مولوی عبدالحمید، روز جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴، در مراسم نماز جمعه زاهدان، با اشاره به چهلوهفتمین سالگرد پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ و وعدههایی که در آن زمان به مردم درباره «اجرای عدالت»، «آبادانی کشور» و «پیشرفت اقتصادی» داده شده بود، رسیدن به «عدالت» و «زندگی بهتر» را علت اصلی انقلاب مردم دانست و از تحققنیافتن آن وعدهها ابراز تأسف کرد.
به گزارش پایگاه اطلاعرسانی دفتر امامجمعه اهلسنت زاهدان، مولانا عبدالحمید اظهار کرد که مردم ایران در زمان انقلاب با محبت و دوستی در کنار یکدیگر بودند و قومیت، مذهب و دین برای کسی مطرح نبود. به گفته او، انقلاب مردم ایران انقلابی «ملی» بود که برای دستیابی به حقوحقوق و زندگی بهتر شکل گرفت.
امامجمعه زاهدان در ادامه خاطرنشان کرد که زمانی که مجلس خبرگان تصمیم به تدوین قانون اساسی گرفت، در فرآیند نگارش آن مشکلاتی ایجاد شد. به گفته او، مولانا عبدالعزیز رحمهالله در واکنش به تصویب مذهب رسمی کشور در قانون اساسی اعتراض کرد و تأکید داشت که به اصل رسمیبودن «دین اسلام» بهعنوان دین اکثریت مردم ایران اکتفا شود؛ چراکه اسلام شامل همه مسلمانان، اعم از شیعه و سنی، میشود و نیازی به ذکر «مذهب» نیست. وی افزود که مجلس خبرگان همچنین قوانینی را با هدف بقای حکومت به تصویب رساند که نه در اسلام و نه در قوانین بینالمللی سابقهای نداشت.
او تصریح کرد که در قانون اساسی بندهایی وجود دارد که منشأ بروز مشکلات کنونی کشور هستند و ریشه بسیاری از مشکلات به قانون اساسی بازمیگردد؛ به همین دلیل نیز بحث ضرورت تغییر قانون اساسی مطرح شده است.
وی ادامه داد که متأسفانه فضای کشور به سمت امنیتیشدن پیش رفت و نهادهای امنیتی متعددی شکل گرفت. به گفته او، کشور به سوی نظامیگری حرکت کرد و نظامیانی که در ابتدای انقلاب و در زمان رهبر فقید تأکید شده بود نباید در سیاست و اقتصاد دخالت کنند، وارد این عرصهها شدند و آنها را در کنترل خود گرفتند و اعلام کردند که «سیاست» را «میدان» تعیین میکند؛ درحالیکه به باور او، سیاست را باید سیاستمداران تعیین کنند نه نظامیان، زیرا وظیفه نظامیان تأمین امنیت کشور است.
امامجمعه زاهدان با اشاره به هشدارهایی که چند هفته پیش از اعتراضات دیماه داده شده بود، گفت هشدار داده شده بود که کشور با بنبست سیاسی و اقتصادی مواجه است، اما برخی این سخنان را ناامیدکننده دانستند. به گفته او، هدف از بیان این هشدارها ناامیدکردن مردم نبود، بلکه بیان واقعیتها از سر احساس وظیفه بود تا مسئولان برای حوادث و اتفاقات آینده راه چارهای بیندیشند. او تأکید کرد که این هشدارها تنها از سوی او مطرح نشده، بلکه بسیاری از دلسوزان کشور نیز چنین مسائلی را گوشزد کرده بودند و ای کاش به سخنان آنان توجه میشد.
مولانا عبدالحمید حوادث دیماه را «بسیار دلخراش» توصیف کرد و گفت رخدادهای اخیر تکاندهنده بوده است. به گفته او، با روشنشدن ابعاد فاجعه، مشاهده صحنههای فریاد و ناله خانوادههایی که عزیزان خود را از دست دادهاند، قلب هر انسانی را به درد میآورد. او افزود که گمان نمیکند هیچ عالم معتدلی چنین کشتاری را جایز بداند و تأکید کرد که هیچکس نمیتواند برای خونهای ریختهشده در پیشگاه خداوند عذری داشته باشد.
وی ادامه داد که مردمی که با بنبست مطلق در کسبوکار خود مواجه شده بودند، اعتراض کردند و فریاد زدند و ای کاش صدای آنان شنیده میشد و مشکلاتشان مورد رسیدگی قرار میگرفت. به گفته او، این مردم ملت عزیز ایران و ولینعمت همه مسئولان هستند.
امامجمعه زاهدان همچنین تأکید کرد که این اشتباه بزرگی است که حاکم تنها با دوستان و هواداران خود مشورت کند و باید صدای منتقدان و مخالفان نیز شنیده شود؛ چراکه اگر دیدگاه منتقدان مورد توجه قرار میگرفت، چنین حوادثی رخ نمیداد.
مولانا عبدالحمید در پایان، «نگاه مذهبی» را مهمترین مشکل در اداره کشور دانست و گفت نگاه مذهبی و قومی نمیتواند پاسخگوی ملت متکثری مانند ایران باشد و این رویکرد تاکنون نیز کارآمد نبوده است. او تأکید کرد که آیندگان نیز بدانند نگاه قومی و مذهبی هرگز راهحل مشکلات کشور نیست و تنها «نگاه ملی» میتواند پاسخگو باشد؛ نگاهی فراگیر که همه ملت، از اقوام، مذاهب و ادیان مختلف، را دربر بگیرد.