آرژانتین، قهرمان جهان، در یکی از پرالتهابترین شبهای جام جهانی ۲۰۲۶ تا چند قدمی حذف پیش رفت، اما در آتلانتا از دل آشوب برگشت. تیم لیونل اسکالونی در دیداری نفسگیر برابر مصر، با وجود عقبافتادن ۲ بر صفر، پنالتی از دسترفته لیونل مسی، و نمایشی سرسختانه از «فراعنه»، در دقایق پایانی سه گل زد و با پیروزی ۳ بر ۲ به مرحله یکچهارم نهایی صعود کرد.
این مسابقه از همان دقایق نخست نشانههای یک شگفتی بزرگ را داشت. مصر که با اتکا به نظم دفاعی، سرعت در انتقال توپ، و امید همیشگی به محمد صلاح وارد زمین شده بود، نهتنها از نام آرژانتین و حضور مسی نترسید، بلکه ضربه نخست را هم وارد کرد. در دقیقه ۱۵، یاسر ابراهیم با ضربه سری محکم دروازه امیلیانو مارتینز را گشود تا سکوتی سنگین بر بخش آبیوسفید ورزشگاه آتلانتا حاکم شود.
آرژانتین خیلی زود فرصت بازگشت داشت. خطای هیثم حسن روی نیکلاس تالیافیکو در محوطه جریمه داور را به نقطه پنالتی کشاند. همه نگاهها به مسی بود؛ مردی که سالهاست برای آرژانتین معنایی فراتر از یک بازیکن دارد. اما ضربه او در دقیقه ۲۱ را مصطفی شوبیر مهار کرد. برای لحظاتی، انگار تاریخ میخواست روی تلخترین صفحه خود برای مسی ورق بخورد: پنالتی از دسترفته در دیداری حذفی، عقبافتادگی مقابل تیمی تشنه تاریخسازی، و سایه حذف بر سر مدافع عنوان قهرمانی.
مصر در نیمه دوم جسورتر شد. در دقیقه ۵۸، مصطفی زیکو توپ را به تور رساند، و برای چند ثانیه رویای بزرگ مصریها کامل به نظر میرسید؛ اما کمکداور ویدیویی «وار» وارد شد، و به دلیل خطا در آغاز حمله، گل را مردود اعلام کرد. این تصمیم میتوانست ریتم مصر را بشکند، اما تنها ۹ دقیقه بعد، همان زیکو این بار گلی زد که پابرجا ماند. ضدحملهای سریع با نقشآفرینی صلاح و حسن توپ را به زیکو رساند، و او از شش قدم دروازه آرژانتین را باز کرد. نتیجه ۲ بر صفر شد و شگفتی دیگر یک احتمال دور نبود؛ در حال وقوع بود.
در آن لحظات، آرژانتین در آستانه سرنوشتی قرار داشت که پیشتر گریبان تیمهای بزرگ دیگری را در همین تورنمنت گرفته بود. برزیل با شکست برابر نروژ کنار رفته بود؛ آلمان در ضربات پنالتی مقابل پاراگوئه حذف شده بود؛ و پرتغال هم با شکست برابر اسپانیا با وداع تلخ کریستیانو رونالدو از جام جهانی روبهرو شده بود. حالا همه چیز آماده بود تا مسی هم به همان قاب غمانگیز بپیوندد؛ قابی از بزرگان شکستخورده در جامی بیرحم.
اما آرژانتین هنوز مسی را داشت؛ و شاید مهمتر از آن، هنوز باور داشت.
در دقیقه ۷۹، مسی از سمت راست توپ را روی دروازه فرستاد و کریستیان رومرو با ضربه سر
اختلاف را کم کرد. این گل، بیش از آنکه صرفا نتیجه را ۲ بر ۱ کند، ضربان تازهای به تیم اسکالونی داد. مصر که تا آن لحظه با اعتمادبهنفس بازی میکرد، ناگهان زیر موج حملات آرژانتین عقب نشست. چهار دقیقه بعد نوبت خود مسی بود. او که دقایقی پیش تصویر تلخ پنالتی از دسترفته را بر دوش میکشید، با ضربهای سریع و دقیق توپ را به تور رساند و بازی را ۲ بر ۲ کرد.
از آن لحظه، مسابقه دیگر فقط فوتبال نبود؛ یک نبرد روانی بود. مصر، خسته و زخمی، تلاش میکرد بازی را به وقت اضافه بکشاند. در وقتهای تلفشده ضربه نهایی فرود آمد: لائوتارو مارتینز از سمت راست توپ را ارسال کرد، و انزو فرناندز با ضربه سری قاطع در دقیقه ۹۰+۲ گل سوم را زد. آرژانتین برای نخستین بار در مسابقه پیش افتاد؛ درست زمانی که مصر دیگر فرصتی برای جبران نداشت.
سوت پایان، دو تصویر متضاد ساخت: مسی با چشمانی اشکآلود از شادی، و محمد صلاح با نگاهی خیره به زمینی که میتوانست صحنه بزرگترین پیروزی تاریخ فوتبال مصر باشد. تیم حسام حسن شایسته تحسین بود؛ مصر نه ترسید، نه عقب نشست، و نه مانند یک تیم کوچک بازی کرد. فراعنه سه بار توپ را به دروازه آرژانتین رساندند، هرچند یکی از گلها به حکم وار پاک شد، و تا آخرین لحظه قهرمان جهان را تا مرز فروپاشی بردند.
برای آرژانتین، این پیروزی بیش از یک صعود ساده بود. این تیم پس از برد دشوار ۳ بر ۲ مقابل کیپورد در مرحله قبلی، بار دیگر نشان داد که مسیر دفاع از عنوان قهرمانی نه باشکوه و بیدردسر، بلکه پر از اضطراب، زخم و رهاییهای دیرهنگام است. آرژانتین هنوز آسیبپذیر است؛ خط دفاعیاش گاهی لرزان، کنترل بازیاش ناپایدار، و وابستگیاش به لیونل مسی همچنان آشکار است. اما همین تیم، وقتی همهچیز از دسترفته به نظر میرسد، راهی برای بقا پیدا میکند.
مسی به سرنوشت رونالدو دچار نشد. آرژانتین به سرنوشت برزیل و آلمان گرفتار نشد. در شبی که مصر تا آستانه نوشتن تاریخ پیش رفت، قهرمان جهان از میان آتش گذشت؛ نه بینقص، نه آرام، اما زنده. و در جامی که هر روز یکی از بزرگانش فرو میافتد، زنده ماندن خود بزرگترین پیروزی است.
صدای آمریکا