خارج از روایت رسمی شکل گیری اسلام و انشعاب تشیع از شاخه اصلی آن یعنی تسنن، روایتی هست که تشیع را قدیمتر از تسنن میداند و حتی معتقد است که در متون قدیم شرقی هم از عباسیان بهعنوان سلسله ای شیعی نام برده شده است. با این حساب در خصوص همه روایات راجع به خوارج و شخص ابن ملجم هم باید تردید روا داشت و از نو باید این تواریخ را کاوید. اینک وقت آن است که پرسیده شود واقعاً معنا و علت شعار لا حکم الا لله خوارج چه بوده است؟
چه شده است که یک حکومت شیعی به هیچ یک از حکومتهای مسلمان دیگر اعتماد ندارد که میانجی بین او و دشمنش آمریکا باشد بجز به عمان که نه سنی است نه شیعه بلکه اباضی است که عده ای آنان را خوارج سفید می نامند؟ آیا صلح حسنی از فرط استعمال مستعمل بل مستهلک شده است؟
غرض بی ارزش ساختن تلاشهای عمان نیست که می دانیم دوستی دیرینه ای با ایران دارد و شیخ ما دارد از نهال دوستی که شاه فقید کاشته بود بر می خورد. ولی غرض پرسش از علت بی اعتمادی جمهوری اسلامی به دیگر مسلمانان است. چرا پیشنهاد ترکیه و عربستان را قبول نکردند؟
وقتی جای تفکر منطقی را تخیل اسطوره ای و رویاهای دینی می گیرد دانسته است که ضمیر ناخودگاه فروخورده های انباشته خود را استفراغ می کند . تصمیم، شکلی از بروز امیال ضمیر ناخودآگاه است. گرداندن بعل و سوزاندن آن در تظاهرات حکومتی، آویزان شدن به جعلیات دینی و اساطیری و امثالهم، چیزی جز نشان دادن استیصال و اتمام سرمایه مشروعیت نیست. ابن ملجم را هم حکومت شیعی تبرئه کرد. آیا معجزات دیگری هم از این مغان شیعی در راه است؟
خرد را تعطیل کردند و به خرافات متوسل شدند و به همین علت قربانی می طلبند. از جوانان عزیز تقاضا دارم مواظب باشند.