یدالله کریمیپور
پنجاه سال و پنج ماه و سه روز است که بهطور رسمی در فضای دانشگاهی تنفس میکنم. طی این دوران مدید، از نزدیک و دور، شاهد فراز و فرود تحولات فکری و جنبشهای دانشجویی بودهام. امروز اما برای نخستین بار، با پدیدهای نوظهور مواجه شدم: رویکرد و شعارهای پادشاهیخواهانه در میان بخش بزرگی از دانشجویان.
بهطور سنتی، دانشگاه همواره خاستگاه تفکرات رادیکال و گرایشهای چپگرایانه بوده است؛ ولی در فضای کنونی ایران چه رخ داده که از دل نهاد مدرن دانشگاه، ندای بازگشت به سنت پادشاهی طنینانداز شده است؟
۱. آیا این تغییر رویکرد، واکنشی گذرا به انسداد سیاسی کنونی است یا نشان از یک شیفت پارادایمیک در مبانی فکری نسل جدید دارد؟
۲. نسبت میان این «نوستالژی سیاسی» با آرمانهای توسعهگرایانه و مدرنیزاسیون دوران پهلوی در ذهن دانشجو چیست؟
۳. چگونه میتوان تضاد ظاهری میان «نهاد دانشگاه» (بهعنوان نماد تجدد و پرسشگری) با «نظام پادشاهی» (بهعنوان ساختاری سنتی و موروثی) را در این بستر خاص تحلیل کرد؟
۴. آیا شکست پروژههای چپگرایانه و اصلاحطلبانه در دهههای اخیر، دانشجو را به سمت یک «راستِ عملگرا» سوق داده است؟
۵. نقش «گسست نسلی» و فقد حافظه تاریخی مشترک در شکلگیری این تصویر جدید از گذشته چیست؟
۶. آیا این شعارها بیش از آنکه بیانگر یک مانیفست سیاسی دقیق باشند، نوعی «ساختارشکنی» در برابر قرائتهای رسمی و حاکم محسوب نمیشوند؟
۷. جایگاه مفاهیمی چون «ناسیونالیسم باستانگرا» در پیوند میان دانشگاهیان و ایدهی پادشاهیخواهی کجاست؟
منبع: تلگرام نویسنده
@karimipour_k