گاردین
نازنین زاغری-رتکلیف در میان سه تن از زندانیان سیاسی سابق ایران و بیش از ۱۰۰ ایرانی ساکن بریتانیا است که از نخستوزیر بریتانیا خواستهاند از کشیده شدن بیشتر به درگیری با ایران پرهیز کند.
همه این افراد امضاکنندگان نامهای خطاب به «کییر استارمر» هستند که در آن میگویند شیوهای که این جنگ در حال انجام است، به تقویت حکومت در تهران منجر میشود.
این نامه در واقع پاسخی است به آن بخش از جامعه ایرانیان خارج از کشور که از رضا پهلوی، فرزند تبعیدی آخرین پادشاه طرفدار غرب ایران، حمایت میکنند و حملات به ایران را مقدمهای برای تغییر رژیم میدانند. پهلوی پیشنهاد داده است که رهبری یک گذار دموکراتیک را بر عهده بگیرد، اما **دونالد ترامپ** گفته است که به دنبال یک گزینه داخلی برای رهبری این کشور خاورمیانهای است.
در این نامه آمده است: «هیچکس بیش از ما خواهان پایان جمهوری اسلامی نیست. اما حمله به کشور به این شکل نتیجهای معکوس خواهد داشت. چنین اقدامی اقتدارگرایان را تثبیت میکند و به همان روایت ساختگی جان تازهای میبخشد که دههها به بقای آنان در داخل کشور کمک کرده است: اینکه آنان در حال جنگ با امپریالیسم غرب هستند.»
در ادامه نامه آمده است: «وقتی نتانیاهو — مردی که به دلیل کشتن شمار بیشماری از غیرنظامیان در غزه به جنایات جنگی بینالمللی متهم شده است — دیکتاتور ایران را ترور میکند، شاید آن فرد کشته شود، اما افسانهای که پیرامون او ساخته شده جاودانه میشود. ایرانیان میخواستند او برای جنایاتش محاکمه و مجازات شود، نه اینکه با پایانی شهیدگونه که خود آرزویش را داشت از دنیا برود.»
رهبر ۸۶ ساله ایران، علی خامنهای، در نخستین روز جنگ در حملات هوایی اسرائیل به همراه بسیاری از اعضای خانوادهاش کشته شد. پس از او یکی از پسرانش، مجتبی خامنهای، جانشین وی شده است.
در این نامه، این گروه مجموعهای از اقدامات عملی و مسالمتآمیز را برای کمک به اپوزیسیون داخلی — از جمله کسانی که در زندان هستند — مطرح کردهاند؛ از جمله فراهم کردن دسترسی به اینترنت استارلینک برای پایان دادن به قطع مداوم ارتباطات در داخل ایران.
نازنین زاغری-رتکلیف، شهروند دوتابعیتی ایرانی–بریتانیایی، از سال ۲۰۱۶ به مدت شش سال عمدتاً در تهران به اتهام جاسوسی در زندان نگهداری میشد. از دیگر امضاکنندگان این نامه میتوان به ارس امیری، زندانی سیاسی ایرانی و کارمند پیشین شورای بریتانیا که سه سال در زندان اوین تهران زندانی بود، و نسرین پرواز اشاره کرد که از سال ۱۹۸۲ به مدت هشت سال در زندانهای ایران محبوس بود. در میان امضاکنندگان همچنین هنرمندان شناختهشده جامعه ایرانی، دانشگاهیان و نویسندگان نیز حضور دارند.
آنها در نامه خود نوشتهاند: «یک سیاست حامی دموکراسی باید از زندانیان سیاسی محافظت کند و تضمین دهد که اسرائیل و ایالات متحده زندانهایی مانند اوین را بمباران نمیکنند. در همین سلولهاست که رهبران دموکراتیک آینده ایران حضور دارند. چنین سیاستی باید دستگاههای اینترنتی — نه سلاح — را بهطور مخفیانه از مرزها وارد کشور کند و قطع اینترنتی را که سراسر کشور را فرا گرفته بشکند. یک سیاست حامی دموکراسی باید سیاست ترور اسرائیل را حتی زمانی که رهبرانی را هدف قرار میدهد که ما از آنها بیزاریم، محکوم کند. کارهای زیادی میتوان در همبستگی با مردم ایران انجام داد؛ اما پیوستن به جنگهای بیپایان نتانیاهو یکی از آنها نیست.»
استارمر پیشتر سیاست خود مبنی بر عدم همکاری با حمله آمریکا به ایران را تعدیل کرد و گفت این اقدام زمانی ضروری شد که جلوگیری از قرار گرفتن کشورهای خلیج فارس در معرض حمله ایران لازم به نظر رسید.
این گروه از ایرانیان در نامه خود مینویسند که «از اندوه سرشار شدهایم. دهههاست که منتظر روزی هستیم که دموکراسی در ایران سرانجام شکوفا شود. بسیاری از ما سالهاست که به دلیل ترس از زندان یا بدتر از آن نتوانستهایم به ایران سفر کنیم.»
آنها همچنین از رهبر اسرائیل انتقاد کرده و میگویند هنگامی که او از ایرانیان خواست «با دست روی دست گذاشتن ننشینند و برای تمام کردن کار برخیزند»، این موضع ریشه در نژادپرستی داشت. آنها این پیشفرض را رد میکنند که «۹۰ میلیون نفر دههها منتظر بمبهای او نشسته باشند.»
در ادامه نامه آمده است: «البته این فقط جنگ نتانیاهو نیست؛ ترامپ و ایالات متحده نیز بخش مهمی از آن هستند. اما همانطور که مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، گفت: ‘رئیسجمهور تصمیم بسیار خردمندانهای گرفت. ما میدانستیم اسرائیل اقدام خواهد کرد؛ میدانستیم این اقدام باعث حمله به نیروهای آمریکایی خواهد شد؛ و میدانستیم اگر پیشدستانه علیه آنها اقدام نکنیم، تلفات بیشتری متحمل خواهیم شد.’ بنابراین ایالات متحده در این جنگ به دنبال نتانیاهو وارد شد.»