منطقه شاهد رفتوآمدهای دیپلماتیک و امنیتی متعدد ومعناداری است؛ از نشستهای امنیتی نظامی محرمانه تا دیدارهای علنی. دستور کار محوری همه این تحرکات پرونده ایران و نحوه مواجهه با آن است.
از نشست چندی پیشِ فرماندهان ارشد نظامی آمریکا، اسرائیل و برخی کشورهای منطقه در آلمان گرفته تا سفر اخیر بنیامین نتانیاهو به امارات در رأس یک هیئت بلندپایه امنیتی، همگی از یک اتفاق پیشرو خبر میدهند. همزمان، تحول معنادار دیگری نیز در جریان است و آن هم یخزدایی تدریجی از روابط ریاض و ابوظبی پس از چند سال قهر و تنش.
هر چند این بهبودی هنوز در مراحل آغازین به نظر میرسد و روشن نیست که تا کجا پیش خواهد رفت، اما دعوت غیرمنتظره وزیر دفاع عربستان از معاون بنزاید میتواند نشانهای از تمایل دو طرف سعودی و اماراتی برای احیای مناسبات نزدیک گذشته باشد.
به نظر میرسد ورود تنشهای منطقهای با ایران به حساسترین نقطه و احساس نیاز مبرم به همکاری، بنسلمان و بنزاید را بار دیگر و لو موقتا حول منافعی مشترک به هم نزدیک کرده است.
هنوز جزئیات دقیقی از گفتوگوهای نتانیاهو در ابوظبی منتشر نشده است. با این حال، کاملاً مشخص است که در کنار اهداف انتخاباتی و شخصی نخست وزیر اسرائیل، دستور کار مشترک، هماهنگی و همکاری علیه ایران و چه بسا طراحی یک استراتژی لابیگری مشترک در واشنگتن برای هدایت مواضع دولت آمریکا در این شرایط باشد و نباید ابعاد این سفر را تنها در تبلیغات انتخاباتی نتانیاهو خلاصه کرد. البته در این خصوص هم بعید است که رئیس امارات از انگیزههای شخصی و انتخاباتی نتانیاهو از این سفر و تلاشش برای تکذیب تیرگی روابطش بیاطلاع باشد. از این رو، صرف استقبال از او یک ماه قبل از برگزاری انتخابات کنست اسرائیل بیانگر تمایل ابوظبی به ماندن نتانیاهو در قدرت است.
هر چند روابط امارات با تلآویو در مقایسه با دیگر کشورهای جهان و بیشتر متحدان غربی اسرائیل عمیقتر و نزدیکتر دارد، اما با این حال تا حدودی در سطح اعلامی علی رغم گسترش بیشتر روابط تلاش میکرد که در سه سال اخیر نوعی فاصله را با نتانیاهو حفظ کند. ولی در این سفر نوعی چرخش اعلامی ابوظبی از قسمی ملاحظهکاری به یک بیپروایی آشکار هویدا بود. امارات پس از افشای سفر، به جای سیاست سکوت و ابهام، آن را رسماً تأیید کرد. این رویکرد، از شکلگیری محاسبات و به تبع آن ادراکی تازه در امارات پس از گذشت هفت ماه از این جنگ منطقهای حکایت دارد؛ این در حالی است که در ماههای نخست جنگ پس از ناکامی آن در تحقق اهدافش دست به عصا و محتاطانه عمل میکردند.
پیش از این، ابوظبی پس از جنگ ویرانگر غزه، از میزبانی مستقیم نتانیاهو پرهیز میکرد و به دیدارهایی در سطح مقامات دیگری از اسرائیل بسنده میکرد. حتی در ماههای نخست تشدید تنش با تهران نیز تعاملات با تلآویو تا حدودی پنهان میماند.
اگر در ماههای ابتدایی بحران، دولتهای منطقه از هراس پیامدهای غیرقابلپیشبینی جنگ، خواسته یا ناخواسته، خواهان مهار بحران و راهحلهای دیپلماتیک سریع بودند؛ اکنون نشانهها از شکلگیری یک همگرایی پیدا و پنهان میان برخی بازیگران و تلآویو علیه تهران برای تشدید برنامهریزی شده تنش مشهود است.
منبع: تلگرام نویسنده
@Sgolanbari