از دمشق تا کاراکاس / یدالله کریمی‌پور

​پس از سوریه، فروپاشی مادورو دومین ضربه ی مهلک بر پیکره ژئوپلیتیک ایران است. مناسبات تهران-کاراکاس، نه یک پیمان پایدار، که «اتحادی از دوردست» در حیاط‌خلوت آمریکا بود؛ ستون اصلی «باشگاه تحریمی‌ها» برای تنفس در انسداد مالی و انرژی. ایران با حضور در ونزوئلا، به گمان خود عمق استراتژیکش را از خلیج‌فارس تا کارائیب گسترش داده بود، ولی این سازه امروز فروپاشید. چرا؟
​
چون این پیوند، نه بر پایه منافع ملی و هماهنگی نهادینه ساختاری، که بر مدار «شخص‌محوری» و جریان «چاویسم» و ولایت فقیه می‌چرخید.

فروپاشی مادورو تنها یک دگردیسی داخلی نیست؛ فروریختن پلی است که نفوذ ایران را به نیم‌کره غربی می‌رساند. ونزوئلا برای تهران «سنگری پیشرو» بود که با سقوط آن، موازنه قدرت در رقابت‌های جهانی، به‌سرعت به سود رقبای ایران تغییر خواهد کرد.

​لب کلام؛ هر استراتژی که بر پایه «اشخاص» بنا شود، با رفتن آن‌ها به ضدِ خود تبدیل می‌گردد.

تلگرام نویسنده
@karimipour_k