جنگ سایبری ایران و آمریکا؟

دوشنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۰
تابناک
جوئل هاردینگ کار‌شناس جنگ اطلاعاتی گزارشی تحت عنوان «چگونه جنگی در فضای سایبری علیه ایران به راه بیندازیم؟» نگاشته است.
به گزارش اشراف در ابتدای این گزارش آمده است: هر از چندگاهی من روی «یاهو پاسخ» (Yahoo Answers) سوالاتی می‌بینم که بسیار جالب هستند. این یکی از این آخرین سوال هاست:
من می‌خواهم بخشی از جنگ سایبری ارتش آمریکا باشم؟ آیا باید آموزش‌های خاصی را ببینم تا بتوانم برای دولت کار کنم؟
من درباره اینکه چگونه به این سوال پاسخی مختصر و ساده بدهم فکر کردم، اما به جای آن فکر کردم که بهتر است تا فقط این جمله را به صورت عنوان یک وبلاگ بنویسم. ایران نیز دست به تشکیل نیروی سایبری زده است، بنابراین من می‌خواستم تا یک حدس کاملا منطقی و حساب شده درباره اینکه ایالات متحده چگونه با دیگران همکاری می‌کند تا با تهدید ایرانیان در فضای سایبری مقابله نماید بزنم.
ایالات متحده به تازگی فرماندهی سایبری را ایجاد کرده اما این مرکز، جنگ در فضای سایبری به راه نمی‌اندازد. فرماندهی سایبری آمریکا همه دیگر قسمت‌ها را راهنمایی و هماهنگ می‌کند.
فرماندهی سایبری هدایت تمامی عملیات‌ها در فضای سایبری را تمرکز بخشیده، منابع سایبری موجود را سازماندهی کرده و دفاع و حفاظت از شبکه‌های نظامی آمریکا را هماهنگ می‌کند.
فرماندهی سایبری آمریکا و آژانس امنیت ملی هر دو توسط ژنرال چهار ستاره کیت الکساندر هدایت می‌شوند. قسمت اعظم فعالیت فرماندهی سایبری شامل بحث و گفتگو درباره امنیت سایبری می‌شود. (عمدتا فرماندهی سایبری فقط درباره امنیت سایبری صحبت می‌کند). به بیان بسیار ساده، آژانس امنیت ملی و فرماندهی سایبری دارای یک فرمانده یکسان بوده اما کارکنان آنان از هم منفک هستند. اما به هرحال یکی از این سازمان‌ها بدون دیگری قادر به انجام وظایف خود نیست، بنابراین تداخل‌های زیادی در کارهای این‌ها وجود دارد. فرماندهی سایبری در حال حاضر یک زیر فرماندهی متحد ذیل فرماندهی استراتژیک قرار دارد، اما اخیرا گزارشی منتشر شد که در آن آمده است که فرماندهی سایبری آمریکا اگر به صورت یک فرماندهی متحد درآید کارایی آن بیشتر می‌شود. بسیاری از ما که در این زمینه برای ده تا پانزده سال گذشته مشغول بوده‌ایم، انتظار داشتیم که این اتفاق سه تا پنج سال پس از تشکیل فرماندهی سایبری صورت گیرد.
قسمتی از نیروی زمینی که جزئی از فرماندهی سایبری آمریکا محسوب می‌شود معروف به فرماندهی سایبری نیروی زمینی آمریکا با نام اختصاری ARFORCYBER معروف به ارتش دوم است. فرمانده آن ژنرال سه ستاره رت هرناندز است.
قسمتی از نیروی هوایی فعال در این بخش فرماندهی سایبری نیروی هوایی یا AFCYBER است که معروف به نیروی هوایی بیست و چهارم است.
سهم نیروی دریایی نیز ناوگان دهم آمریکا یا فرماندهی سایبری ناوگان ایالات متحده است.
نیروی سایبری تفنگداران دریایی نیز با نام فرماندهی فضای سایبری تفنگداران دریایی ایالات متحده یا MARFORCYBER شناخته می‌شود.
اینان تمام کسانی هستند که در فضای سایبر جنگ به راه می‌اندازند، اگرچه تقریبا هرگز جنگی را آغاز نمی‌کنند مگر اینکه در همکاری و هماهنگی نزدیک با دیگر ستادهای فرماندهی متحد چه در سطح منطقه‌ای یا عملیاتی باشند.
در ادامه گزارش آمده است: هر یک از این نیرو‌ها، ارتش، نیروی هوایی، نیروی دریایی و تفنگداران دریایی دارای برنامه‌های آموزشی مختص به خود برای تامین متخصصین به اجزای مختلف فرماندهی سایبری هستند. این نیرو‌ها ملزم هستند تا سربازان، دریانوردان، تفنگداران و هوانوردان را آموزش داده و به تجهیزات ویژه مجهز نمایند. برنامه‌های آموزشی برای متخصصین سایبری برای هر یک از این نیرو‌ها متفاوت بوده و در زمان نگارش این مقاله نیز در حال توسعه هستند. سابقه افراد می‌تواند شامل متخصص کامپیو‌تر، برنامه نویس، تحلیل گر اطلاعات، رمز یاب، مجری جنگ اطلاعات، عامل ویژه باشد. برنامه‌های آموزشی نیز به شدت متفاوت بوده اما تقریبا همه افراد باید دارای اجازه نامه فوق سری باشند.
چگونه این افراد جنگی در فضای سایبری علیه ایران به راه می‌اندازند؟ بسیاری از این‌ها احتمالا خارج از پایگاه‌ها خود دست به عملیات می‌زنند، از فورت می‌د، سان آنتونیو، تگزاس، ویرجینیا و البته از سایر مناطق در دیگر نقاط دنیا. بحث‌های زیادی بوده درباره اینکه چه کسی اختیار و صلاحیت تایید چنین عملیات‌هایی را دارد؛ فرمانده عملیاتی یا فرمانده منطقه‌ای. مباحثی هم مطرح بوده که فرماندهی عملیات‌های ویژه آمریکا نمونه خوبی برای استقرار و به کارگیری نیروهای سایبری است. من تضمین می‌کنم که؛ هرگونه جنگی در فضای سایبری با کارگیری نیروهای عملیاتی و سلاح‌های سنتی همراهی خواهد شد. یک کامپیو‌تر به راحتی و با سرعت می‌تواند با کامپیو‌تر دیگری جایگزین شود اما یک رو‌تر، ایستگاه سوئیچ، کابل‌ها، خطوط فیبر نوری یا دیگر اجزای شبکه‌ها به سرعت قابلیت جایگزین شدن را ندارند.
من هیچ شکی ندارم که ایران نیز شروع به استقرار نیروهای سایبری خود در گروه‌های کوچک در سرتاسر جهان کرده است، تا در صورتی که شبکه‌های داخلی موجود در ایران فلج شدند از خرابی و انهدام آن‌ها جلوگیری نماید. من در عین حال مطمئن هستم که آژانس‌های اطلاعاتی نیز بیکار ننشسته و هرگونه حرکتی از آن‌ها را ردیابی و هرنوع انتقال پیامی را مانیتور کرده و تاجایی که امکان دارد اطلاعات برای یک جنگ ممکن با ایران در فضای سایبری جمع آوری می‌کنند.
در پایان نیز به این سئوال پرداخته می‌شود که: اما شما پرسیدید که «چگونه چنین جنگی رخ می‌دهد؟» جنگ درست زمانی که هرکسی شروع به نقشه برداری شبکه دیگری نمود آغاز شد. آن‌ها می‌دانند که چه سیستم عامل‌هایی استفاده می‌شود، کدام آپدیت نرم افزار نصب شده و مهم‌تر از آن کدام یک نصب نشده است. هر یک از سیستم‌های دیگری نقشه برداری شده و خصوصیات و آرایش فیزیکی آن نیز ثبت و ضبط شده است. در طول مرحله به کارگیری و استفاده، بسیاری از نرم افزار‌ها به کاربرد دوگانه در مکان‌های مشخصی کار گذاشته شده‌اند. در زمان بحران و جنگ این قابلیت‌ها به راحتی تبدیل به تخریب، و نابودی شبکه‌های هدف می‌شود. چالش پیش رو چگونگی مراعات قوانین مربوط به جنگ‌های مسلحانه و محدود کردن آسیب‌ها است. ما قصد آسیب رساندن به بیمارستان‌ها و اماکن مذهبی را نداریم. همچنین ما می‌خواهیم که پاسخ ما به حملات علیه ما متناسب باشد، برای مثال نابودی یک شهر کامل اشتباه است، زیرا یک هدف نظامی نیست.
آیا ما دست به یک جنگ آشکار علیه ایران خواهیم زد؟ من به شدت شک دارم چنین شود. ایران چند تایی متحد دارد اما همه آن‌ها از اینکه درگیر این جنگ شوند به شدت بیزار هستند، زیرا اقتصاد آن‌ها بسیار وابسته به اینترنت بوده و تمامی آن‌ها در بحث‌های مربوط به امنیت سایبری بسیار فعال بوده تا از زیرساخت‌های حساس و ارزشمند خود محافظت نمایند.