گبی دویچ و مدلین کارلایل / آتلانتیک / ۱۳ نوامبر ۲۰۲۶
زک مالوک نه ماه گذشته را صرف کارزار انتخاباتی برای کسب کرسی مجلس نمایندگان آمریکا کرد، اما هرگز واقعاً خود را در واشنگتن به عنوان عضوی تازه انتخاب‌شده در کنگره تصور نکرده بود. درست است که شهردار «کیپ می» (Cape May) — شهری در جنوبی‌ترین نقطه نیوجرسی — به کمپین انتخاباتی خود که شانس پیروزی در آن اندک به نظر می‌رسید باور داشت، اما این نامزد دموکرات هرگز به این فکر نکرده بود که اگر پیروز شود، چه پیش خواهد آمد. و اصلاً چرا باید فکر می‌کرد؟ تا اواخر اکتبر، تحلیلگران سیاسی همچنان کرسی مورد رقابت او — یعنی حوزه انتخابیه دوم نیوجرسی — را منطقه‌ای کاملاً امن برای جمهوری‌خواهان می‌دانستند.
پس از آنکه مالوک در ۳ نوامبر با اختلاف اندک و به شکلی غافلگیرکننده بر «جف ون درو» (نماینده وقت) پیروز شد، کارهای زیادی برای انجام دادن وجود داشت. برای نمونه، او مجبور شد در گوگل جستجو کند که حقوق اعضای کنگره چقدر است (۱۷۴ هزار دلار در سال؛ یعنی بیش از ۱۰ برابر درآمدی که به عنوان شهردار دریافت می‌کرد). مالوکِ ۴۱ ساله که پدر سه فرزند است، همچنین مجبور شد برنامه‌های سفرش را به کلی تغییر دهد. او برای بلافاصله پس از انتخابات، تعطیلاتی را برنامه‌ریزی کرده بود تا پایانی بر یک دوره طاقت‌فرسا برای خانواده‌اش باشد؛ اما کسی به او اطلاع داد که باید در عوض، در جلسه توجیهی نمایندگان تازه‌وارد شرکت کند. مالوک به ما گفت: «اولین چیزی که باید به بچه‌هایم می‌گفتم این بود: بچه‌ها، ما به فلوریدا نمی‌رویم. متاسفم.» چهل و هشت ساعت بعد، او در مسیر واشنگتن دی‌سی بود.
سه‌شنبه گذشته، وقتی بیرون ساختمان کنگره (کاپیتول) با مالوک برخورد کردیم، او تازه از یک خرید فوری در فروشگاه «یونیکلو» (Uniqlo) — که در چند قدمی آنجا، در ایستگاه «یونیون» قرار دارد — برگشته بود. او چند پیراهن دکمه‌دار خریده و آنها را به زور در کیف دوشی خود جا داده بود؛ سپس با عجله رفت تا در عکسی کنار گروه «بلو داگز» (Blue Dogs) — که گروهی از دموکرات‌های میانه‌رو هستند — حضور یابد. او درست به‌موقع رسید تا در حاشیهٔ جمعیتی بایستد که گرد یک تویوتا لندکروزر سفید مدل ۱۹۹۷ حلقه زده بودند؛ خودرویی متعلق به «ماری گلوزن‌کمپ پرز»، یکی از رؤسای مشترک این گروه (فراکسیون).
شبیه روز اول مدرسه
جلسات توجیهی برای اعضای جدید کنگره، بی‌شباهت به روز اول مدرسه نیست. گروه‌های کوچک به‌سرعت شکل می‌گیرند؛ پیوندهای جغرافیایی و هم‌سویی‌های ایدئولوژیک هم به این روند کمک می‌کنند. نمایندگان جدید — چه چهره‌های جوان و پرشور، و چه افراد شصت‌ساله‌ای که تغییر مسیر شغلی بزرگی داده‌اند — بر سرِ جای نشستن با هم رقابت می‌کنند. داشتن ظاهری متناسب با جایگاه — که بسته به خاستگاه فرد می‌تواند شامل یک کت‌وشلوار آراسته باشد یا کلاه لبه‌دار و چکمه‌های کابویی — قطعاً بی‌تأثیر نیست.
«جی. دی. فورد»، سناتور ایالتی ایندیانا — که توانست رقیب جمهوری‌خواهش را (که دو سال پیش با اختلاف نزدیک به ۱۹ درصد پیروز شده بود) کنار بزند — به ما گفت: «تا زمانی که برای اولین بار پا به صحن مجلس نمایندگان نگذاشتم، واقعیتِ ماجرا برایم کاملاً جا نیفتاده بود.»
تمام نمایندگان جدیدی که با آنها صحبت کردیم، تأکید داشتند که از همان ابتدا باور داشته‌اند می‌توانند پیروز شوند؛ حتی اگر افرادِ بانفوذِ حزب دموکرات چندان با این نظر موافق نبودند. با این حال، بسیاری از آنها به خود اجازه نمی‌دادند که پیروزی و پیامدهای آن را در ذهنشان تصور کنند، چرا که زندگی‌شان را حول یک تاریخ واحد تنظیم کرده بودند: ۳ نوامبر، روز انتخابات. اما در نهایت، ۱۵ دموکرات موفق شدند کرسی‌هایی را در مجلس نمایندگان به دست آورند که همین دو سال پیش، دونالد ترامپ در آن حوزه‌ها با اختلاف دورقمی پیروز شده بود.
ناگهان روز ۴ نوامبر فرا رسید
ناگهان روز ۴ نوامبر فرا رسید و پیروزی آنها — برخلاف تمام پیش‌بینی‌ها — قطعی شد. اولین چالش آنها این بود که چگونه خود را به واشنگتن دی‌سی برسانند تا در جلسات توجیهی شرکت کنند؛ جلساتی شامل چند روز پذیرایی‌های پرزرق‌وبرق، نشست‌های جدی کاری، و امور اداریِ معمول برای شروع به کار. (حتی اعضای کنگره هم باید برای مسائل پیش‌پاافتاده‌ای مثل انتخاب طرح بیمهٔ درمانی‌شان فکری بکنند.)
«پل بارینجر» — که توانست در یکی از حوزه‌های انتخاباتی کارولینای شمالی پیروز شود (جایی که دونالد ترامپ در سال ۲۰۲۴ با اختلاف نزدیک به ۱۷ درصد برنده شده بود) — گفت: «می‌دانستم که می‌توانیم پیروز شویم، اما مطمئن نبودم که واقعاً پیروز خواهیم شد.»
بارینجر که در یک مزرعهٔ پرورش درخت در شهر «سنفورد» زندگی می‌کند، تعریف کرد که در شب انتخابات، در حالی که در تاریکی مشغول ورزش بود، صدای فریادهای شادی را از نزدیکی خانه‌اش شنید. او ابتدا تصور کرد که صدای کایوت‌هاست. در واقع، این خانواده و دوستانش بودند که با شتاب به سمت او آمدند تا خبر پیروزی‌اش را به او بدهند.
در حدود ۱۵۰ مایلی شمال غربی، حوالی ساعت یک بامداد، «چاک هابارد» در حال بازگشت به خودروی خود بود که ناگهان درهای محل گردهمایی حامیانش — که لحظاتی پیش آنجا را ترک کرده بود — با شدت باز شد و هوادارانش بیرون ریختند؛ آنها فریاد می‌زدند که او با اختلاف تنها ۹۹ رأی، از «ویرجینیا فاکس»، نماینده جمهوری‌خواه باسابقه، پیشی گرفته است. رقابت برای کرسی‌ای که زمانی تصور می‌شد کاملاً در تسلط فاکس باشد، هنوز به پایان نرسیده و برنده نهایی آن مشخص نشده است، اما هابارد اکنون با اختلاف ۳۳۵ رأی پیشتاز است. او به واشنگتن آمده تا در صورت پیروزی، آنجا حضور داشته باشد. هابارد از ما پرسید: «آیا عجیب نیست که یک فرد ۶۴ ساله بخواهد در جلسه توجیهی نمایندگان تازه‌وارد شرکت کند؟»
برندگان غافلگیرشده‌ی دیگری از کارولینای شمالی نیز وجود داشتند، جایی که تقسیم‌بندی تهاجمی حوزه‌های انتخابیه توسط جمهوری‌خواهان نتیجه معکوس داد و به یک «دستکاری ساختگی» تبدیل شد ـــ زمانی که حوزه‌های انتخابیه به نفع جمهوری‌خواهان به طور غیرمنتظره‌ای به دست دموکرات‌ها افتاد.
سیریل جفرسون در حوزه‌ای که در سال ۲۰۲۳ به شدت به نفع جمهوری‌خواهان تقسیم شده بود، نماینده آدیسون مک‌داول را شکست داد، حوزه‌ای که در سال ۲۰۲۴ آنقدر به نفع جمهوری‌خواهان تقسیم شده بود که یک دموکرات حتی زحمت شرکت در انتخابات را هم به خود نداد. گزارش سیاسی کوک، این رقابت را «جمهوری‌خواهان سرسخت» ارزیابی کرد ــــ به این معنی که رقابتی تلقی نمی‌شد ـــ و جفرسون با نتیجه ۶ به ۱ شکست خورد. او با اختلاف دو امتیاز برنده شد.
شهردار ۳۴ ساله های پوینت گفت که نه به این دلیل که فکر می‌کرد می‌تواند برنده شود، بلکه به این دلیل که احساس می‌کرد این چیزی است که حوزه انتخابیه‌اش به آن نیاز دارد، وارد رقابت شده است. جفرسون به ما گفت: «وقتی چنین حوزه‌ای را می‌بینید، هرگز نمی‌خواهید فرض کنید، اوه، ما می‌توانیم در این انتخابات پیروز شویم.» او گفت که بارها در طول مبارزات انتخاباتی با دموکرات‌های ملی تماس گرفته است، اما حمایت زیادی کسب نکرده است. «بعد از اینکه من برنده شدم، همه آنها دست دراز کردند و گفتند، هی، ما اشتباه کردیم.»
مانند دانشجویان سال اول دانشگاه
دیگران تقریباً بدون هیچ پولی برنده شدند. لاکشا ووماک تا اواسط اکتبر فقط ۵۹۰۰۰ دلار جمع‌آوری کرد، در حالی که رقیب جمهوری‌خواه او بیش از ۲ میلیون دلار جمع‌آوری کرد. او بیشتر وقت خود را در حوزه انتخابیه خود، که شامل بخشی از شارلوت می‌شود، گذراند. ووماک با چالشی در سازگاری با شغل جدید روبرو است: قبل از تصدی سمت در ژانویه، او در دادگاه خواهد بود و ماه آینده اولین حضور خود را به اتهام جنایتی که گفته می‌شود در سال ۲۰۱۹ یک تویوتا کرولا اجاره‌ای را برنگردانده است، تجربه خواهد کرد. (ووماک به ما گفت که نمی‌تواند در مورد پرونده در حال بررسی اظهار نظر کند، اما زمان‌بندی را مشکوک دانست. او در یک تجمع انتخاباتی در ماه اکتبر، هفت سال پس از حادثه ادعایی، احضاریه کیفری دریافت کرد. ووماک قبلاً گفته بود که نمی‌دانسته اتهامی علیه او مطرح شده است، زیرا در آن زمان بی‌خانمان بوده است.)
مانند دانشجویان سال اول دانشگاه، اعضای سال اول کنگره باید زندگی کاملاً جدیدی را برای خود رقم بزنند. یکی از اولین کارها، پیمایش بازار اجاره واشنگتن دی سی است. کیتی پادیا استاوت، که موفق به کسب کرسی در حوزه انتخابیه بیست‌وسوم کنگره در تگزاس شده (حوزه‌ای که ترامپ در سال ۲۰۲۴ با اختلاف ۱۵ درصد در آن پیروز شد)، می‌گوید: «همه، حتی کسانی از جناح مقابل، به من گفتند که زندگی کردن در دفتر کار ایده خوبی نیست؛ چیزی که اصلاً نمی‌دانستم مردم انجام می‌دهند.»
آنجلا گونزالس-تورس، دموکرات اهل کالیفرنیا، به دلیل مشغله زیاد، وظیفه پیدا کردن آپارتمان را به شریک زندگی‌اش سپرده است. فهرست کارهای او شامل استخدام بیش از دوازده کارمند، شرکت در دوره‌های آموزشی فناوری اطلاعات (که در کنگره هم برگزار می‌شوند) و حضور در جلسات درون‌حزبی (کاکس‌ها) است.
گونزالس-تورسِ ۳۱ ساله، در حالی که منتظر اتوبوس برای رفتن به جلسه توجیهی بود، در تماس تلفنی به ما گفت: «نمی‌دانم باید از داشتن دو صاحب‌خانه یا دو آپارتمان که باید به امورشان رسیدگی کنم، هیجان‌زده باشم یا نه.»
او در انتخابات مقدماتی غیرحزبی ماه ژوئن برای کسب کرسی مجلس نمایندگان از منطقه لس‌آنجلس، دوم شد؛ بنابراین پیروزی‌اش — آن هم در برابر یکی از هم‌حزبی‌هایش که سابقه دفع چالش‌های جناح چپِ حزب خود را دارد — غیرمنتظره بود. او پس از گفتگو با گروهی از دموکرات‌ها که در پایان اولین دوره نمایندگی‌شان هستند و به‌طور مشترک در یک آپارتمان زندگی می‌کنند، اکنون به فکر هم‌خانه شدن با دیگران در واشنگتن دی‌سی افتاده است.
برای بیش از ۷۵ دموکرات جدیدی که در ماه ژانویه در صحن مجلس نمایندگان ایالات متحده سوگند یاد خواهند کرد، این مقطع زمانی — شامل تکاپو برای تکمیل کادر دفاتر، سردرگمی‌های اولیه برای آشنایی با محیط واشنگتن، و آن شور و آرمان‌گراییِ پیش از مواجهه با واقعیت‌های پیچیده و پرکشمکشِ سیاست‌های حزبی — نقطه اوجی پس از یک سال فعالیت انتخاباتی فشرده محسوب می‌شود.
اما برای فرد ولمن، شاید این مهم‌ترین اتفاق امسالش نباشد. ولمن که در یکی از حوزه‌های انتخابیه ایالت میزوری پیروز شده — منطقه‌ای که بیش از ۳۰ سال نماینده‌ای دموکرات نداشته است — قرار است در هفته کریسمس ازدواج کند. زمانی که او در سال ۲۰۲۴ با هدر شفر نامزد کرد، ولمنِ ۶۱ ساله حتی به فکر نامزدی برای کنگره هم نبود؛ تصمیمی که بیش از یک سال بعد گرفته شد. بنابراین، مراسم عروسی باید تا پس از انتخابات به تعویق می‌افتاد.
ولمن روز سه‌شنبه در یکی از ساختمان‌های اداری کنگره به ما گفت: «با خودم فکر کردم بگذارید این هیاهو و کش‌مکش‌های کارزار انتخاباتی بگذرد و او هم حریم خصوصی‌اش را داشته باشد. بعد که همه‌چیز تمام شد، آن‌وقت تصمیم می‌گیریم چه کار کنیم.»
او از اتاق کمیته‌ای بیرون آمده بود که در آن دموکرات‌های تازه‌وارد داشتند با یکدیگر آشنا می‌شدند؛ درست پیش از آن، امانوئل کلیور — نماینده‌ای از کانزاس‌سیتی که اکنون یازدهمین دوره حضورش در کنگره را آغاز می‌کند — ولمن را به فراکسیون دموکرات‌ها معرفی کرده بود. ولمن گفت: «خب، دیگر تمام شد و ما پیروز شدیم. حالا هم می‌رویم تا کار را نهایی کنیم.»
اعضای جدید — چه آن‌هایی که انتظار حضور در اینجا را داشتند و چه آن‌هایی که هنوز هم باورشان نمی‌شود و مدام خودشان را نیشگون می‌گیرند تا مطمئن شوند خواب نمی‌بینند — می‌گویند بی‌صبرانه منتظر شروع کار هستند. ولمن خواهان انجام تحقیقات درباره پیت هگست، وزیر دفاع، است. هابارد، دموکرات اهل کارولینای شمالی که با اختلاف ۳۳۵ رأی پیشتاز است، می‌گوید دموکرات‌ها آماده‌اند تا «اصلاح برخی امور را آغاز کنند.»
اما پیش از هر چیز، همه آنها باید جایی برای خوابیدن پیدا کنند و لباس‌های نو بخرند.