بقای کشور طی ۴ روز آینده بر روی میز مذاکره و تصمیم سازی قرار دارد؛ پرسش بنیادین این است که در این ساختار پیچیده، تصمیمساز یا تصمیمسازان نهایی چه کسانی هستند؟!
رئیس جمهور به عنوان رئیس قوه مجریه و هماهنگکننده قوا، در کلام بر دیپلماسی و صلح تاکید دارد. رئیس مجلس نیز بر مسیرهای دیپلماتیک پافشاری میکند. با این حال، به نظر میرسد میان آنچه در صحنه علنی سیاست گفته میشود و آنچه در لایههای زیرین قدرت در جریان است، شکافی وجود دارد. این پرسش مطرح است که اگر دو رکن مهم از قوای سهگانه خواهان تغییر مسیر به سمت دیپلماسی هستند، چه جریان یا نهادی فراتر از دولت و مجلس، مسیر آینده جنگ و صلح را تعیین میکند؟
چرا چهرههایی مانند پزشکیان و قالیباف درباره جزئیات و موانع پشت پرده با شفافیت بیشتری سخن نمیگویند؟ زمان برای آزمون و خطا به پایان رسیده و هر لحظه تاخیر در اتخاذ تصمیمات استراتژیک، هزینههای جبرانناپذیری به همراه دارد. بر اساس قانون اساسی و ساختار شورای عالی امنیت ملی، تصمیمات کلان دفاعی و خارجی باید با اجماع ارکان نظام اتخاذ شود، ولی مسئولیت مستقیم پاسخگویی در برابر تاریخ، متوجه کسانی است که بر صندلیهای رسمی قدرت تکیه زدهاند.
پیام روشن این موقعیت آن است که تصمیمسازان قانونی باید میان دو راهی سخت، یکی را برگزینند: یا تداوم تقابل که در برابر قدرتهای جهانی، که ریسک فرسایش زیرساختها و تهدید ثبات ملی را به همراه دارد، و یا بازگشت شجاعانه به میز دیپلماسی و پذیرش واقعیتهای بینالمللی برای حفظ کیان کشور. دیپلماسی به معنای تسلیم مطلق نیست، بلکه هنر تبدیل تهدید به فرصت از طریق موازنه قدرت و امتیازگیری متقابل است.
در نهایت، سکوت یا دوپهلویی در کلام مسئولان ارشد، تنها به ابهام در فضای عمومی و کاهش سرمایه اجتماعی دامن میزند. در لحظاتی که موجودیت یک ملت در خطر است، دیگر جان و مال و خدم و حشم به چه درد میخورد؟ چرا مقدرات ایران و ۹۰میلیونجماعت، باید در گرو تصمیم اقلیتی آرمانگرا معطل بماند؟
یدالله کریمیپور
@karimipour_k