بر سر خودکامگی در آرمانها و لجبازی یکنفر با تمام دنیاست. باید بفهمند خامنهای تمام ایران را گرو برداشته تا پس از ورشکستگی در استراتژیهای دوران رهبریاش، لااقل اسطورهای مذهبی شود.
شاید شماری، حتی قلیل از لشکر و پایگاه او کاسته شد.
شاید این ایده عمیقا آرمانی باشد اما در این بنبستی که جمهوری اسلامی ساخته، حل مسئلهی ایران نیاز به ائتلافی نانوشته از پایداری تا پهلوی دارد که هیچکس جز آمرین و عاملین و کارگزاران این محورِ شر در آن شکست نخورند و همه با هم کامیاب باشند. ما نیاز به بازی برد برد داریم برای همهی ایرانیان تا مبتلای خشونت و جنگ داخلی و ظهور داعش شیعه پساز گذار نشویم.
این سرزمین باید روی آرامش ببیند.
باید جبهه نجات ایران شکل گیرد و معتقدین به رفراندوم پساز گذار (که امروز همه در اصرار بر آن از هم سبقت میگیرند) با اتحاد در هدف و ائتلاف در راهبرد، به فردای آزادی بیندیشند که رأی آگاهانهی مردم، آنکه باید به آن پرچم باشکوه ملی سوگند بخورد را معرفی میکند.
منبع: تلگرام نویسنده