در سالهای دهه چهل جوانی دانشجو بودم که افکار دکتر مصدق مرا بخود جلب کرد و عضو فعال جبهه ملی شدم. چندین دفعه در آن ایام طعمزندان را چشیدم. فعالیت جبهه ملی بعد از چند سال به خاموشی پیوست و منهم به زندگی معمولی.
هنگامی که شورش ۵۷ خمینی آغاز شد خیلی زود همفکران قدیم را پیدا کرده و دو باره فعالیت ما شروع و جذب به اصطلاح حرکت انقلابی شدیم. نصایح استاد و دوست قدیمی، یادش بخیر دکتر شمس شریعت طربقان که میگفت اینها با چوب خدا میآیند و هر مخالفتی را در نطفه خفه خواهند کرد و توصیه او که کتاب ولایت فقیه را بخوان بگوشم نمیرفت که گرم هیجان انقلاب بودم و فکر میکردم بزودی جبهه ملی قدرت را بدست گرفته و ایران گلستان میشود . در راهپیماییها با همسرم شرکت میکردیم و آرزوی پیروزی انقلاب را داشتیم.
روزی که خمینی. وارد شد در بیمارستان بستری بودم و از طریقی شنیدم که او گفته است (من تو گوش این دولت میزنم. من خودم دولت تعیین میکنم). این گفتار چشمانم را باز کرد و فهمیدم با یک دیکتاتور سروکار داریم و سخنان دوستم درست بود.
این گفته چشمان مرا باز کرد و سبب بریدن من از شورش ۵۷ بود. از حمایت آن دست برداشتم و به کار طبابت خودم پرداختم. اما کاری که من و امثال من کردیم دانهای کاشت که امروز حاصل آن را شاهد هستیم.
هزاران کشته و مجروح و زندانی در طول سالیان حاصل این حکومت بوده. من در اینجا بنا ندارم که آنچه در طی این سالها برسر میهنم ایران آمد چیزی بگویم که مثنوی صد من کاغذ میشود و تکرار چیزی است که همگان از آن آگاهند.
چرا این همه نوشتم؟ هدف من از این نوشتار این است که بگویم، من یک پنجاهو هفتی هستم و از صمیم قلب از آنچه کردهام، از ایران و مردم ایران عذر میخواهم. هنگامی که مشاهده میکنم هزاران هزار جوان میهنم بدست این جلادان کشته میشوند نه تنها اشکم سرازیر میشود که خودم را در ان شریک و مقصر میدانم. اگر من و امثال من اندکی دانش و آگاهی داشتیم ایران امروز چنین نبود که چکمه پوشان عراقی در خیابانهای آن به کشتار ایرانیان بپردازند و برای رهایی از این حکومت چشم بدستان خارجی بدوزیم.
یک بار دیگر تکرار میکنم که در شورش ۵۷ جزئی از سیاهی لشکر بودم و احساس میکنم دستان من اغشته بخون جوانان میهن است و از همه درخواست بخشش میکنم.
با آرزوی آزادی
پزشک بازنشسته. دکتر فریدون افتخاری