۱۲ فروردین سال جاری، ماموران اطلاعات با یورش به منزلمان مرا دستگیر و به محل بازداشتگاه این وزارت بردند. در بدو ورود به بازداشتگاه دست و پایم را بستند و مرا بابت حجاب اجباری کتک زدند. روزهای پس از آن نشانههای کبودی روی پایم و صورتم که در اثر چسبی که به دهانم زده بودند، زخم شده بود، خود را نشان دادند.
شرایط بازداشتگاه غیر انسانی بود و غذایی که میدادند غیر قابل خوردن بود. بازار ضرب و شتم و گرفتن اعتراف اجباری داغ بود و آزادی افراد به دادن فیلم اعتراف اجباری موکول میشد.
من پس از آزادی موقتام در تاریخ ۲۳ اردیبهشت با تشکیل پروندهی جدید آزاد شدم.
آزادی ام را به لطف کسانی به دست آوردهام که همیشه به ما زندانیان سیاسی در ایران توجه داشتهاند. دوستان زیادی که در سراسر دنیا داریم. از ایرانیان تا غیر ایرانیانی که دلشان به حال انسان امروزی می سوزد که برای داشتن یک زندگی معمولی و شرافتمندانه مدام ناگزیر از پرداخت هزینهاند.
این لطف و محبت ضمنا به من این قدرت را میداد تا هر گاه صدای شکنجه و ضرب و شتم را در بازداشتگاه میشنیدم، اعتراض ام را با صدای بلند فریاد میزدم. این یک وظیفه ی انسانی بود.
نه به جنگ، نه به استبداد
نسرین ستوده