به یاد آنان که قلم را به هیچ بهایی نفروختند. روزتان گرامی.
دشمنی با قلم و اندیشه مشخصه ی حکومتهای خودکامه بوده و هست. هر برگ از تاریخ سرزمین من نشانی خونین از این ستیز در دل خود دارد.
از قتل شاعران و دگراندیشان، تا احکام اعدام برای نویسندگان، و سایه و تهدید احکام تعلیقی یا پرونده های گشوده برای کسانی که به رغم مخاطرات، از روی انسانیت و دغدغه بهبود شرایط مردمان سرزمین مان قلم هایشان را زمین نگذاشتند.
همزمان با نوشتن این یادداشت، خبر محاکمه دوباره پنج روزنامهنگار و شاعر را در آبادان میخوانم: آرش قلعهگلاب (شاعر و روزنامهنگار )، ماندانا صادقی (شاعر و روزنامهنگار )، رضا محمدی (روزنامهنگار)، کورش کرمپور (شاعر و روزنامهنگار ) و فرزانه یحییآبادی (روزنامهنگار ).
خبر حمله به اهل قلم بخشی از زندگی روزمره ما حتی با وجود شرایط جنگی و بحران های شدید اقتصادی است. در همین چند روز گذشته حکم اعدام پیمان فرح آور ترانه سرای زندانی در زندان لاکان رشت به شعبه اجرای احکام ارجاع شده است؛ جعفرپناهی هنرمند و مایه افتخار جامعه فرهنگی ما با شدیدترین سرکوب ها از جمله زندان و مصادره اموار مواجه شده؛ الیاس قنواتی شاعر اهل ماهشهر بازداشت شده؛ مهدی ناصری (شاعر، برنامهساز و فعال فرهنگی اهواز)، عارف ناصری (فعال فرهنگی اهل خوزستان) و محمد کعبی (شاعر) بابت یک موسیقی که با مجوز ساخته بودند دستگیر شدند؛ روزبه گیلاسیان و نیما صفار نویسندگان اهل گرگان هر یک به چهار سال و هشت ماه زندان محکوم شدند. محمد مالجو اقتصاددان مستقل نیز با حکم زندان مواجه شده است.
این خبرها که چهارگوشه سرزمین ما را در برمی گیرد تنها بخش کوچکی از سرکوب اهل قلم در همین چند هفته گذشته است. تخمین تعداد نویسندگان که به اشکال مختلف با زندان و سرکوب مواجه شده اند تقریبا غیر ممکن است؛ اما تجربه شخصی من می گوید پشتیبانی و شنیدن صدای هر یک نفر از نویسندگان در بند، برای پیشبرد آرمان آزادی بیان و حق اظهار نظر بدون ترس از سرکوب و بازداشت نقش بسزایی دارد. اعطای جایزه پن امسال به دو نویسنده زندانی ایران گلرخ ایرایی و علی اسداللهی آخرین نمونه از این دلگرمی ها است.
با نویسنده و قلم میتوان به زبان زور سخن گفت، اما اندیشه و آرمانهای او همواره راه خود را پیدا خواهد کرد.
نرگس محمدی
۲۴ آبان ۱۴۰۵