بیانیه جبهه آزادی و نجات ایران (جان ایران)
«در مورد موقعیت کنونی در ایران ، ادامه اعتراضات و اعتصابات»
ایران امروز در آستانه یکی از تعیینکنندهترین پیچهای تاریخی خود ایستاده است؛ جایی که انباشت هم زمان بحرانهای اقتصادی، سرکوب سیاسی و فرسودگی روانی جامعه، هرگونه تداوم وضع موجود را ناممکن کرده است. آنچه در قالب اعتصابات و اعتراضات سراسری بروز یافته، واکنشی لحظهای یا هیجانی نیست، بلکه نشانه ورود جامعه به مرحلهای تازه از تقابل با نظمی است که حیات انسانی را به بنبست رسانده است. این خیزشها زبان گویای جامعهای هستند که دیگر نمیخواهد هزینه ناکارآمدی، فساد ساختاری و بیعدالتی نهادینهشده را بپردازد و دریافته است که سکوت، تنها به تعمیق بحران میانجامد.
حاکمیت اسلامی در برابر این وضعیت، نه راهحلی برای برون رفت از بحران دارد و نه افقی برای ترمیم شکاف عمیق خود با جامعه. آنچه امروز عریانتر از همیشه دیده میشود، اتکای کامل حکومت به سرکوب سازمانیافته است؛ از شلیک به معترضان و بازداشتهای گسترده گرفته تا امنیتیکردن شهرها و پنهانکاری درباره کشتهشدگان و زندانیان. این رفتارها نشانه اقتدار نیست، بلکه گواه فروپاشی مشروعیت و ناتوانی در اداره جامعهای زنده، متکثر و مطالبهگر است. حکومتی که مردم را نه شهروند، بلکه دشمن میبیند، مسئول مستقیم تمامی پیامدهای انسانی، اجتماعی و امنیتی این مسیر است و نمیتواند از زیر بار این مسئولیت شانه خالی کند.
در سوی دیگر، جامعه ایران از مرحله ترس عبور کرده و به آستانه کنش جمعی آگاهانه رسیده است. اعتصابات و اعتراضات امروز، فراتر از مطالبات صرفاً صنفی، بیان درکی مشترک از ضرورت همبستگی و عمل جمعی برای تغییر پایدار است. مردم، با وجود هزینههای سنگین سرکوب، نشان دادهاند که حاضر نیستند آینده خود را به تعویق بیندازند یا به وعدههای توخالی دل ببندند. این جنبش، جنبش خشونت نیست؛ تلاشی است برای بازپسگیری حق زندگی، کرامت انسانی و امکان ساختن آیندهای که از آنِ خود جامعه باشد، نه تحمیلی از بالا.
در این میان، نگاه به نیروهای خارجی و دولتهای غربی باید واقعبینانه و عاری از توهم باشد. هرچند در گفتار از حقوق بشر سخن گفته میشود، اما در عمل منافع سیاسی، امنیتی و اقتصادی حرف اول را میزند. تجربههای تاریخی به روشنی نشان دادهاند که هیچ نیروی خارجی ناجی جامعهای نیست و اتکا به دخالت بیرونی، نه راه رهایی که مسیر انحراف است. نقش جهان خارج، اگر قرار است سازنده باشد، میتواند در حد حمایت سیاسی، فشار حقوقی و افشای سرکوب بماند، نه تعیین سرنوشت مردمی که خود در میدان ایستادهاند و هزینه میدهند.
در چنین شرایطی، اپوزیسیون ایران نیز در برابر آزمونی تاریخی قرار گرفته است. جامعهای که در خیابان، کارخانه و محل کار هزینه میدهد، نیازی به رقابتهای فرسایشی، شعارهای بیپشتوانه و پروژههای نمایشی ندارد. اپوزیسیون تنها زمانی میتواند نقشی ایفا کند که در کنار اعتصابات و اعتراضات بایستد، استقلال جنبش اجتماعی را به رسمیت بشناسد و از توهم رهبری از بالا یا معامله از بیرون فاصله بگیرد.
جبهه آزادی و نجات ایران (جان ایران) با چنین درکی، اعتصابات و اعتراضات جاری را کنش و انتخابی سرنوشتساز میداند و از تداوم قیام سازشناپذیر با حکومت اسلامی و از رستاخیز سراسری، مستقل و آگاهانه شهروندان پشتیبانی میکند؛ مردم ایران با پیکار خستگیناپذیر و پرشورشان بهخوبی آگاهند که توقف فوری سرکوب، آزادی بیقید و شرط بازداشتشدگان، شفافسازی درباره سرنوشت جانباختگان آزادی و بهرسمیتشناختن حق تشکل، اعتصاب و اعتراض تنها با پایان یافتن و برچیدن حکومت اسلامی ممکن میگردد. چشمانداز این نبرد ملی نه با آشوب و فروپاشی، بلکه گذار به نظمی انسانی، دموکراتیک، پاسخگو و عادلانه است؛ نظمی که توانمندی آن از جامعه برمیخیزد و در برابر آن پاسخگوست. زمان میگذرد و هر آسیب و دیرکرد، بهایی تازه بر دوش مردم میگذارد. مردم ایران، آگاهانه و مسئولانه، در این راه پرفرازونشیب جانفشانانه ایستادهاند.
پاینده ایران
به امید آزادی، سرافرازی و بهروزی مردم ایران
هفتم ژانویه ۲۰۲۶
جبهه آزادی و نجات ایران (جان ایران)